icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บุปผางามซ่อนรัก

บทที่ 7 ข้าไม่ใช่นักพรตหญิง!

จำนวนคำ:1515    |    อัปเดตเมื่อ:22/01/2022

้ม้า ม้าที่เขาเลือกให้นางก็คือม้าป่าสีขาวดุจหิมะตัวหนึ่ง ส่วนม้าที่

หน่งที่มีกระโจมตั้งนั้นจะเป็นที่ตั้งของกลุ่มโจรเดียวกับชาวบ้านล่ำลืออยู่ในตอนนี้หรือไม่ หรือจะเป็นนักเด

ยิ้มพลางมองความสนุกรื่นรมย์รอบตัวพลางคิดส

ู้

กว้าง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะขบขัน เรียกความสนใจคนทั้งห

กล้อเด็กหนุ่มอย่างสนุกสนาน บ้างเกาะเกี่ยว

งสตรีด้านข้าง ทว่าสีหน้าของนางกลับแ

ดาว่านางอาจหวาดกลัวธารน้ำ แต่ธารน้ำนี

บของนางทำ

ะบางเบานั้น ‘ไม่เหมาะไม่ควร’ อย่างยิ่ง พวกเขารู้หรือไม่นะว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด” นางเริ่

ทันได้คิดอย่างลึกซึ้ง นางก็ก

ุษ อีกทั้งแตะเนื้อถูกตัวกัน

ันมองสตรีชุดขาวที่วางตัวดุจแม่ชีอย่างงุนงง แต่เมื่อสาย

่อู๋จี้ห

้ แม่นางท่

จี้ยักไหล่

ึงย้อนถามไป

งที่อากาศร้อน นางเล่นน้ำกับน้องชายเช่นนี้ออกจะบ่อย ไม่เพียงแค่นาง ทุกคนละแวกนี้ล

งนั้นเองหรือ” ไป๋หลั

จ้าค่ะ” หญิงสาวในน้ำตอบอย่

ไป๋หลันก็หันหน้าไปทาง

ดท่านไม

มข้านี่” เขาบอ

ั้นต่างมองไป๋หลันด้วยแวว

ุกคน ก่อนจะเดินกลับมาและตวัดตัวขึ้นหลัง

ดตามหลัง ราวกับกำลังเย้ยหยันเ

อ สำนักซานเหลิ่งสอนสั่งศิษย์เป็นนักพรตหญิงหรอก

ภายในสำนักล้วนมีแต่สตรี อีกทั้งที่บ้านของนางก็อบรมเลี้

มากแค่ไหน นางก็ต้องข่มกลั้นอารมณ์ และหัน

ช่นักพรตหญิง” นา

บอกตามตรง เขาเริ่มสนใจในตัวนางขึ้นมาบ้างแล้ว ซ้ำยังมีความคิดท้าทา

อะไรไม่ออกก็ได้แต่

อนกับสตรีตะวันตกที่มีความคิดและแสดงออกตร

็ชอบนะ เริ่มรู้สึกสนุกและช

ก เมื่อพวกเขาลงสำรวจก็พบว่าบนพื้นมีร่

นั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะออกตามหาสตรีที่ถูกพว

วยสีหน้าวิเคราะห์ และคิดว่าหากทัวป๋าอู๋จี้ต้องการทำตัวให้เป็นประโยชน์ก็ใช่

รอยของโจรใกล้ๆ นี้ บางทีควรไปตรวจสอบด

มคิดที่ดี

ล็กๆ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากบริเวณที่พวกเขาสำรวจเมื่อครู่ แต่ยังไม

เช่นนั้นข้าร้องให

ต้องไป

ด้วย ใครก็ได

ป๋หลัน สั่งให้นางกระโดนลงจากหลังม้า และใช้วิชาตัวเบามุ่ง

่อน ไป

รงไป และเมื่อมาถึง นางพบหญิงสาวนาง

เปิดรับโบนัส

เปิด
บุปผางามซ่อนรัก
บุปผางามซ่อนรัก
“นาง...ศิษย์สำนักเต๋า เรียบร้อยดุจผ้าขาวที่พับไว้ เขา...เจ้าสำนักดินแดนตะวันตก ดิบเถื่อนและไม่ไว้หน้าใคร เมื่อนางต้องมาพบกับเขา ความอดทนและความเป็นกุลสตรีของนางต้องแตกออกเป็นเสี่ยงไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ! "อยู่กับข้าไม่ดีตรงไหน ข้าเป็นถึงเจ้าสำนักเสือขาว เป็นลูกบุญธรรมของข่านเผ่าทูเจวี๋ย หน้าตาหล่อเหลา มีวรยุทธ์สูงส่ง เจ้าคิดว่าข้ายังไม่ดีพอสำหรับเจ้าอีกหรือ" ชายหนุ่มกล่าว "ข้าไม่สน" นางตอบกลับโดยไม่หยุดคิด คราวนี้เขาไม่พูดอะไรอีก ยอมปล่อยมือจากนางแต่โดยดี หนำซ้ำยังลุกขึ้นยืน มือเกี่ยวบนขอบกางเกงซึ่งเป็นอาภรณ์ชิ้นเดียวบนตัวของเขา ดวงตาก็มองจดจ่อบนใบหน้าของนาง ระหว่างที่นางมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาก็ถอดกางเกงของตนต่อหน้าต่อตานางโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า หญิงสาวลืมตัวเบิกตามองส่วนสงวนของเขาเต็มๆ คนเปลือยเปล่าล่อนจ้อยต่อหน้านางกลับไม่สะทกสะท้าน ยังหันกลับมากำชับนาง "ข้าจะอาบน้ำ อย่าแอบดูข้าล่ะ" หญิงสาวหน้าแดงแจ๋ เปล่งเสียงคำรามใส่ด้วยความเดือดดาล ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปทันที "สายตาของข้าแปดเปื้อนแล้ว คนสารเลว!"”