คิดว่าจะได้แต่งกับหนุ่มเจ้าสำราญ กลับได้แต่งกับอาแท้ๆ ของเขา

ริงๆ เพียงไม่กี่ประโยคก็ตกลงเรื่องกา

ัณณวิชญ์ผู้นี้มีโรคร้ายหรือพิการตรงไหนหรือเปล่า ถึงหาภร

ม่สื่อชักนำเมื่อสามปีก่อนแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นในใจนางมีแต่

กียรติกลับยังยินดี นางเ

ไม่ได้ทำเรื่องดีๆ อะไรแน่ ไม่อย่าง

ารอยู่ วันนี้

ินก็ลุกขึ้นเตรียมจะจากไป ด้วยน้ำเ

ิดดันญาณิศาเบาๆ “คุณหนูรีบไป

ล้วกระซิบเสียงเบา “รีบไปสิเจ้าคะ ต่อไปก็เป็นคนครอ

จร

นาจบารมีอย่างยิ่งในตระกูลพัฒนเกียรติ หากสามารถสนิทสนมกับท่านอาเล็

ลุกขึ้

ล้วก็แค่เดินเงียบๆ ต

องญาณิศา พลันมอดดับลงทันทีเมื่

อนเพื่อทำลายความเงียบ “ยาม

่าจะต้องมาดูตัว ญาณิศ

มเติมสักหน่อ

งนี้กำลังหัดดูแลเรือนเจ้าค่ะ ยามว่างก็จะอ่านตำรา ศึกษาเรื่องการทำอาห

เท้าลง รอจนกระทั่งนางก้าวขึ

ความจริงออกมาอย่างหมดเปลือก “หากหนังสือนิยายก็นับเป็นตำรา การกินดื่มไม่

ราวกับนักเรียนที่ถูกจับได้ว่าทุจริตในการส

ณณวิชญ์เป็นแน่ คุณชายเสเพลกับคน

ราญเพื่อทำให้ตนเองมีความสุขได้ ก็นับ

ใจ ดวงตารูปผลซิ่งเบิกกว้าง “เมื่

“เมื่อก่อนข้า

สียการเสียงาน รสนิยมต่ำช้าเจ้าค่ะ

ียงเยาะ สีหน้าเย้ยหยัน ทว่าสายตากลับจ้

ว่านางเช่น

ยังผู้คนสัญจรที่อยู่ไม่ไ

ื

ผู้เป็นมังกรในหมู่มนุษย์และเสาหลักขอ

ใจอีกครั้ง ภาคินได้ก้าวลงจากบ

นาดนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยลาไปหนึ่งป

ถม้าพลันชะงักลง เขาหันกลับมามอ

้านขึ้นมาอีกครั้งทันท

ียงแค่พยักหน้า ไ

รีบหมุนตัวกลับไปยังห้องรับรองอย่างรว

ให้ลลิตาเหมือนกันหรือ ทำไมถึงมา

พียงกลุ่มชายหญิงเดินมาต

กำลังพูดคุยหัวเราะอยู่ เมื่อได้ยินเสียงจึงเงยหน้า

ณ์ ชาติตระกูล หรือความรู้ความสามารถ ล้วนจั

กว่าตนเองจะเจ็บปวดเจียนตาย ทว่าผ

หรื

าในวัยเยาว์และคำชื่นชมประ

้วยตนเอง พอมองรชตอีกครั้ง ประกายแสงก็มลายหายไป ความหวั

งเคยโง่เง่าไปช

ัยเยาว์จะไ

าคิน ที่เกิดมาก็ไม่เคยทำผ

นเวลานี้ เสียงอันอ่อน

ู่ข้ายังถามรชตอยู่เลยว่า

ื่อนไปมองลลิตาที่อยู่ด้านข้าง

์เหมาโรงน้ำชาวสันต์ไปครึ่งหนึ่งเพื่อฉลองวันเกิดให้ข้า ทั้งยังจะมอบของขวัญวันเกิดให้อีก ข้ารู้สึก

ยังแฝงความยั่วยุและค

ยที่นางดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลไปขอมาจากเมืองอิจิ๋ว เพียงเพราะพระมัญชุศรีโพธิสัตว

งดี ทว่าญาณิศากลับ

ดีน

ว์นอกจากจะคุ้มครองเรื่องการเรียนแล้ว

บเฉย จากนั้นจึงหันหล

สนิทของรชตเอ่ยถามอย่างไม่เข้

รากฏตัวอยู่ข้างกายรชตก็แปลกประหลาดมากพออยู่แล้ว เมื่อครู่นี้ญาณิศากลับไม่แม้แ

สายตาของนางจะจับจ้องอยู่ที่รชตโดยไม่ปิดบัง คนรอบตัวของรชตต่างรู้

ง “ข้ารู้แล้ว เมื่อวานเ

หันกลับมา ในใจพลันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอ

อนเก้า จำง่ายออก เทศกาลเก้าคู่คือวั

วันยังจำไม่ได้ ของขวัญย่อม

าแวบหนึ่ง การปฏิบัติต่อสองคนนี

่อยหรือไม่” ชวินเอ่ย

่อย แต่นิสัยนางร่าเริงและใส่ใจ ทั้งยังขยันขันแข็งไม่เคยปริปากบ่น ยามเยาว์วัยเคยช่วยพวกเขาคัดลอกตำรา พอออก

่นนี้ไม่ใช่หรื

รู้จักกันมาสิบปี ทุกปีในวันเกิดของญาณิศา ท

งวันเกิด ญาณิศากลับเตรียม

ลวิธีเอาใจรชตของญาณิศา จ

ิศาเองก็คงชิ

่องวันเกิด แล้วเป

งเหลือบตาไปเห็นถ

ื่อไม่กี่วันก่อน ด้านในยังมีแผ่น

ี่ยนคนพกแล้ว จะเสื่อมค

ไม่เหมาะสม เพียงแต่สิ่งแร

่ของที่น้องเจียงมอบให้ท่านกระมัง ขออภัยด้วย ข้าไม่รู้เลยว่าเป็นของที่น้องเจียงมอบให้ ข้าเห็นน้องเจีย

ูดฉาดไร้สาระพวกนี้ อีกอย่างการที่ข้าสอบได้ตำแหน่งสูง ก็อาศัยความรู้ความสามา

ชตก็เดินต

วนนึกถึงเงาร่างสายหนึ่งที่แวบผ่านไป ตอนที่เขากำล

งญาณิศา นางมาหาตนที่ส

้ยินแ

ขึ้นมาบ้าง ทว่าก็เพ

ิ่งที่เขาพูดล้วนเป

เป็นโจรภูเขาหญิง นางมีชาติตระกูลต่ำต้อยหยาบคาย

าร จึงเป็นฝ่ายยอมพูดคุยก

น นั่นช่างละโมบโลภมากจริงๆ จะไม่ให้ผู้ค

นขึ้นรถม้า กลับสั่งก

ขนมร้อยรสทางตะวันออกของเมือ

ดไม่ได้ที่จะถามเพิ่มหนึ่งประโยค “ซื่อจ

ุมเครือ ถือเสียว่าชดเชยขอ

อะไรดีขอรับ”

ดี ทว่าเขากลับจำได้เพียงว่าญาณิศาเคยพร่ำบ่นว่าขนมของร้านขนมร้

วามนัก สุ่มซื้

ปส่งๆ ญาณิศาก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว หากรู้ว่าซื่อจื่อตั้

ขานรับแ

ยงานด้วยมือเปล่า “ซื่อจื่อขอรับ ช่างไม่ประจวบเหมาะเอาเสียเลย บ่าวเพิ่งก้าวเท้าตามไ

เจ้าแจ้งฐานะไม่เป็นหรือไร ให้ฝ

งบอกว่า นั่นเป็นของฮูหยินคนใหม่ที่ยังไม่เข

เมืองหลวงแห่งนี้คนที่กล้าไม่ไว้หน้าจวนสกุลศิริวัฒน์แทบจะน

นคฤหาสน์พัฒนเกียรติ

งียบเสีย

รองถนนสายหนึ่งในเมืองหลวงอันเป็นพื้นที่ทองคำทุกตารางนิ้วได้ นอกจากตระ

ุ่นแล้วรุ่นเล่า เมื่อเอ่ยถึงตระกูลพัฒนเกียรติ ย่อมไม่อาจล

นดับหนึ่งในการสอบ เพียงสิบปีสั้นๆ ก็ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของขุนนาง กลายเป็นขุนนางคนสนิท

ใจของรชตก็รู้สึกเปร

เด่น ใครๆ ต่างชื่นชมว่าเขา

งอย่างน

เป็นคนที่

นมาได้แล้ว รอเพียงสอบจอหงวนในฤดูใ

นามติดต่อกัน แม้แต่ภาคินเห็น

กียรติซื้อของให้ใครนะ ฮูหยินคนใหม่ของพวก

นของตระกูลพัฒนเกียรติมาซื้อด้วยตน

ันๆ ขึ้นมาทันที จึงอดแค่นหัวเราะไม่ได้ “ใครกันที่โชคร้ายขนาดต้องแ