สายเกินอภัย: มาเฟียร้ายขอทวงภรรยาคืน

มรสของเรา ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับกา

ละหยักขยุกขยิก ซึ่งเคยเซ็นใบสั่งตายให้คนไปครึ่งหนึ่งของนิวยอร์ก โย

พูด น้ำเสียงปรา

จากระยะเป็นไมล์ แต่กลับมองไม่เห็นว่าภรรยาของเขาเพิ่งยื่นคำร้องข

สื้อเชิ้ต ฉันปกป้องพันธมิตรของครอบครัวเขา

เขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนเ

ลำพังในวันเกิดของฉันเพื่อไปดื่มแชมเปญบนเรือยอชต์กับเธอ เขายังยื่นแก้ววิสกี

วแทน เป็นวิญญา

ในเตาผิง ทิ้งแหวนแพลทินัมไว้ในกองขี้เถ้า และข

แล้วในที่สุด ฉันคิดว่าฉั

ระเมินด

าและตระหนักว่าเขาได้เซ็นยกภรรยาของตัวเองทิ้งไปโด

หาฉัน หมกมุ่นอยู่กับการทวงคื

นท

งเอเลนา

มรสของเรา ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับกา

ักขยุกขยิก ซึ่งเคยเซ็นใบสั่งตายให้กับคนในโลกใต้ดินไปครึ่งหนึ่งของนิวยอ

ด น้ำเสียงปราศจาก

คำโกหกได้จากระยะเป็นไมล์ แต่กลับมองไม่เห็นว่าภรรยาของเขาเพิ่งยื่นคำ

ไหลเป็นทางบนกระจกกันกระสุน มือทั้งสองข้างวางประสานกันบนตัก นิ่งสนิทอย่างสมบูรณ์แบบ

เธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและไม่อยา

กำลังสติแตกเรื่องส้นรองเท้าหักหรือเล็

ยขัดคราบเลือดออกจากเสื้อเชิ้ตของเขามาตลอดสามปี เธอช่วยรักษาพันธมิตรของครอบครัวเขาไว้ตอ

าของตัวเอง รสชาติของมันเหมือนขี้เถ้า “ฉันด้อยค่าย

อดเทียบขอบทางอย่างแม่นยำ คนเดินถนนแตกตื่นกระจายตัวเหมือน

้เข้ากุมบังเหียนหน่วยบังคับใช้กฎขององค์กรเอาต์ฟิตแห่งนิวยอร์กตั้งแต่อายุยี่สิบสอง และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเครื่อง

แล้ว”

อฉัน “เธอเตรียมแผนหน

ร์ตเมนต์ให้เรียบร้อยแล้ว เที่ยวบินคืออีกสองสัปดาห์

ง ลูกน้องสองคนเดินนำเข้ามาก่อน สายตากวาดมองรอบบริเว

านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามในแบบที่พายุฝนฟ้าคะนองงดงาม ทั้งทำลายล

มันไม่ใช่การทักท

บ พลางลุกขึ้น

ว แม่ของฉันรอเ

หันหลังแล้วเดินออกไป โดยคาดหวั

ดันเตเข้าไปนั่งในรถเอสยูวีเรียบร้อยแล้ว ฉันเลื่อนตัวเข้าไปนั่งบนเบาะหนังข้างเขา ภายในรถ

มของโ

นั้นหนักอึ้งและชวนอึดอัด ดันเตกำลังพิม

ๆ เขาก็พูดขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง “สัญญาผู้ค้

ิดซี่โครง “ค่ะ” ฉันโกหก “ก

ือนต่ำๆ ในอก “ดีแล้ว ฉันไม่อยากให้มีอ

กอย่างใหม่อย่างราบรื่นหมดจด และฉันก็กำลังมอบจุดเร

เข้านั้นเป็นเสียงเฉพาะตัว มันกรี

บสายทันที

อกหน้าต่าง พ

ยนจากคำสั่งอันเย็นชาเป็นสิ่งที่อ่อนโยนและร้

กรามของเขาขบแน่น อุณหภู

ามใส่โทรศัพท์ “ถ้ามันแตะต้องตัวเธอ มันต

ระจกกั้น “เปลี่ยนแ

ูดเสียงเบา “คุ

ยบราวกับน้ำแข็ง สีฟ้าและยากจะหยั่งถึง “โซเฟ

นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เธอ

บายทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับสิ่งนั้นให้ควา

่ใช่คฤหาสน์ แต่เป็นหัวมุมถนนที่อ

บไป” ดันเตสั่ง “ฉัน

่ทิ้งเขาไว้ที่แท่นพิธีแต่งงาน ผู้หญิงที่ฉั

้สายฝนกำลังเทกระหน

าข้างหนึ่งไว้บนทางเท้า “ค

น จิตใจของเขาพะวงไปถึงเธอแล้ว “ฉ

ใจว่าคุณจะจำได

ใส่รองเท้าของฉัน ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เฝ้ามองไฟท้ายรถที่ค่อยๆ ลับสายตาไป ตระหนักได