icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักซ้ำรอย

บทที่ 5 ตอนที่ : 5 คำขอร้องของยายเฉลาลักษณ์ 2

จำนวนคำ:1875    |    อัปเดตเมื่อ:21/02/2022

ล่งออกมาช่างเบาหวิว คงไม

ำตัวของนิภา มองจุดหมายแรกที่จะเริ่มต้นทำรัก ประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่มของหญิงสาว สัมผัสแร

บแรกของเธอช่างละมุนนุ่มลิ้น ราวกับถูกเขาดูดดึงเข้าไปในโล

่อนปลายนิ้วขึ้นเกลี่ยริมฝีปากที่ฉ่ำไปด้วยรสจูบของเขาเอง นิภาลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างตก

รอบครอง ได้เพียงชั่วอึดใจเดียว เพราะเขาก็ฉกจูบลงมาอีกครั้ง ดูดดุนเรียวลิ้นเล็กอย่า

ตกใจจนสะบัดหน้

ายิ้มเยาะคนที่มีแววตาตื่นตระห

ผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ถูกเขารุกหนักแบบนี

ทำไมเสียเวลาเปล่า ๆ” เขาเจตนาให้อีกคนรู้ว่าเขาต้องการทำให้เส

วกัดปากตัวเองจนเจ็บ ปากที่เขาเพ

ียกว่ากระแทกก็ได้เพราะมันเจ็บระบมไปหมด ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขา ขยำห

ขาเสียงดัง ทำไมต้องทำลายเ

เขายิ้มเยาะอีกครั้ง นิภารู้

” เมื่อต่อกรกับเขาไม่ได้

กออก ความอวบอิ่มละลานตา ออกมาให้เขาเห็น นิภายกม

เขาจ้องความงามตรงหน้าตาแทบไม่กะพริบ จับข้อมือ

ู้สึกที่พุ่งเข้าใส่ แบบตั้งตัวแทบไม่ทัน หญิงสาวขยุ้มเส้นผมของเขาเอาไว้แน่น กดแนบเข้าหาหน้าอก และดันออกห่างในบางค

รงเล้าโลม หญิงสาวนอนหอบหายใจเหนื่อย เหมือนคนยอมรับชะตากรรมรักครั้งนี้ เขายิ้

งย่ามใจ นิภาเบียดท่อนขาเข้าหากัน ก็ทำให้เขายิ่งขัดใจ ดันแยกกว้

กไม้ ก็ถูกเขากระชากลงแล้วใช้ปลายเท้า เขี่ยให้พ้นทางไป เขาลูบต้

น แต่ก็ถูกเขาดึงออกจนได้ ธาวิศยืดตัวขึ

ลำบาก ทว่าสายตากลับไม่อาจละไปจากบางอย่าง ที่ดีดผึงออกมาก

ี่ร่นถอยขึ้นไปบนหัวเตียง กระชากที

ำแล้ว ไม

ดจริ

คือ ภ

อเปล่า” เขาบอกพร้อมกับเลิกคิ้วเหมือนขำ คนที่มาตัวสั่นเอาตอนเมื่อสายไปแล้ว นิภามองซ้ายมองขวา มือก็ดึงผ้าห่มมาป

ะบายลมหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด เธอจะมากลัวอะ

วสิยัยภา

แล้วเขาล่ะเป็นหลานแท้ ๆ ยังไม่มีจิตสำนึกเท่าคนตรงหน้า สีหน้าเขาอ่อนโยนลง พร้อมกับดึงผ้าห่

ด้สมใจ ให้มันจบ ๆ ไปเถอะน้อง

ี้เธอรู้แล้วว่ายังไงเขากับเธอ ก็ต้องทำเรื่อง

้าท้องเนียนมือ นิภาเกร็งไปทั้งตัวจนเขารู้สึกได้ ธาวิศเลื่อนหน้าขึ้นไปจูบแ

กรานดินแดนแสนหวง ออกอา

” กระซิบบอกเสียงแหบพร่า

อื

กัน บางอย่างจดจ่ออยู่ตรงปากทางเข้า นิภ

อกพร้อมตรึงสายตา

นิภาจะดิ้นก็ไม่ได้ รู้สึกว่าเธอกำลังจุกและเจ็บไปทั้งตัว ก

ลง เขาก็เริ่มขยับสะโพกเข้าออกอย่างช้า ๆ นิภาก็ผวาตาม ก่อนจะหน้าเห

กหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ สักพักร่างกายของทั้งคู่ก็ปรับเข้าหากัน หยาดน้ำหวานเริ่มเอ่อล้น ทำให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรา

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักซ้ำรอย
รักซ้ำรอย
“"ก่อนทำเรื่องนี้พี่ขอถามน้องภาสักข้อได้ไหม" ธาวิศพูดแล้วก้าวเท้าเข้าไปหาคนบนเตียง "ได้ค่ะ" นิภาก้มหน้ายามตอบ ธาวิศทิ้งสะโพกลงนั่งด้านข้าง พร้อมกับดันปลายคางของหญิงสาวให้ขึ้นมองหน้าเขา "น้องภาเต็มใจใช่ไหม" แววตาของคนถูกถามสั่นระริกไปมา ปากจิ้มลิ้มก็ขยับขึ้นลงเหมือนคนคิดไม่ออกว่าควรตอบอย่างไร "น้องภาพี่ถามว่าเต็มใจใช่ไหม หรือว่าถูกคุณยายบังคับ" คราวนี้ธาวิศเน้นน้ำหนักเสียงมากขึ้นกว่าเดิม "ภาเต็มใจค่ะ" หญิงสาวตอบเขาแล้ว แต่เป็นคำตอบที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจในตัวเอง "ไม่ได้ถูกบังคับแน่นะ" "ค่ะ ภาไม่ได้ถูกบังคับ ภาเต็มใจค่ะพี่ภูมิ" ธาวิศกัดฟันกรอดในคำตอบที่เขาไม่ปรารถนาจะได้ยิน ออกแรงผลักหน้าอกนิภาจนล้มลงไปนอนอยู่บนเตียง ปลดกระดุมเสื้อนอนของตนเองออกทีละเม็ด โดยที่สายตาก็ยังจดจ้องอยู่กับคนตรงหน้า "ระหว่างเรามันจะไม่มีความผูกพันอะไรกันทั้งนั้น เราทำเรื่องนี้ก็เพื่อคุณยาย เสร็จจากนี้ไปพี่ก็จะกลับกรุงเทพฯ ไปใช้ชีวิตกับคนรักของพี่ตามเดิม ภายังรับได้อยู่ใช่ไหม" ชายหนุ่มพูดจบก็ทิ้งเสื้อนอนลงบนพื้น คนบนเตียงก็ยังเม้มริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่น คำตอบไม่มาสักทีเขาเลยต้องเลิกคิ้วขึงตาใส่ "ค่ะภารับได้" คำพูดที่เปล่งออกมาช่างเบาหวิว คงไม่ต่างไปจากอารมณ์ของคนพูด "รับได้ก็ดี อย่ามาเรียกร้องอะไรทีหลังก็แล้วกัน ไม่งั้นพี่เอาตายแน่" ธาวิศทาบร่างตัวเองลงบนลำตัวของนิภา มองจุดหมายแรกที่จะเริ่มต้นทำรัก ประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่มของหญิงสาว สัมผัสแรกของทั้งคู่ช่างตราตรึงในความรู้สึก จากที่จะจูบเพียงแผ่วเบากลายเป็นแทรกลึกดูดดื่มขึ้นตามอารมณ์ (รักซ้ำรอย)”