icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บ่วงวิวาห์จำยอม (The Unwilling Wedding)

บทที่ 6 Chapter 6

จำนวนคำ:2128    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2022

ของลุงต้องใช้วิธีขั้นเด็ดขาดคือตามรังควานแม่ของหนูกับครอบครัวอย่างหนัก จนลุงและแม่ของหนูต้องยอมแพ้และเก็บความรักของเราไว้เป็นเพียงความทรงจำดีๆ เท่านั้น” ปัณณวัฒน์หยุดถอนหายใจเล็กน้อย อย่างปลงตก “ลุงมา

ลุง เพราะลุงสร้างความเจ็บปวดไว้กับแม่ของเขาอย่างมากมาย แต่ลุงก็รักเขาจริงๆ นะ ยังไงเขาก็เป็นลูกของลุง แต่ดูเหมือนเขาจะไม

ุงแน่นอนค่ะ ยิ้มจะเป็นกำลังใจให้นะคะ” ญาตาวีกล่าวพร้อมกับยื่นมือไปแตะมือของชายสูงวัยเ

ไม่เคยรู้ข่าวคราวของเกร็ดแก้วเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ว่าถึงแม่จะแต่งงานกับพ่อ แต่ในหัวใจของแม่ก็ยังคงมีแต่ผู้ชายคนหนึ่งอยู่เต็มหัวใจ ยิ้มเคยน้อยใจแม่แทนพ่อด้วยนะคะ ที่ในใจแม่ไม่เหลือที่ว่างให้พ่อเลย เพราะตอนนั้นยิ้มยังเด็กมา

มีน้องด้

ายุห่างจากยิ้มแค่ 2 ปีเอง ตอนนี

็ให้น้องมาทำงานกับลุงก็ได้นะ ว่

ันกับยิ้มนี่แหละ

สมัยเด็กๆ ที่เธอกับน้องชายร่วมกันทำป่วนก

าซนด้ว

บยิ้มอย่างนั้นบ่อยๆ เพราะแม่เป็นคนที่เรียบร้อยอย่างกับผ้าพับไว้ แต่ยิ้มออกจะแก่นๆ ซนๆ จนจนแถวบ้านเอือมระอา ยิ

ตาวีนัก เพราะเท่าที่เห็นเธอมา เธอออกจะเป็นเด็ก

คราบ จนกระทั่งเจ้าของสวนมาเห็นพวกเรา เขาเลยจับพวกเราไปส่งที่บ้าน โชคดีที่แม่กับป้าเป็นอัธยาศัยดี ชอบช่วยเหลือเพื่อนบ้าน เขาก็เลยไม่เอาผิดอะไรกับพวกเราสามคน แต่แม่กับป้าก็ต้องควักกระเป๋าชดใช้ค่าเสียหายให้เขาไปเยอะเหมือนกัน” ดวงตากลมโตของเธอเป็นประกายเมื่อนึ

ถึงกับเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังวีรกรรมของหญิงสาวคราวลูกคนนี้

นี้จากพ่อของเขา ยายผู้หญิงคนนี้สงสัยจะมีดีจริงๆ ที่ทำให้พ่อผู้เงียบขรึมและไม่เคยเห็นอะไรสำคัญมากกว่างานอุตส่าห์หอบสังขารขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของบ้าน ทั้งๆ ที่เ

เปิดออกมา นั่นแสดงว่าพ่อของเขากำลังจะกลับห้อง แต่เขา

เป็นคนแรกหลังจากแม่ของหนูที่ทำ

คุณลุง หัวเราะวัน

มอบอุ่นจากอ้อมแขนของพ่อ ชายห้าสิบปลายคนนี้เป็นผู้เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นราวกับมีพ่ออยู่ใกล้ๆ ในขณะเดียวกันปัณณวัฒน์เองก็ไม่ได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นจากผู้เป็นลูกอย่างนี้เลยสักครั้ง เพราะเขาเองมัวแต่ทำงานจนลืมปารวีผู้เป็น

้ว ทำให้เขาคิดว่านั่งคือการแสดงบทรักอันลึกซึ้งฉันท์ชู้สาวของหญิงสาวกับชายคราวพ่อ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจเหลือเกินสำหรับเขา ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะหิวเงินถึงขนาดยอมพลีกาย

นี่เจ้าของบ้านคงยังคุยธุระไม่จบถึงได้ย้อนกลับมาอีก หญิงสาวเดินตรงไปเปิดประตูอีกคร

ธุระอะ

้อย เพราะดูท่าทางเขาจะไม่เป็นมิตรกับเธอเลย ใช่! ผู้ชายคนนี้น่ากลัว แต

่ฉันขอเข้าไปข

ว่าเราคุยกันตรงนี้

เปิดรับโบนัส

เปิด
บ่วงวิวาห์จำยอม (The Unwilling Wedding)
บ่วงวิวาห์จำยอม (The Unwilling Wedding)
“"คุณก็รู้ว่าฉันเมา แล้วคุณยังจะทำอย่างนั้นกับฉันอีก คุณยังมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่รึเปล่า หา! คุณปรานต์? หรือคุณโกรธแค้นฉันมากถึงอยากจะแก้แค้นฉันให้ตายทั้งเป็นอย่างนี้?" "เธอจะมาหาว่าฉันฉวยโอกาสได้ยังไง? ในเมื่อเธอเองเป็นคนเรียกร้องสิ่งนั้นจากฉันเองแท้ๆ เธอควรจะโกรธตัวเธอเองมากกว่า แต่พูดก็พูดเถอะนะ ว่าลีลาของเธอมันช่างร้อนแรงกว่าผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยผ่านมาเสียอีก แหม...ว่าแล้วเราก็มาต่อกันอีกรอบดีไหมจ๊ะสาวน้อย? บอกตรงๆ ว่าฉันยังติดใจเธอไม่หาย" "หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!" "เอาน่า...ไหนๆ เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันยินดีรับผิดชอบเธอทุกอย่าง พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยก็ได้ บอกตามตรงนะ ฉันยังประทับใจในลีลาของเธอไม่หายเลย" ปารวี ต้าเฟย เมธาชัย จำต้องตกอยู่ในบ่วงวิวาห์อย่างจำยอม เมื่อถูกคนเป็นพ่อมัดมือชกให้ต้องแต่งงานกับญาตาวี วัฒนากุล ลูกสาวอดีตคนรักของพ่อ คนที่ทำให้แม่ของเขาต้องตกอยู่ในความห้วงของความเจ็บปวดเพราะไม่เคยได้รับความรักจากพ่อของเขาแม้กระทั่งในวินาทีสุดท้ายของชีวิต นั่นทำให้ชายหนุ่มผูกใจเจ็บญาตาวีจนนึกอยากจะขย้ำเธอทุกวินาที แต่มันจะสนุกอะไรกับการฆ่าเธอให้ตาย? สู้หลอกล่อให้เธอตกหลุมพราง แล้วค่อยๆ กรีดหัวใจของเธอให้เจ็บมันสะใจกว่ากันเยอะ ญาตาวีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตนี้จะต้องโคจรมาพบกับชายหนุ่มผู้เจ้าคิดเจ้าแค้น แถมยังหยิ่งยโสชนิดที่เธอนึกอยากจะข่วนหน้าหล่อๆ นั่นให้เป็นแผลเหวอะหวะ เธอพยายามจะเอาตัวออกห่างเขาเพราะไม่อยากทนรองรับอารมณ์หงุดหงิดที่ไม่มีเหตุผลของปารวีนัก แต่มันมักจะมีอันให้ต้องเข้าไปพัวพันกับเขาทุกที สุดท้าย... ก็ถูกเขาเล่นกลหลอกล่อให้เธอต้องติดอยู่ใน 'บ่วงวิวาห์' กับเขาแบบจำยอม แล้วชีวิตคู่ที่ไม่ได้เกิดจากพื้นฐานของความรักมันจะยืนยาวสักแค่ไหนกัน ในเมื่อเขาจ้องจะคอยทำร้ายจิตใจของเธอเพื่อแก้แค้นแทนแม่ผู้ล่วงลับของเขา ในขณะเดียวกัน... นับวันเธอก็รู้สึกเหมือนจะยิ่งผูกพันกับเขาไปทั้งใจ "อย่าเล่นบ้าๆ นะญาตาวี!" "เล่นบ้าๆ อย่างนั้นเหรอคะ? ฉันว่าไม่ใช่มั้ง เพราะดูเหมือนคุณเองก็ต้องการไม่ใช่เหรอ?" เจ้าของร่างบางค่อยๆ คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนเตียงนอนระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา ก่อนโน้มตัวมาข้างหน้าจนใบหน้าหวานอยู่ห่างใบหน้าคมคายของเขาไม่ถึงคืบ "อย่าทำอย่างนี้นะญาตาวี เธอไม่รู้หรอกว่าผลที่ตามมามันรุนแรงแค่ไหน" "งั้นเหรอคะ?"”