icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดั่งเชื้อไฟในเพลิงพิศวาส

บทที่ 7 ใกล้...เกินเอื้อม 20%

จำนวนคำ:1786    |    อัปเดตเมื่อ:19/02/2022

อนที่จะหันมามองเพื่อนรักที่เพิ่งนั่งลงข้างๆ ด้วยสายตาล้อเลียน เมื่อนึกไปถึงภาพเต้นรำแสนสวีตระหว่างอัญชันกับ

ไปไหนมา ฉันมองหาแ

ำโตตอบไปแบบส่งๆ แล้วหลบตาเพื่อนรัก

ดหล่อมาก็บอกมาเถอะ” คนรู้ทันยิ้มล้อเลียน เพื่อนร่ว

กับเพื่อนรักก็คงคุยกันสะดวกมากกว่านี้ แต่นี่มีเพื่อนต่างแผนกมาร่วมโต๊ะตั้งหลายคน อัญชันเลยไม่อยากขยายหัวข้อสนทนาให้มั

นนี้ใกล้ได้เวลาแจกรางวัลสำหรับพนักงานดีเด่นประจำปีของโรงแรมแล้ว และหลังจากที่การแสดงอีกหนึ่งชุดจบลง เจ้าของ

นจังเลย เราจะได้

องขึ้นไปบนเวทีที่กำลังมีการแสดงโชว์ร้องเพลงของแขกกิตติมาศักดิ์ ซึ่งก็เป็นการแสดงของลูกสาวของท่านผู้ว่าฯ ของจังหวัดเชียงใหม่นั่นเอง

าวเหนือแท้อย่างไม่วางตา แต่ทว่านักร้องสาวแสนสวยกลับจดจ้องชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้ช่วยซีอีโอหนุ่มแทน เธอเห็นไอรอนแวบหนึ่งแล้วเมื่อตอนที่ชายหนุ่มถอดหน้ากากออก เพ

กล่าวเชิญเจ้าของล้านนา พาเลชฯ ให้ออกมามอบรางวัล สาวน้อยในชุดราตรีสีเงินยวงก็เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง อัญชันตกตะลึงตัวแข็งทื่ออยู่กับที

สง่าราศีแม้จะอยู่ในชุดขอ

ึกๆ ที่คนที่ตนเองสนใจมีทุกอย่างคู่ควรกับเธอ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รวยหญิงสาวก็สนใจผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว ยิ่งมารู้ว่าเขาคือเจ้าของล้านนา พาเลชฯ ก็

นหน้านั้น นาทีนี้กลับริบหรี่ลงจนมืดมน ไร้หนทางที่จะสานฝันต่อ ไอรอนเป็นถึงมหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง เขาไม่มีทางมาชายตาแลแคชเชียร์กระจอกๆ

แค่ก้มหน้าก้มตาสารภาพว่า ‘ชอบ’ ออกไปแล้วรีบเดินหนีออกไปจากงานเสีย

อมกับเรียกคนที่กำลังเหม่อลอยเสียงดังขึ้น

มีอะไ

อแกแล้ว ขึ้น

ชีวิต พวงผกามองตามด้วยความเข้าใจ และรู้ว่าทำไมอัญชันถึงได้ดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนั้น เพราะถ้าเป็นเธอเองที่มารู้ความจริงแบบนี้ก็คงช็อกเหมือน

กหักตั้งแต่ยังไม่ได้สารภา

ื่อรู้ว่าที่ผ่านมาอาจมีบ้างที่เธอเคยพูดจาถากถางไอรอนให้เจ็บๆ คันๆ เล่น แต่ใครมันจะไปรู้ล่ะ ว่าเขาจะเป็นถึงเจ้าของโรงแรมที่ครอบคลุมถึงสองภาค และคนที่ตกตะลึงคงไม่ได้มีแค่เธอก

ียวๆ ลงคออย่างยากเย็น โชคยังดีที่ยังสวมหน้ากากที่ยังพออำพรางใบหน้าที่หดเหลือแค่ไม่กี่นิ้วของตนเองได้ ความฝันหวานที่วาดหวังเริ่มเลือนรางลงทีละน้อ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดั่งเชื้อไฟในเพลิงพิศวาส
ดั่งเชื้อไฟในเพลิงพิศวาส
“ไอรอน คิดว่าดอกไม้ริมทางอย่าง อัญชัน ก็คงต้องการรวยทางรัดด้วยการยัดเยียดตัวเองให้กับผู้ชายรวยๆ อย่างเขาเพื่อแลกกับเงินทองและความสะดวกสบาย 'หล่อนมาได้จังหวะพอดีเลย!' ทว่าชายหนุ่มกลับคิดไม่ถึงว่าอัญชันจะกลายมาเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ทำให้เพลิงปรารถนาในกายของเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง และร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่านัก "ว้าย!" ร่างแกร่งกำยำเปลือยเปล่าทั้งร่างที่มีน้ำใสๆ เกาะพราวเต็มตัวตรงหน้า มันช่างเซ็กซีสวยงามบาดอารมณ์สาวมากเหลือเกิน แต่สำนึกที่รู้ว่าร่างแกร่งกำยำที่กอดประคองเธออยู่นี้ไม่ได้สวมใส่อะไรแม้แต่ชิ้นเดียว ก็ทำให้สาวน้อยด้อยประสบการณ์รักแทบลมจับ ไอรอนก็ตกใจแทบช็อกเหมือนกันที่ได้ยินอัญชันร้องเสียงหลงอยู่ใกล้ๆ ดีที่เขาไวมากพอที่จะกระโจนออกมานอกอ่างแล้วรับร่างนุ่มของเธอเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นแม่สาวน้อยจอมซุ่มซ่ามนี่ได้หัวร้างข้างแตกแน่ๆ "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" "มะ...ไม่เป็นอะไรค่ะ" ร่างเล็กเริ่มขยับตัวแต่เหมือนจะไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจขาดห้วง รีบตอบออกไปทั้งที่ใจยังเต้นระทึกไม่หาย ร่างกายเปลือยเปล่าสุดเพอร์เฟกแนบชิดขนาดนี้ ถ้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรก็ไม่ปกติแล้ว สาวน้อยตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงอยู่นาน เมื่อสบตาเข้ากับดวงตาสีบรั่นดีคมกล้าเป็นประกายระยับ ก่อนจะกวาดมองเครื่องหน้าคมคร้ามที่อยู่ใกล้แค่แมลงวันหนึ่งตัวบินผ่าน ด้วยใบหน้าที่แดงซ่านไปจนถึงใบหูโดยไม่รู้ตัว กว่าจะได้สติร่างสูงก็กอดประคองร่างนุ่มลุกขึ้นยืนเรียบร้อยแล้ว "ขอบคุณ...มาก...นะคะ" หญิงสาวเอ่ยตะกุกตะกัก เขินจนแก้มนวลสองข้างร้อนจัดราวกับถูกไฟลวก พยายามไม่มองต่ำเลยแผงอกแกร่งลงไป ไม่อย่างนั้นเธอต้องลมจับหรือไม่ก็หัวใจวายตายแน่ๆ "เปลี่ยนคำขอบคุณ เป็นอย่างอื่นได้ไหม" แก้มนวลสองข้างที่แดงจัดราวกับมะเขือเทศสุกเพราะความขวยเขินและประหม่ารุนแรงของเจ้าตัว ทำให้ไอรอนนึกอย่างแกล้งลูกเจี๊ยบของเขาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคมกริบดุจตาของพญาเหยี่ยวจึงจ้องลึกลงมาไม่กะพริบ มันตรึงทุกความรู้สึกของหญิงสาวราวกับถูกสะกดจิตให้เธอเป็นใบ้ไปชั่วขณะ 'จะเปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอะไรหรือ' ทำไมวินาทีนี้สมองถึงคิดอะไรไม่ออก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มไหวระริกไปมา มองริมฝีปากบางเฉียบสวยเกินชายที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว แรงขึ้น แรงขึ้น จนแทบลืมหายใจ "ยะ..." ร่างนุ่มถูกวางลงบนที่นอนหนานุ่มอย่างเบามือ ก่อนที่ร่างหนาจะตามขึ้นมาคร่อมทับกักขังคนตัวเล็กเอาไว้ด้วยลำตัวที่เต็มไปด้วยเสน่หาของเขา ร่างกายใหญ่โตเหนือร่างช่างอบอุ่นนัก เธอปรารถนาที่จะถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดนี้ตลอดกาลหากเป็นไปได้ อยากให้เขามีเธอแค่เพียงคนเดียว อยากให้ดวงตาทั้งสองข้างของเขามีไว้เพื่อมองเธอคนเดียว เธอควรจะทำอย่างไรดี ต้องทำดีมากแค่ไหนถึงจะได้หัวใจของผู้ชายคนนี้มาครอบครองตลอดไป”