icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

จอมมารกับผู้กล้าเป็นของคู่กันไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 5 Chapter 4 ศัตรูโดยธรรมชาติ

จำนวนคำ:2810    |    อัปเดตเมื่อ:16/01/2022

อยสิ

ะรู้ว่าหลังจากนี้จะถูกชักนำให้ตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน เข

วกเปียกของฝ่ายรับ ทำให้ฝ่ายรุกยิ่งอยากข่มเหงย่

ลงบนพื้นแข็งๆ แม้ไม่อยากทำตัวอ่อ

บนะเฟ

่างหนึ่งของตัวละคร และทำให้ใครหลายๆ คนชอบ แต่สาบานตรงนี้เลย เขาไม่ใช่พวก M (มาโซ

ในโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ หรือถูกโยนลงบนเตียงนุ่มๆ และก็ไม่ใช่คุกใต้ดินอันเหม็นอับ แต่ที่นี่คือ

่าหลังรุกรานอาณาจักรกริฟส์ไม่สำเร็จ จอมมารรีชม่อ

บอกนะว

ศึกที่ฐา

ารณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเองไม่ได้ ต่อให้ไม่อยากแ

ย่านะ...แล้วนั่น

ลดสายหนังที่คาดบนเอวและดาบศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะโยนลงบนพ

รษะ ร่างกายกดทับ ทำให

..

ใจมองผู้กล้าจากระยะประชิดและคอย

ผัสได้ถึงไอของความร้อน ดวงตาสีครามคู่สวยสบ

ป อึดอัด ไ

ของคนที่คร่อมอยู่ตัว แค่ทำให้ตรง

่นกัน ต้นขาของรีชม่อนถูกม

กโดนเ

่มขู่ เพราะเสียงทุ้มของชายห

ิง ไม่ได้อยากโ

้น อย่าได้คิ

..ค

่ะ ฉันน่ะ..

จากตัวข้าสักที เอาแต่

อง หรืออยากให

ล้อแม้แต่น้อย หากยังพูดด้วยน้ำเสี

มว่าอย่างนั้นจึงส่ายห

ราวกับว่าตนเป็นเพียงเหยื่อตัวเล็กๆ ชวนให้รู

ึกว่าถึงจะมาใช้ชีวิตใหม่ในโลกใหม่ แต่ก็ยังหนีไ

ในดวงตาของเขาก็มีลูก

่ จอ

อ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นการเ

ร ผู้

วรเรียกชื่อของก

จเจ้าแ

ะจู่ๆ ก็หลงเสน่ห์ความหล่อเหลา หรือยอมเล่นไปตามบท แต่เพราะ

็บจ

กไสเอลเลียตออกไป เพราะอะไรน่ะเหรอ ถ้าให้พูดตามภาษาที่เข้าใจง่าย ก็เหมือน

อตอบง่ายๆ ตรงๆ ว่า ตำแหน่งจอมมารที่รีชม่อนได้มา เป็นเพราะ ‘ลีลีสต์ ซิกเนอร์’ พี่ชายซึ่งมีความสามารถมาก

นจอมมาร แต่ไม่สามารถสู้กับเอลเลียต

ทำไมถึงคิดจะรุกรานอาณาจักรกริฟส์ล่ะ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่

เจ้าแล้วว่า ข้าถ

ข้าเพิ่งสังหาร เอ๊ย เพ

หนกันแน่ ตั้งใ

รีชม่อนอดถามเอลเลี

่ทำผิดก่อนก็คือเจ้าเองนะ รีชม่อน เจ้าบุกรุกดินแดน

รีชม่อนเถียงในใจ เพราะต่อใ

ไง” เอลเลียตถามด

หรือจะบั่นคอเอาศีรษะข้าไปประจาน ไม่ว่าแบบไหนเจ้าก็จะได้มีความด

่รู้

่งทำให้รีชม่อนรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จงร

ช่คำตอบ

นจบ ‘เขา’ บนหัวก

เลียตพูดต่อด้วยสี

เจ้ารุกรานอาณาจักรกริฟส์สักกี่ครั้ง ข้าก็จะเป็น

...อึก...อยู

วไม่ใช่เหรอ เพราะผู้กล้าเอลเลียตเป็นลูกรักของไอ้นักเขียนมืดมนนั่น ต่อให้จอมมารรีชม่อนมีมากกว่าสอง

และครั้งนี้รีชม่อนสัมผัสถึง

..อย่

ก็คือ ‘เขา’ นี่เอง เหมือนกั

น ขณะที่รีชม่อนตาแดงก่ำเ

ไม่ใช่สั

รู้ว่า

ะเป็นเผ่าพันธุ์ไหน ‘เขา’ ที่อยู่บน

แล้ว แต่ผู้กล

จักรของเจ้าแล้ว ไม่มาให้เห็นห

สียอีก สุดท้ายก็ต้องขอร้องมนุษย์อย่าง

จ้า

แกล้งกั

็จะรู้สึกรังเกียจ แต่ไม่คิดเลยว่าวิธีนั้นกลั

าร้อนที่เห็นไปถึงไหนต่อไหน ไม่คิดว่าจะกำลังเกิดกับ

...อย่าใ

ทั้งที่ตอบสนองดีขนาดนี้

แต่สะโพกกลับยกขึ้นสูง โดยเขาเป็นฝ่ายเข้าไปเบียดผ

าไปทำอะไ

่ได้ทำ

ื่องแบบนี้ นับตั้งแต่กระโดนมาทำงานแผนก BL กับอาจารย์ยูโกะ ต้องอ่านบทรัก

ไม่เอ

หา

ว่า...ไม่เอาแ

ายความว่

ของจอมมาร เอลเลียต

่า ไม่เอาแล้ว ไม่ชอบเลยแบบนี้เลย” รีชม

วกะทันหันจากแผนกวรรณกรรมรักชายหญิง ต้องมาทำงานแผนก BL ชายรักชาย ลึกๆ แล้วเขารับ

ย่างจัง มีใครบ้างที่รับได

ล้าหน้าบึ้งตึง ปล่อยมือจากรีชม่อน

ง” เอลเลียตพ

..

ื่อแบบนี้” เอลเลียตกล่าวย้ำ ทั้งย

เหิน แต่แบบนี้ทำให้รีช

กุมปิดเป้ากางเกงพร้อมกับพยายามควบคุมคลื่

้าจอมมารก้าวข้ามเขตแดนมายังอาณาจักรกริฟส์ ครั้งต่อไป ต่อให้จอมมารชิงฆ่

้น รีชม่อนรีบช

ู่ที่ดินแดนรกร้างไปตลอด แทนที่จะมา

่อีกเป็นครั้งที่ส

มีเหตุผล แน่นอน รีชม่อนไม่มีทางเข้าใจ

ที่กักขังจอมมาร จาก

ู้แ

ัสว่าตนหายใจได้โล่งขึ้น เป็นเพราะเวทย

ช้เวทย์เคลื่อนย้ายพาตัวเ

อันกว้างขวาง รีชม่อนรีบควักความตื่นตัวออกมารีดเค้

เปิดรับโบนัส

เปิด
จอมมารกับผู้กล้าเป็นของคู่กันไม่ใช่เหรอ?
จอมมารกับผู้กล้าเป็นของคู่กันไม่ใช่เหรอ?
“'เรนกิ ซูซูกิ' ทำงานเป็นบรรณาธิการให้กับสำนักพิมพ์ชื่อดังแห่งหนึ่ง 10 ปีที่ทุ่มเทให้กับงาน ผลตอบแทนคือถูกเนรเทศให้ไปอยู่หมวด BL นอกจากต้องหงุดหงิดกับความมืดมนของนักเขียนนามว่า 'ยูโกะ' ยังต้องทนกับความตีสต์ขั้นเทพ แต่ในที่สุด ความทรมานใจเหล่านั้นก็จบลง เมื่อเรนกิประสบอุบัติเหตุระหว่างทางไปอพาร์ตเม้นต์ของยูโกะ ทว่า.... "ขอต้อนรับสู่โลกใบใหม่" เจ้านักเขียนตีสต์แตกพูดกับเขา ในขณะที่เรนกิแตกตื่น วิญญาณของเขาก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างของจอมมาร ในมังงะ Yaoi 18+ และยังเป็นฝ่ายรับ ถูกผู้กล้าข่มเหงตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเรื่อง ไม่ว่าจะพยายามหลีกเลี่ยงเนื้อเรื่องเรท 18+ อย่างไร แต่คนที่เข้ามาพัวพันกับเขาก่อนมักจะเป็นผู้กล้าทุกครั้ง และอีกอย่าง เขาได้พบความลับของโลกใบนี้ ซึ่งที่จริงแล้ว....”