สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย

งเอเลนา

ชวนคลื่นไส้ปลุ

้เวลาสองสามวินาทีกว่าที่จะตร

้นมาจาก

่ซ้ายข

า สู้กับความหนัก

เป็นสีขาว ปลอดเชื้

ผลถูกยิงและถูกแทง ไม่ใช่แผลไฟไหม้จากดอกไม้ไฟท

จะยันตัวล

่านผ่านต้นแขนและลำคอ ปล้

ตัวกลับลงไปบนหมอนแข็งๆ ใน

อยครับ คุ

้างจอมอนิเตอร์

ยหน้าขึ้นมาจากคลิปบอร์ด “เราต้องทำการตัดเนื้

ลเ

ลหนาเตอะที่ปิด

ีตำห

อกพร้อมเสี

องมองก็ร

หนักอึ้งด้วยความรู้สึกผิดแล

ัตเตโอเด

ขาดูยับเยิน

ไทหายไป ดวงตาแดงก่ำและเบ

ขาไม่ได

เขาไม่ใช

เบาพลางก้าวเท้าอย่า

มือมาจะ

อหนีตามส

ริ้วไปทั่วไหล่ แต่ฉันยอมให้แผลเย็บฉีกขาด

อยราวกับถู

งมาให้เธอ” มัตเตโอพู

แผ่นหนึ่งที่พ

ดาษเขียนจด

มือนน้ำหอมวา

เขียนมันในห้องพักรอ เธอใจสลายม

้เหรอ”

เหมือนเศษแก้วบดล

อปนอยู่ในน้ำเสียง “กระบอกพลุมันทำงานผิดพลาด แรงดีด..

ฉันถามพลางจ้องมองเพดานอย่างไร้อ

งกันนะ” ลูกาแหวขึ

าะเธอบอบบางงั้นเหรอ แล้วฉันก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอ

ายืนกราน “เธอกลัวจนตั

ะกลัวอย

้นไม่ได

มาจากต

แห่งชิคาโกเอาต์ฟิต ยื

บหน้าราวกับสลักจากหินแก

ัวตรง สันหลังเหยียดตร

ตเตโอพูด เสีย

ได้มอง

องมา

งผ้าพ

ค่อยๆ หันไปมอง

งของเขาเงียบขรึมและเฉียบขาดถึงตาย “ชิมอาหา

็วมากครับ” ลูก

กปรกตัวหนึ่ง ในขณะที่ล

ห้องและหยุดยืนต

นของพว

มัตเตโอหน

ืน เดี

ี ก่อนจะวางปืนกล็อกลงบนโต๊

แกถูกปลดออกจากตำแหน่ง พวกแกไ

ดส่วนตัวที่ยืน

ู้หญิงคนนั้น

หน้าอย่างลืมตัว “ท่านครับ ได

ิดพลาดซะ” พ

รแ

่นหมายถึงการสั

ย่กว่

งใจนะครับ!” ม

ไป”

ม่ได

ป็นต้องทำ

สายตาของเขาอ้อนว

ช่วยช

ไปนอกหน้าต่าง ดูเส้นขอ

ามเงียบเป็นตั