เปิดกล่องวันแรก ก็ครองอันดับค่าหัว

เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ ปฐมานั่งอยู่บนแพไม้ที่มีพื้นที่เพียงสี่ตารางเมตร ใต้ร่างของเธอคือน้ำทะเลลึกสุดหยั่ง

รอบด้านเวิ้งว้างเงียบสงัด มีเพียงแพไม้ของเธอเพียงลำเดียวที่ลอยอยู่กลางทะเลอันไร้ขอบเขต เมื่อเกลียวคลื่นซัดสาด ขากางเกงของเธอก็เปียกชุ่ม แนบติดผิวหนังอย่างเหนียวเหนอะ ส่งสัมผัสเย็นเยียบจางๆ มาให้

ปฐมามีสีหน้างุนงง เธอไม่ได้กำลังทำงานล่วงเวลาดึกดื่นอยู่ที่บริษัทหรอกหรือ ไฉนชั่วพริบตาเดียวถึงมาโผล่อยู่กลางทะเลได้?

นี่เธอถูกลักพาตัวหรือ?

ปฐมายิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ใครกันจะว่างจัดถึงขนาดมาลักพาตัวนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้อ่อนแอบอบบางอย่างเธอ คงไม่ใช่เพื่อมารับช่วงต่อหนี้ฮวาเป้ยของเธอหรอกนะ

ราวกับจะตอบข้อสงสัยของเธอ จอแสงเสมือนจริงพลันปรากฏขึ้นที่มุมขวาล่าง ตัวอักษรเรียงแถวกำลังเลื่อนรีเฟรชอย่างต่อเนื่อง

【ช่องสนทนาสาธารณะ 666】

“เชี่ย นี่มันที่ไหนวะ??”

“วินาทีก่อนข้ากำลังจะได้เพนทาคิลเป็นเทพเจ้าแล้วแท้ๆ วินาทีถัดมาทำไมจับกูโยนลงทะเลวะ?”

“ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ใครก็ได้มาหยิกฉันที!”

“คนที่อยู่ในนี้ยังมีชีวิตกันอยู่ไหม ทำไมฉันไม่เห็นใครเลยสักคน?”

“ช่วยด้วย ฉันเมาเรือ อ้วกๆๆ–”

“ไอ้ชั้นบน ไอ้อุปกรณ์เฮงซวยนี่เรียกว่าเรือได้ด้วยเหรอ?บ้านหมาที่บ้านฉันยังใหญ่กว่านี้เลย!”

“เมาเรือน่ะเรื่องจิ๊บๆ ฉันเป็นโรคกลัวทะเลลึก เมื่อกี้เหมือนฉันเห็นเงาดำขนาดยักษ์ว่ายผ่านใต้ท้องเรือไปเลย!”

“คุณทวดคุ้มครองด้วย ฉันยังไม่อยากตาย!!!”

ปฐมาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ที่แท้ก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ถูกพามายังสถานที่บัดซบแห่งนี้

ท่ามกลางเสียงโอดครวญในช่องสนทนา เสียงกลไกไร้อารมณ์อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของปฐมา

【ยินดีด้วยที่คุณได้เข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดทางทะเล และกลายเป็นผู้เล่นหมายเลข 29786510】

【ผู้เล่นห้าพันล้านคนได้เข้าสู่เกมเรียบร้อยแล้ว เส้นทางเดินเรืออันยิ่งใหญ่เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ!ขอให้ผู้เล่นทุกท่านจดจำอนุสัญญาการเดินเรือต่อไปนี้ให้ขึ้นใจ】

【ชีวิตในอนาคตของคุณจะต้องใช้ชีวิตอยู่บนท้องทะเล คุณสามารถเก็บรวบรวมทรัพยากรผ่านการเก็บกู้วัตถุลอยน้ำ ตกปลา ขึ้นเกาะ และวิธีการอื่นๆ เพื่ออัปเกรดเรือ และเอาชีวิตรอดต่อไปให้ได้มากที่สุด】

【ในช่วงระยะเวลาคุ้มครองผู้เล่นใหม่ ห้ามผู้เล่นโจมตีซึ่งกันและกัน มิฉะนั้นจะได้รับการลงโทษจากระบบ】

【ระยะเวลาคุ้มครองผู้เล่นใหม่คือสามวัน ระดับความยากของเกมจะลดลงอย่างมาก ขอให้ผู้เล่นทุกคนเห็นคุณค่าของเวลาและรีบเก็บรวบรวมทรัพยากรโดยเร็วที่สุด】

【ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว ขอให้ผู้เล่นรักและทะนุถนอมชีวิต】

【“พายุทางทะเล” จะเริ่มขึ้นหลังจากสิ้นสุดระยะเวลาคุ้มครองผู้เล่นใหม่】

【คำเตือนด้วยความหวังดี พายุจะทำลายเรือทุกลำที่มีค่าความแข็งแกร่งต่ำกว่า 5 ขอให้ผู้เล่นทุกคนพยายามรวบรวมทรัพยากร อัปเกรดเรือ เพื่อรับประกันการมีชีวิตรอด】

【แพ็กเกจของขวัญกล่องสุ่มผู้เล่นใหม่ได้ถูกส่งไปยังเรือของทุกท่านแล้ว โปรดตรวจสอบ ขอให้มีความสุขกับการเดินเรือ!】

“แปะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น กล่องไม้ใบเล็กตกลงมาจากฟากฟ้า หล่นลงแทบเท้าของปฐมา

บนบรรจุภัณฑ์ของกล่องไม้พิมพ์ลายเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่เอาไว้ น่าจะเป็นกล่องสุ่มผู้เล่นใหม่ที่ระบบเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่

นอกจากกล่องสุ่มแล้ว ปฐมายังพบว่าบนแพไม้ยังมีคันเบ็ดตกปลาที่ดูมีอายุการใช้งานมานานหนึ่งคัน และตะขอเกี่ยวเหล็กขึ้นสนิมเล็กน้อยอีกหนึ่งอัน

เพียงเธอคิดในใจ คุณสมบัติบนหน้าต่างสถานะของพวกมันก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า

【คันเบ็ดเก่าคร่ำครึ】

【ระดับคุณภาพ: ด้อยคุณภาพ】

【ไอเทมเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ทุกคนมี สามารถใช้ตกปลาได้】

–

【ตะขอเหวี่ยงเก่าคร่ำครึ】

【ระดับคุณภาพ: ด้อยคุณภาพ】

【ไอเทมเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ทุกคนมี สามารถใช้เก็บรวบรวมวัตถุลอยน้ำในทะเลได้】

–

【แพไม้ผุพัง】

【ค่าความแข็งแกร่ง: 1 (อาจพังทลายได้ทุกเมื่อ)】

【ความเร็ว: 0 (แพไม้ผุๆ แบบนี้เจ้ายังจะหวังให้มันมีความเร็วอะไรอีก?ลอยไปตามลมเถอะเจ้าหนุ่ม!)】

【ความจุคลังเก็บของ: 0/10 ช่อง】

【ความคงทน: 100/100】

【การอัปเกรดต้องใช้วัสดุไม้20, เศษผ้า10, สาหร่ายทะเล10, แร่เหล็ก1, ไข่มุกไร้ประกาย1

(ปัจจุบันวัตถุดิบไม่เพียงพอ ไม่สามารถอัปเกรดได้)】

หลังจากดูคุณสมบัติของแพไม้จบ ปฐมาก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าโดยคร่าวๆ แล้ว

ผู้เล่นทั่วโลกทั้งหมดห้าพันล้านคนถูกส่งเข้ามาในเกมที่เรียกว่าเกมเอาชีวิตรอดทางทะเลนี้ ทุกคนเริ่มต้นด้วยแพไม้ผุๆ เพียงลำเดียว ไม่เพียงแต่ไม่มีอาหารและน้ำจืด แต่ยังต้องเผชิญหน้ากับพายุทางทะเลในอีกสามวันให้หลัง

มนุษย์หากไม่มีอาหาร ยังพอยื้อชีวิตไปได้สักเจ็ดวัน แต่พายุทางทะเลในอีกสามวันข้างหน้า จะทำลายแพไม้เล็กๆ ลำนี้จนแหลกละเอียด และทำให้เหล่าผู้เล่นต้องฝังร่างลงสู่ก้นทะเล ดังนั้นหากอยากมีชีวิตรอด สิ่งแรกที่ต้องทำในตอนนี้ก็คือการอัปเกรดแพไม้ผุๆ ลำนี้

ปฐมาไม่เคยชอบตัดพ้อฟ้าดิน เมื่อแน่ใจว่าตนเองไร้หนทางจะเปลี่ยนแปลงความจริง การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดก็คือการบังคับตัวเองให้ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว

ผู้ที่เหมาะสมคือผู้อยู่รอด ผู้ที่อ่อนแอก็ต้องถูกคัดออก

ปฐมาเข้าใจสัจธรรมข้อนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นในขณะที่ช่องสนทนาสาธารณะยังคงด่าทอตัดพ้อกันไม่หยุด เธอก็ได้เริ่มลงมือเก็บรวบรวมทรัพยากรแล้ว

เธอพันปลายเชือกของตะขอเหวี่ยงไว้รอบข้อมือ เล็งไปที่แผ่นไม้แผ่นหนึ่งซึ่งอยู่ตรงหน้าเธอห่างออกไปราวห้าเมตร ข้อมือออกแรงเริ่มเหวี่ยงตะขอเหล็ก อาศัยแรงเฉื่อยของตัวตะขอเหล็กเอง เหวี่ยงตะขอพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยเสียงหวืด

ครั้งแรกเฉียดขอบแผ่นไม้ไปอย่างน่าเสียดาย ตะขอเหล็กจมลงสู่ผิวน้ำ

ปฐมาดึงเชือกเพื่อเก็บตะขอเหล็กกลับมา

เธอประเมินความเร็วในการโยนตะขอเหล็กต่ำไป วัตถุลอยน้ำเองก็ลอยไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ตามกระแสน้ำทะเลเช่นกัน ครั้งที่สองเธอจึงเรียนรู้จากบทเรียน ลดระยะเผื่อในการโยนตะขอลง ตะขอเหล็กที่เหวี่ยงออกไปตกลงตรงกึ่งกลางของแผ่นไม้อย่างแม่นยำ

เข้าเป้าอย่างสมบูรณ์แบบ!

ปฐมาดึงเชือก ลากแผ่นไม้เข้ามาใกล้ตัว และพบว่าใต้แผ่นไม้ยังมีสาหร่ายทะเลสีเขียวขจีเส้นหนึ่งพันอยู่ด้วย

【คุณได้รับวัสดุไม้1, สาหร่ายทะเล1】

เกี่ยวหนึ่งแถมหนึ่ง!

วัตถุลอยน้ำที่เธอเก็บรวบรวมได้จะถูกจัดเก็บเข้าสู่คลังของแพไม้โดยอัตโนมัติ ในขณะเดียวกันความจุของแพไม้ก็เปลี่ยนเป็น 2/500

ปฐมาไม่กล้าหยุดพัก เธอจับจ้องไปยังวัตถุลอยน้ำชิ้นถัดไปต่อทันที

【วัสดุไม้+1】

【เศษผ้า+1】

【สาหร่ายทะเล+1】

...

หลังจากเกี่ยวตะขออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยติดต่อกันนานสามชั่วโมง ปฐมาก็ใช้ตะขอเหวี่ยงนี้ได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญ นอกจากข้อมือจะเมื่อยล้าอยู่บ้างแล้ว วัตถุลอยน้ำที่เธอเล็งไว้แทบจะเกี่ยวได้สิบครั้งเข้าเป้าสิบครั้ง

เธอเหลือบมองสิ่งที่เก็บเกี่ยวได้ เธอเกี่ยวได้วัสดุไม้ 23 ชิ้น เศษผ้า 11 ชิ้น รวมทั้งสาหร่ายทะเล 10 เส้นแล้ว

วัสดุไม้ เศษผ้า และสาหร่ายทะเลสำหรับอัปเกรดแพไม้มีเพียงพอแล้ว เพียงแต่แร่เหล็กและไข่มุกไร้ประกายเม็ดนั้น เธอยังไม่รู้ว่าจะหามาได้อย่างไร

เธอเหลือบมองช่องสนทนาสาธารณะโดยไม่ตั้งใจ และพบว่าพวกเขาทั้งหมดเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับกล่องสุ่มผู้เล่นใหม่กันแล้ว

“กล่องสุ่มขยะอะไรวะ ฉันสุ่มได้แค่วัสดุไม้ห้าชิ้นเนี่ยนะ???”

“ฉันสุ่มได้น้ำแร่สองขวด ขอบคุณสวรรค์ ฉันแทบจะกระหายน้ำตายอยู่แล้ว”

“วัสดุไม้ห้าชิ้น +1”

“วัสดุไม้ห้าชิ้น +2”

“วัสดุไม้ห้าชิ้น +10086”

“มุกกาชาเกมออนไลน์สายเปย์นี่นายเรียนรู้มาหมดแล้วสินะ!”

“แจกก็เหมือนไม่ได้แจก ถึงจะเป็นสวัสดิการผู้เล่นใหม่ ก็ไม่น่าจะทำชุ่ยๆ ขนาดนี้นะ!”

“ดวงกุดเองก็อย่าไปโทษระบบเลย ดูนี่ เทพเจ้าแห่งความโชคดีอย่างข้าสุ่มได้อาวุธเทพมาโว้ย!”

ท่ามกลางเสียงบ่นตัดพ้อมากมาย นานๆ ทีก็มีเสียงที่ไม่เข้าพวกแทรกขึ้นมา แปะคุณสมบัติของไอเทมที่เพิ่งสุ่มได้ออกมาอวดอย่างภาคภูมิใจ

【กริชฟันฉลาม】

【คุณภาพ: ธรรมดา】

【กริชที่ทำจากฟันฉลาม คมพอสมควร สร้างความเสียหายแก่ฉลามเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า】

กล่องสุ่มนี่ถึงกับเปิดได้อาวุธออกมาด้วยหรือ?

ปฐมาเลื่อนดูในช่องสนทนาต่อ ผู้เล่นที่เปิดได้อาวุธมีเพียงส่วนน้อย คนส่วนใหญ่ล้วนเปิดได้ทรัพยากรพื้นฐานอย่างวัสดุไม้และเศษผ้า

บางคนเปิดได้อาหารและน้ำจืด และยังมีบางคนที่เปิดได้ไอเทมที่ใช้ประโยชน์ได้จริงอย่างกล้องส่องทางไกลหรือหินจุดไฟ มีผู้เล่นที่ดวงเฮงสุดขีดคนหนึ่งถึงกับเปิดได้ไข่มุกไร้ประกาย 100 เม็ดเลยทีเดียว

การอัปเกรดแพไม้ยังต้องใช้ไข่มุกไร้ประกายหนึ่งเม็ด ปฐมายังไม่รู้ว่าจะหาได้อย่างไร ของสิ่งนี้ย่อมล้ำค่ากว่าทรัพยากรพื้นฐานอย่างพวกวัสดุไม้อยู่มากโข

ผู้เล่นคนที่สุ่มได้ไข่มุกคนนั้นจึงเริ่มส่งเสียงเสนอขายในช่องสนทนาสาธารณะทันที “ขายไข่มุกส่วนเกิน 1 เม็ดต่อวัสดุไม้/เศษผ้า/สาหร่ายทะเล 200 ชิ้น”

“วัสดุไม้ 200 ชิ้นแลกไข่มุก 1 เม็ดเนี่ยนะ??แกไปปล้นเอาเลยไม่ดีกว่าเหรอ!”

“เมื่อกี้ฉันใช้คันเบ็ดผู้เล่นใหม่ตกได้หอยนางรมตัวใหญ่ตัวหนึ่ง พองัดฝาออก ข้างในก็มีไข่มุกอยู่เม็ดหนึ่ง ใครอยากได้ไข่มุกก็ไปตกปลากันเยอะๆ สิ!”

“หรือว่าคันเบ็ดผู้เล่นใหม่ของพวกเราจะไม่เหมือนกัน?ทำไมฉันนั่งแห้งมาเกือบชั่วโมง ไม่มีปลามาตอดเบ็ดเลยสักตัว!”

“ฉันก็เหมือนกัน นอกจากจะตกปลาไม่ได้แล้ว ยังเกือบจะลื่นตกทะเลอีก”

“สามัญสำนึกนะ ตกปลาต้องใช้เหยื่อ ฉันใช้ขนมปังที่สุ่มได้จากกล่องสุ่มฉีกออกมานิดนึง ผูกไว้กับเบ็ด ไม่นานปลาก็กินเบ็ดแล้ว”

“มันเป็นไปได้ไหมว่า ที่ฉันเลือกไปตกปลาก็เพราะฉันไม่มีอะไรจะกินน่ะ?”

“ไม่มีอาหารทำเหยื่อก็ตกปลาไม่ได้ ไม่มีปลาก็ไม่มีอาหาร นี่มันวงจรอุบาทว์ที่น่ากลัวอะไรกันเนี่ย!”

“ขายขนมปังข้าวสาลี 150 กรัมหนึ่งก้อน ราคา 200 วัสดุไม้ ใครมาก่อนได้ก่อน”

“พี่ชายชั้นบน นายนี่หน้าเลือดกว่าไอ้หมอนั่นที่ขายไข่มุกก่อนหน้านี้อีกนะ!”

“ฉัน ทิฆัมพร ต่อให้ต้องอดตาย ก็ไม่มีทางแลกของกินพวกแกแม้แต่คำเดียว!!”

“เอากล่องสุ่มผู้เล่นใหม่แลกขนมปังข้าวสาลี 5 ก้อน!”

“ชั้นบนทำไมถึงเอาแม้กระทั่งกล่องสุ่มผู้เล่นใหม่มาขายล่ะ?”

“ดวงฉันมันซวยเกินไป เปิดได้วัสดุไม้ห้าชิ้น สู้เอาไปแลกขนมปังยังได้ประโยชน์กว่า”

ทุกคนเพิ่งจะเข้าสู่เกม ต่างก็ต้องเผชิญกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ไม่มีทั้งน้ำจืดและอาหาร คนเหล่านั้นที่สุ่มได้อาหารส่วนเกินจึงเริ่มฉวยโอกาสโก่งราคากันยกใหญ่

ปฐมาเกี่ยววัตถุลอยน้ำมาครึ่งค่อนวัน ในท้องเริ่มมีความรู้สึกหิวอยู่บ้างแล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นทนไม่ไหว หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ เธอจะไม่มีทางใช้ทรัพยากรไปแลกอาหารเด็ดขาด นั่นมันเท่ากับการทำงานรับใช้คนอื่นอย่างแท้จริง

เธอหยิบกล่องสุ่มผู้เล่นใหม่บนแพไม้ขึ้นมา เมื่อเทียบกับการเปิดได้วัสดุไม้ห้าชิ้น การเอากล่องสุ่มไปแลกขนมปังข้าวสาลีอาจจะเป็นวิธีที่ฉลาด แต่ปฐมาก็ยังอยากจะลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง