ลิขิตรักพญายมทวงคืนใจภรรยาแสนชัง

“ตลอดสิบห้าปีที่ถูกเนรเทศ ฉันต้องแกล้งแต่งหน้าทำแผลเป็นปลอมเพื่อซ่อนตัวตน วันนี้แม่เลี้ยงบังคับให้ฉันไปงานหมั้นของน้องสาวต่างแม่ เพื่อเป็นฉากหลังเน่าเฟะคอยเชิดชูความสง่างามของเธอที่จะได้แต่งงานกับ 'ศรัณยู' ผู้นำตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศ แต่ในวินาทีที่เจ้าหน้าที่กรอกข้อมูลเพื่อบันทึกการสมรส หน้าจอกลับแจ้งเตือนสีแดงกึกก้อง สถานะของศรัณยูไม่ได้โสด แต่เขาจดทะเบียนสมรสแล้ว และชื่อคู่สมรสคนนั้นคือฉัน น้องสาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แม่เลี้ยงชี้หน้าด่าว่าฉันเป็นนังตัวซวยที่ใช้มนต์ดำแย่งผู้ชายของลูกเธอ เมื่อศรัณยูต้องรับฉันกลับเข้าตระกูลจิระโรจน์ตามกฎของบรรพบุรุษ ญาติพี่น้องของเขากลับรุมเหยียดหยามฉันอย่างสาดเสียเทเสีย พวกเขาด่าว่าฉันเป็นนังเด็กบ้านนอกไม่รู้หนังสือ เป็นตัวกาลกิณีที่จะทำให้ตระกูลล่มจม ถึงขั้นพยายามจะลงไม้ลงมือแย่งชิงสิทธิ์การดูแลบ้านไปจากฉัน และแช่งให้ฉันตายโหง ฉันก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ใต้ผมเผ้ารุงรังและแว่นตาหนาเตอะ ฉันยอมทนซ่อนความอัจฉริยะของตัวเองมาตลอดเพื่อเอาชีวิตรอด แต่คนพวกนี้กลับคิดว่าฉันเป็นแค่เศษขยะที่ใครจะเหยียบย่ำหรือรังแกยังไงก็ได้งั้นเหรอ? เมื่อเจ้าสัวผู้นำตระกูลยื่นคำขาดให้เวลาฉันหนึ่งปีเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยพิสูจน์ตัวเอง ฉันจึงตัดสินใจเลิกเล่นละครฉากนี้ "ไม่ต้องรอถึงปีหน้าหรอกค่ะ สัปดาห์หน้าฉันจะสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์อันดับหนึ่งของประเทศให้ดู" ถึงเวลาที่ฉันจะลอกคราบความอัปลักษณ์ ตบหน้าคนทั้งเมืองด้วยคะแนนสอบอันดับหนึ่ง และทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันแล้ว”