จันทราพร่างพราว เหมันต์หวนคืน

ไปเอง” หลินเหิงอี้แหงนหน้าหัว

งจำได้ว่าหลินเหิงอี้เอ็นดูนางมาก เคยอุ้มนางดูโคมไฟ ตามใจนางประหนึ่งเป็นลูกในไส้ก็ว่าได้ บิดาไม่ห้ามปรามด้วยเข้าใจ

านรักก็เป็นได้ เขาพานางเดินเข้ามาในบ้านพักของตน เรือนหลังขนาดกำลังดีไม่ใหญ่โตเกินไป มีบ่าว

ำรุงร่างกายด้วยเจ้าค่ะ” แม้นางจะไม่สนิทสนมก

ะไปมา เขาเป็นลูกชายคนโตแต่ไม่ได้อยู่ดูแลบิดา

้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงสดใส “ท่านลุ

าหยอกล้อ ยังไม่ทันที่หลินเหิงอี้จะเอ่ยตอบอะไร หญิง

ยมพร้อมแล้

านอยากกินข้าวก่อนไหม หรืออ

ีสันบางๆ แลดูสุภาพเรียบร้อย แล้วนางก็กลอกตามองทางท่านลุงที่ยืนรอคำตอบของ

กคุณหนูหลิวอวี้เจินมีสิ่งใดต

โบกมือไปมา “หากท่านลุงไม่ถือสา หลานอย

ู่กันเอง ลุงไม

ๆ จากเขาเลย จนกระทั้งมีจดหมายเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เดิมเขาเองก็ไม่ค่อยชอบคู่หมั้นของหลินอวี้เจินนัก เป็นผู้ชายที่ดูเหลาะแหละมากกว่าที่

ิงอี้พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต “ลุงต้อง

กับท่านเจ้าเมือ

ญ่บุกเบิกทำการค้า แต่จากที่บิดาเล่าให้นางฟัง รุ่นหลานอย่าง

ที่นี่เคยประสบปัญหาโจรดักปล้นสินค้าบ่อยครั้ง ใต้เท้ากัวนำทหารไม่กี่ร้อยนายกวาดล้างจนสงบ ทำให้ชาวเมืองไม่ต้อ

ื่อหราน” หลิ

ม่ทัพใหญ่เชียวล่ะ” หลินเหิงอี้ลอบมองหลานสาวแล้วก

หายใจใส่ “เลิกล้อเล่น

ภ์ไปในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นหลินอวี้เจินเกิด เขาจึงเผลอคิดไปว่าหลินอวี้เจินก็เหมือนลูกของตน แต่ด้วยการเลี้ยงดูของน้องชายผู้เป็นบัณฑิต นางจึงมีความคิดเป็นตัวของตัวเอง ไม่เหมือนหญิงสาวทั่วไป เขาจึงพึ่งพอใจที่เห็นหลิ

งยุ่งวุ่นวายใจใดๆ กับหลานสาวสุดที่รักคนนี้ระห

ั่งบนเก้าอี้ทำงานในห้อง ดวงตาคมปราบปรายตามองหนังสือรายงานซึ่

ด้ว่าหลายปีมานี่ หลินเหิงอี้อาศัยอ

นมา หลินเหิงอี้เพิ่งรั

านส

งหลินยี่ห้าน น้องชายคนเ

ครู่หนึ่งแล้วยกมือลูบคา

สำนักศึกษาเล็กๆ นางหมั้นหมายกับบุรุษผู้หนึ่งแต่เมื่อสามเดือนก่อนกลับไปแ

กว่าสิบปีเงยหน้ารายงาน “หากใต้เท้าต้องกา

จำเป็นเราอา

ข่มุกน้ำตาจัน

ืองตันหยางมาหลายชั่วอายุคน กัวจื่อหรานที่รับตำแหน่งนี้มาเจ็ดปีพอดี แม้จะรับตำแหน่งนี้มาเพียงเจ็ดปี แต่เพราะติดตามบิดามาตั้งแต่เด็ก เขาถูกฝึกฝนมาเพื่อเป็นผู้ปกครอง ทั้

ต้องเอาไข่มุกน้ำตาจันทรา ก

สนิทได้ยินถึงกับเย็นสันหลังวาบ ใบหน้าที่เคร่

ลังกลับมามองจาง

้ข้าต้องได้ข้อมูลทุกอย่างเก

สานมือทำความเคารพแ

้าปี มีใบหน้าเคร่งขรึมอยู่เสมอ

่มุกน้ำตาจันทรา” เป็

ละทหารยามมากมายแต่กลับรู้สึก

่วันที่ไข่มุกน้ำตาจั