icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ตรวนปรารถนา

บทที่ 5 มีรอยยิ้มอยู่เสมอ

จำนวนคำ:1325    |    อัปเดตเมื่อ:09/02/2022

าดบ้านพักที่เตรียมให้วิศวกรท

ให้เด็กมันเข้าไปปัดกวาดเช็ดถูก

ค่ะ แป้งเองก็บอกเขาไปว่าเราไม

าอยากใบอนุญาตเร็วๆ แล้วเรียกเงินใต้โต

ค่ะป้า แต่มันก็มี

รวยมหาศาล แน่นอนว่าทุกคนคิดว่าเธอหวังทรัพย์สมบัติของคุณบารมี เธอได้แต่ก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตอย่างพยายามไม่มีเรื่องกับใคร คุณบารมีเองก็คอยปราบคนงานและค

จีนสีครีมกับผ้าซิ่นสีเขียวอ่อนเข้ากับผิวขาวผ่องยิ่งนัก ผมยาวสลวยม้วยขึ้นแล้วใช้ปิ่นเงินปักไว้ เธอชอบแต่งตัวชุดพื้นเมืองแบบนี้ ยก

าไม่อยากรับของจากเขาไปมากกว่านี้ แค่คุณบารมีจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวของคุณพ่อ และยังไถ่ถอนโฉนดคืนให้ เธอซาบซึ้งใจมากพอแ

เผลอทำน้ำตาร่วงเสมอเพราะคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวต้องไปแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก หลังจา

ับกล้วยไม้

งก็รู้สึก

ย่างดี ถือว่าแป้งโชคดีกว่าใครหลายคนแล้วที่ไม่มีสามีขี้เหล้าเมายา ซ้อมเมียหรือมี

ความสุขหรื

หรับแป้ง แค่นี้ก็มากพอแล้วค่ะ เสียใจก็ตรงที่

บสามีมันเป็นเรื่องธรรมดา แค่สิ่งที่แป

คุณบารมีเสียเธอเองก็มีงานที่ต้องทำมากมายจนกลายเป็นปีละครั้งที่ได้กลับบ้าน มีแต่เงินที

ลายสิบปีกว่าผลผลิตจะงอกงามขนาดนี้ เมื่อก่อนเธอขับมอเตอร์ไซค์ก็ยังไม่เป็น แต่พอมาอยู่บ้านสวนบ้านไร่ เธอก็ได้หันขับทั้งรถ

าหารที่เหลือก็แจกจ่ายให้คนรับใช้และคนงาน เมื่อครั้งที่คุณบารมีเสีย หลายคนกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนแ

อก็ไปสะดุดกับก้อนหิน เพราะไม่ทันระวังจึงเสี

รือเปล่าคร

ยิ้มก็ไม่เต็มปากนัก เธอมองมือของเขา

านมาไม่ทันจริงๆ” วิทยาพูดแล้วเผลอคลึงนิ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ตรวนปรารถนา
ตรวนปรารถนา
“ปาณิศา ยอมรับว่ามันเป็นความผิดของเธอ ผิดที่ไม่อาจรักษาสัญญาที่จะรอเขากลับมาเพื่อใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถ้าเขาจะโกรธแค้นเธอนัก เธอยอมรับทุกความผิดนั้นไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่เธอไม่เคยนอกใจเขาเลย แม้เธอจะต้องแต่งงานกับชายอื่นรุ่นราวคราวพ่อ ทว่าหัวใจของเธอยังคงรักเพียงเขาคนเดียว "อยากให้ผมหยุดไหม? ถ้าคุณไม่ห้ามผมตอนนี้ ผมหยุดไม่ได้อีกแล้ว" ดวงตากลมโตจ้องมองเขา ในเวลานี้แววตาของเขายังมองเธอด้วยความรัก เธอยกมือขึ้นแตะแก้มของเขาเบาๆ คทาวุธจับฝ่ามือของเธอมาจูบไล่ที่ละนิ้ว ใบหน้าแดงกล่ำพยักหน้าอย่างเขินอาย ไม่รู้ว่าตัวเองเอาความกล้ามาจากไหน เธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน เมื่อเธอเต็มใจเขาก็ลุกขึ้นแล้วช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นในวงแขน เธอยกแขนขึ้นคล้องคอเขาซบหน้ากับแผงอกที่อบอุ่น ไม่กี่นาทีหลังของเธอก็แตะบนเตียงนอนของเขา”