พลอยมลทิน

ึ่งของบริษัทเจดคอมพานีลิมิเต็ทเอ็ดดูเคชั่น หนึ่งในโรงเรียนสอนกวดวิชาอั

ลอยเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งนิ่ง

้องพลอย” วิชญ์เอ่ยขณะตระกองกอดเรือน

งเหลือเค้าโครงเด

ีนัดนะ” วิชญ์เอ่ยขึ้นแล้วบดขยี้

วดกษัยเหรอคะ” ดุจพ

ชุมพรุ่งนี้” วิชญ์เ

์ทอยอีกครั้งครับ” วิชญ์เอ่

งสาวสบสายตากรุ้มกริ่มของ

อแล้วก็ได้ค่ะ” ดุจพลอยเอ่ยขณะน้

กึ่งผับบาร

ี่แบบนี้นะ” เสี้ยวเพชรบ่นกระป

วก้าวฉับๆมายังร้านอาหารกึ่งผับบ

ปอดเฮือกใหญ่ หญิงสาวพยามย

กิดก็ต้องเกิด’ เ

นร้านอาหารกึ่งผับบาร์ เสียง

แปดปีไหม” เสี

ยคนนี้สวมเสื้อสีดำซึ่งหากเสี้ยวเพชเดาไม่ผิด เธอคิดว่าเ

ี้ยวเพชรตอบสั

้นพลางผายมือเชื้อเชิญให้เส

ออย่างรวดเร็ว หญิงสาวจำได้ว่าที่เธอเจอเ

เธอจะลองไป

่งดังขึ้นเรียกให้หญิงสาว

ร่างเล็กกำลังนั่งจิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่

ิงสาวสาวเท้าก้าวเดินฉั

จโซ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำ

งเกตอากัปกิริยาของนักสืบหนุ่มผู้

นวันที่เขาต้องการความช่วยเ

่เสีย ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มเดินไปมาราวกับห

วงของเสี้ยวเพชรด้วยการตามจับภาพพวกเด็กสาวที

มทุกฝีก้าวของวิชญ์ ว่าที่เจ้าบ่

ยหนุ่มอดชำเลืองมองห

ระดุจฝันสวมชุดโอเวอร์โค้ดตัวหนาส

ไม่ได้ยามเห็นอกอวบอิ่มซุกซ่อนไว

บใส่ เจโซ่ยังจำได้ดีว่าอะไรบ้างที่ซีอีโอสาวค

ยวเพชรตอบกล

เจโซ่เอ่

คนสำคัญของเขานั่งลงบนเก้าอี้พิงพนั

ม คราแรกเสี้ยวเพชรคิดว่าเก้าอี้ร้านอาห

้” หญิงสาวเอ่ยถาม

่างตอนนี้” เส

สี้ยวเพชรเอ่ยด้วยสี

กตเห็นดวงตาเปล่งประกายร

เพราะทุกครั้งที่เจโซ่ส่งสายตาแบบนั้นนั่นหมายความว่าเ

ดีๆนะ” เจ

รเอ่ยท้ายประโยคหญิงสาวส่งเสียงดุราวกับว

เอ่ยขึ้นด้วยน

ื้อมล้วงเข้าไปในกางเ

อชายหนุ่มล้วงหยิบโทรศัพท์สมาร

้ยวเพชรไม่อาจทำให้หญิงสาวละสายตาจาก

ตบหน้าฉาดใหญ่เมื่อเห็นกิจกรรมบนเตียงอันเป็นเรื่องช่ำชอ

ต่เมื่อไหร่” หญิงส

เอ่ยตอบแล้วมองห

บว่าเธอกำลังยืนอยู่ชะง่อนผาอันสูงชัน

+