Master & Me คุณท่านของผม

เองไม่ได้อยากจะทำหรอก แต่เพื่อให้ตระหนักถึงสถานะของตน เขาจำต้องทำการสั่งสอนเพื่อให้สำนึกว่าอะไรเป็นอะไร ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงทาสตรงหน้า ไม่ใช่เพราะสนใจ หากแต่เป็นเพราะเขาต้องรักษาสมดุลให้กับชนชั้นขอ

อีกฝ่ายที่พยายามฝืนยิ้มให้เขาอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหลุบสายตามองไปทางอื่นเล็กน้อยเพ

ยังว่าการปลดแอก

เขาจินตนาการไว้อยู่โข นักสู้ของสังกัดจันทรานิรันดร์ไ

ปอย่างนั้น เวหาก็

มันก็ต้องแลกด้วยชีวิต เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย

ให้ทวิชยิ่งส

กเปลี่ยนสูง ในเมื่อเธอต้องกา

เม้มริมฝีปากที่มีแผลบวมเจ่อ ปล

ิ่งที่เธอคิดมันเป็นแค่เทพนิยาย ตอนนี้เธอคงจะรู

.

ิดที่จะปลดแอ

น้านิ่ง เวหามองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ภาว

วก็...โมโห ใช่! โมโหด้วยที่นักสู้ของเขาไม่ออมมือเลยทั้งที่เห็นเด็กหนุ่มตัวเล็กขนาดนี้แม้ว่านักสู้จะซั

มด้วยเมื่อเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเ

ังอยากได้อิสระครับ ผมอ

่เข็ด

วียนอีกครั้งแล้ว แต่เพราะเป็นทวิช เขาเลยได้แต่กำมือเพื่อระบายโทสะก

รั่นพรึง เมื่อเห็นสีหน้าของคุณท่านที่ดูดุดันเป็นพิเศษแล้ว

เข็ด

ันยื่นมือไปเชยคางของ

้จักเจ

ดนั้

่ได้ จึงได้แต่หลุบสายตาหนี มือทั้ง

.ขอโท

ดใจกับความดื้อรั้นของเด็กคนนี

ัวตายห

ัว’ จากทวิช ซึ่งทวิชก็พยักหน้า

ผมอยากม

.

ถึงรู้ดีว่าสุดท้ายต้องตาย

จนเวหาอยากเป็นคนจับมาฟาดก้นด้วยไม้เรียวด้วยตัวเอง แต่ที่ทำ

โ

ชห่อไหล่เสียจนตัวลีบเช

ามันไม่เ

อนผะผ่าวจากการถูกดุเมื่อครู่จะหลั่งน้ำต

ับ... เจ็บมา

มดุดันของเวหาก็มลายหา

้เห็นใจ ไม่ได้รู้สึกอะไ

้เด็กคนนี

นนายใหญ่แห่งสังกัดจันทรานิรันดร์ มีลูกน้องและทาสใต้อาณัติมาก

งด้วยสายตานิ่งเรียบ ปล่อย

ับคุณท่าน...ฮ

้ได้ไม่น่าดูเลยแม้แต่น้อย ทว่า..

ปากกลับหนักอึ้งจนพูดอะไรออกมาไม่ได้สักคำ ได้แต่ยืนมองจ้องด้วยแววตาวูบไหวไปชั่วครู่ กระทั่งถึงจุดที่ทนไม่

่ามืออบอุ่นเท่านั้นที่ปลอบเขา ทวิชยกมื

.คุณท

ุ่น

้อบอุ่นท

องเขาใจด

ามปลาบปลื้มใจและมีน้ำตาคลอหน่วยของทวิชได้ไม่นานนัก ใจเขาสั่นมากเกินไปที่

วกลับไปใช้ชีวิตตามปกติถ้

.

ทำรังตามใจตัว จันทรานิรันดร์เป็น

รับ ทว่าทวิชกลับเอาแต่เช็ดน้ำตานิ

ูด เธอเข

ทวิชสะดุ้งน้อยๆ

ฮึก...เข

ขาจะได้ไม่ต้

นห่

นั้น เขาอยากจะตีเด็กคนนี้ให้ก้นลายนัก กล้าดีอย่างไรมาทำให

ร ได้แต่ยืนมองจนทว

ท่านที่เป็

หน้ายังรู้เลย

มื่อคิดๆ ดูแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากปั้นหน้านิ่งเป็นรูปปั้นหิน ที่ทวิชคิดว่าเขาเป็นห่วงก็

ณท่านต้องมาเสียเวล

ญชาตญาณของคนเป็นทาส ไม่ใช่เพราะถูกเขาลูบศีรษ

ดว่าตัวเองไม่ควรอยู่ที่นี่นานเกินไ

้องแลกมาด้วยชีวิต แต่ถ้าเธออยากมีลมหายใจอยู่ ก็ล้

วิชพนมมือค้างพร้อมกับน้ำตาที่หลั

จอยู่...ก็ล้มเล

ทั้งอยากได้อิสระ แต่ถ้าเขาจะต้อ

ดสินใจที่ยาก