icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บ่วงมะลุลี

บทที่ 3 Chapter 2

จำนวนคำ:1893    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2022

ำหรับเด็ก ก่อนวิ่งฉิวไปหาคุณอาหนุ่มสุดหล่อที่กำลังเด

ูกชายคนเล็กของจอห์นบอกกับหลานชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะวางม

็งขัน ก่อนเดินจูงมือเอเลียตไปยังเก้าอี้ข้างๆ

ร๊าดร้องชมหลานชายในใจที่ดึงคุณอาสุดหล่อบาดจิตที่ครอบครองใจเธอมานั่งที่เก้าอี้

ชินกับการที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนอยู่แล้ว แต่นี่เล่นเล้าโลมเขาผ่านทางสายตาหวานฉ่ำเสียขนาดนั้น ดวงตานี่พราวระยับวิบวับราวกับจะจับเขาเปลื้องผ้า ต่อให้เป็นผู้ชายที่ชาชินกับการที่ถูกหญิงสาวมากหน้าหลายตามองด้วยความอยากได้ใคร่ครอง

ถมบางครั้งยังจะออกติงต๊องด้วยซ้ำ จะมีก็แต่เพื่อนสนิทสองคนของเธอกระมังที่รู้มุมนี้ คนหนึ่งก็คือหิรัญญิการ์ อีกคนคือสเลเต แล้วก็ล่าสุด... ก็เอเลียตนี่ไงที่ได้รู้มุมบางมุมที่ซุกซ่อนอยู

ป็นน้าและออกจะเรียบร้อยอ่อนหวานราวหลุดออกมาจากสำนักชี แล้วยัยนี่... กลับทำตัวก๋ากั๋นใช้คำพูดแ

้างามของคุณอาสาวตาแป๋ว ด้วยได้ยินแว่วๆ เหมือนคุณอาทั้งสองกำลั

องการตำหนิเลยแม้แต่น้อย หากแต่ติดจะล้อเลียนน้องชายกับหลานสาวของแม่เลี้ยงเสียม

นี่ซัมติงรอง (something wro

ือขึ้นโบกไหวๆ ผ่านใบหน้างามที่แดงซ่านเมื่อเข้าใจนัยที่เอเดนต้องการสื่อ ยิ้มเขิน

ี่นั่งเขินอยู่ข้างๆ อย่างขัดใจ สู้เธอเฉยๆ ไปเสียยังจะดีกว่าพยายามแก้ตั

อ เมื่อเห็นลูกชายคนเล็กทำหน้าเมื่อย ขณะที่ปรายตา

นงานเลี้ยงวันเกิดเฉพาะคนในครอบครัว ทุกคนมีหน้าที่ในการบริการตนเอง ทุกคนคงเริ่มมื้ออาหารไปได้สักพักหนึ่งแล้วมั้ง

ามหลังมาล้อเลียนร่างสูงกำยำของน้องที่เดินเลี่ยงไ

ว่าให้เป็นสุภาพบุรุษที่ให้เกียรติผู้หญิง อย่าเปล่งวาจาใดๆ ที่ทำให้ผู้หญิงเสียหน้า ซึ่งเขาก็ยึดมั่นถือมั่นกับคำพูดนั้นมาโดยตลอด ยกเว้นแต่ว่า... ส

ความหมั่นไส้ ที่เธอชอบทำตัวสุขุมไร้เดียงสาต่อหน้าคนอื่น แต่กับเข

บของเขา ก็เสนอไอเดียบ้าบอชวนตบกบาลแยกขึ้นมา เล่นเอาคนที่ถูกพาดพิงถึงรู้สึกเสีย

มสิบสองแล้ว พ่อว่าน่าจะหาผู้หญิงสักคนที

างเหนื่อยหน่าย กรอกตาขึ้นฟ้าเพื่อปรับอารมณ์ก่อนเดินลากเท

เริงรื่นเหมือนกำลังคุยเรื่องที่ออกรสออกชาติอะไรสักอย่าง “ก็ให้แต่งกับ

นไม่งามเลยนะคะ พูดอย่างนี้หลานสาวของฉันก็หมดราคาแย่” ดาหลาที่นั่งฟังมานานเอ่ยขึ

ามหรอกนะครับ เพราะตั้งท่าจะงาบผมตลอดเวลา!!’ เอเลียตได้

เปิดรับโบนัส

เปิด
บ่วงมะลุลี
บ่วงมะลุลี
“"แล้วอีกอย่าง...ฉันมันพวกไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ด้วยสิ ยิ่งคุณรำคาญ ยิ่งคุณอยากไล่ฉันไปไกลๆ ฉันก็จะคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ คุณ จนคุณขาดฉันไม่ได้ ยิ่งคุณเกลียดฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็จะทำให้คุณรักฉันมากเท่านั้น" "แสดงว่า...ถ้าเธอได้ในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว เธอจะเลิกยุ่งกับฉันอย่างนั้นใช่ไหม?" "คุณจะทำอะไร!?" หญิงสาวเบิกตาถามอย่างตกใจ เมื่อเขาย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทีไม่น่าไว้ใจนัก เท้าบางกระชากตัวเองก้าวถอยหลังด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวเอง "ก็จะทำให้เธอได้ในสิ่งที่เธอต้องการไง จะได้เลิกยุ่งกับฉันสักที!" คำว่า 'ยอมแพ้' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมประจำใจของ 'มะลุลี วิโรจน์รุ่ง' นักเขียนสาวผู้พกความมุ่งมั่นจนเข้าขั้นดื้อดึงมาเกิด โดยเฉพาะกับเรื่องของหัวใจ... ในเมื่อเธอหลงรักกระทิงหนุ่มผู้ดุดันและเร่าร้อนอย่าง 'เอเลียต รามิเรส นาธาเนียล' เข้าอย่างยากจะถ่ายถอน มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยให้เขาหลุดมือไปโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย ดังนั้นเธอจึงเดินหน้า 'ภารกิจตื้อรักกระทิงหนุ่ม' อย่างเต็มกำลัง และไม่คิดจะถอยแม้จะถูกเขา 'ขวิด' ด้วยการกระทำและคำพูดแสนร้ายกาจ แต่หญิงสาวก็ยังมุ่งมั่นที่จะเป็นมาทาดอร์สาวปราบพยศกระทิงผู้เร่าร้อนให้จงได้ และมะลุลีก็ยังคงเป็นมะลุลี... เธอมักจะหาเรื่องใส่ตัวเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อเธอคิดร่วมมือกับทนายหนุ่มไฟแรงเพื่อกระชากหน้ากาก 'ชาโดว์ เดวิล' ฆาตรกรต่อเนื่องแสนโหดเหี้ยมตัวจริง เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลสำหรับงานเขียนเล่มใหม่ และการกระทำเช่นนั้นกลับกลายเป็นภัยร้ายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหายจะคร่าชีวิตของเธอให้แดดับ ภารกิจสืบหาความจริงที่เริ่มต้นไปพร้อมๆ กับภารกิจพิชิตรัก งานนี้มะลุลีจะทำภารกิจทั้งสองสำเร็จหรือไม่? หรือต้องสังเวยทุกๆ ภารกิจด้วยชีวิตและหัวใจของเธอกัน? "แต่ไม่เป็นไรหรอก... อีกไม่กี่นาทียาก็หมดฤทธิ์แล้ว เธอจะรู้สึก... ทุกๆ อย่างที่ฉันทำกับเธอ และเชื่อเถอะว่า เธอจะภาวนาให้ยาที่ฉันฉีดให้ไม่ฤทธิ์ เพราะมันจะเจ็บบรรลัยเลยล่ะ!" "อ๊ะ!" หญิงสาวร้องเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้อมือซึ่งถูกมัดติดกับที่วางแขนของเก้าอี้ไม้ "ดูเหมือน... ยาจะเริ่มคลายฤทธิ์ลงแล้วสินะ ดีเลย!" ปิศาจในเงามืดพูดพลางหยิบมีดพกแบบทหารขึ้นมา กวัดแกว่งมันไปมาพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปหาเหยื่อที่แม้ฤทธิ์ยาจะค่อยๆ เสื่อมลงแล้วแต่ก็ยังยังไร้หนทางพาตัวเองออกจากพันธนาการของเชือกเส้นใหญ่ "มาดูกันว่าคนที่มีความพยายามเป็นเลิศอย่างเธอจะอดทนได้นานกว่านังแพศยาคนอื่นๆ ที่ฉันเคยฆ่าหรือเปล่า?"”