icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลลวงเล่ห์สวาท

บทที่ 4 4

จำนวนคำ:1885    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ช่วยเขาถอนหญ้า กันภัยรีบเ

ขาใช้ผ้าขาวม้ากดแ

ป็นไร

กันภัยอ่อนโยนและห่วงใยเธอเสมอ แรกๆ เลยเขาไม่ได้จีบเธอหรอก เธอเองที่ใจกล้าหน้าด้านจีบเขาก่อน มีมะปรางคอยเป็นแม่สื่อแ

ยนะครับ ขวัญ

เลยค่ะ”

หาย” เขาเงยหน้ามองเธ

ธออ้อนหนักขึ้น เขาก็ตบตักของตัวเองเบาๆ ให้เ

อยผมนุ่มสลวยให้ละไปจากใบหน้าสวยใส ลมพัดเ

ื่อ เธอไม่ได้สวยหยดแต่สดใสน่ารัก อยู่ด้วยแล้วทำให้มีความสุข ทำให้หัวใจของเข

ม อยากอ้อนเขาแบบนี้บ่อยๆ นอนหนุนตักเขาแล้วอบอุ่นปลอดภัย มีความสุข ห

พี่ก็อยากดูแลรันให้ดีที่สุด อยากให้รันสบาย ไม่ลำบาก คอยพี่อยู่บ้

แต่เธอก็อยากใช้ชีวิตให้มีคุณค่าเหมือนคนอื่นเช่นกัน เธอคิดว่าคนเราหากได้ทำงานหรือทำอ

กให้เมียลำ

นะคะ” เธอยิ้มหวานให้เขา มองสบตากัน

ธอเบาๆ รันนรินทร์จับมือของเขามากุมเอาไว้ เธอหลับตาลงอย่างมีความสุข ไม่

ม่ของรันไม่ว่าเอาเหรอครับ” เ

คุณแม่ไม่ร

อยากหลบ

อรู้ดีว่าบิดามารดาเป็นคนเช่นไร พูดเรื่อ

ณแม

ของบิดาทำให้เธ

มันนานแค่ไหนแล้ว” บิดายังคงเกรี้ยวกราด

ุณแม่ ฟังรั

่ำมาพลอดรักกับไอ้กระจอกนี่” คุณรำเพยพูดอย่างผิดหวัง อยากให้บุตรสาวได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ อย่างเช่นลูกผู้ว่าราชการจัง

นยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาเป็

ันน่ะระดับไหน แล้วแกระดับไหน ริจะมาเด็ดดอกฟ้า ไม่เจียมกะลาหัว ค

พี่กันเป็น

คุณรำเพยตวาดลั่น สีหน้าบ่ง

ของบ้านเรายังดูดีกว่าเลย” คำพูดดู

รียกบุตรสาวเสียงเข้ม แต่รันน

ดี๋ยวนี้!” คุณประจวบส

่อย

ระจวบเตะต่อยจนล้มคว่ำ ซึ่งคนเหล่านี้เป็นคนของรชต ลูกชายคนโตที่เลี

ดกบปากก็ตกใจไม่น้อย ไม่หนำซ้ำยังโดนรุมซ้อมกระทืบเสียแทบจมดิน “คุณพ่อ อย่าทำอะไรพี่ก

ด้ แต่แกห้ามมาเจอมันอ

์มองสภาพของกันภัยแ

โดนกระทืบเสียจมดิน กันภัยยกมือขึ้นไขว่คว

พอเถอะค่ะ” เธอดิ้นรนแต่ไม่หล

เห็นอีกนะว่าแกแอบมาพบกับลูกสาวของฉัน ไม่อย่างง

ับ จะตั้งใจเก็บเงินมาสู

่ขอลูกสาวฉัน ถุย!” คุณประจ

ถ้าไม่มีก็ไสหัวไปไกลๆ ซะ อย่าหาว่าฉันไม

้ต้องหาอีกกี่ปี แค่เงินเก็บไม่กี่หมื่นบาทเขาก็ดีใจมากแล้ว มีความหวังว่าจะร

แกแสนนึงก็ไม่มีปัญญา!” คุณ

นได้ง่ายๆ นะคะ พี่กันเป็นคนดีนะคะคุณพ่อคุณ

ว ความดีของแกมันกินได้ไหมล่ะยัยรัน เดี๋ยวนี้มันต้องเงินต่อเงิน” คุณรำเพยว่าใส่หน้าบุตร

ระจอก!” คุณประจวบพยักหน้าให้คนของท่าน ลากบุตรสาวกลับบ้าน

ล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ก่อนที่

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลลวงเล่ห์สวาท
กลลวงเล่ห์สวาท
“"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีเหรอครับ" เขาเอ่ยถามในขณะที่เธอเดินหนี รันนรินทร์ชะงัก เธอหันมาสบตากับเขา ว่างเปล่าและเฉยชา มันไม่มีความรักอยู่ในดวงตาคู่นี้อีกแล้ว เขาเหมือนอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน "ฉันสบายดีค่ะ คุณก็คงสบายดีกับมะปราง" ตอกกลับไป เขาคงจะหน้าหงายหรือหน้าซีดที่ผิดต่อเธอ แต่เขากลับหัวเราะ "ครับ พวกเราสบายดี" รันนรินทร์รู้สึกว่าเธอเจ็บจุกไปถึงขั้วหัวใจ เขาใช้คำว่า "เรา" เขากับมะปราง... เธอบอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้เด็ดขาด อย่ามีท่าทีอ่อนแอให้เขาเห็นอีก เธอพยายามทำให้น้ำตามันไหลย้อนกลับเข้าไปในหัวใจอันแสนเจ็บปวด "ก็ดีแล้วนี่คะ" หญิงร้ายชายเลว หญิงชั่วชายโฉด ผีเน่ากับโลงผุ อยากจะด่าออกไปแต่เธอจุกจนพูดไม่ออก ก้อนอะไรสักอย่างมันแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เธอรู้สึกถึงอาการพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วก! "คุณก็คงสบายดีกับ... ผัวใหม่" สารเลวด้วยกันทั้งคู่ เห็นเขาเป็นไอ้งั่ง เป็นควาย กันภัยกัดกรามจนขึ้นสัน สิ่งที่เขาคิด แต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะมันน่ารังเกียจที่จะเอ่ย คนทำก็ย่อมจะรู้อยู่แก่ใจ "ฉันสบายดีค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" "ไม่ทราบว่าเดินมาที่นี่ทำไมครับ มาระลึกความหลังว่าจะได้เจอไอ้คนโง่ๆ บ้านนอกเหรอครับ หรืออยากให้มันปรนเปรอจนร้องครางลั่นด้วยความเสียวซ่านเหมือนสมัยก่อนล่ะ" เพียะ!!! วินาทีนั้นเอง!!! รันนรินทร์ฟาดฝ่ามือลงบนซีกแก้มของเขาอย่างโมโห เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกเธอแบบนี้ มันยิ่งตอกย้ำว่าเขาหลอกลวงเธอ เห็นเธอเป็นของเล่น”
1 บทที่ 1 12 บทที่ 2 23 บทที่ 3 34 บทที่ 4 45 บทที่ 5 56 บทที่ 6 67 บทที่ 7 78 บทที่ 8 89 บทที่ 9 910 บทที่ 10 1011 บทที่ 11 1112 บทที่ 12 1213 บทที่ 13 1314 บทที่ 14 1415 บทที่ 15 1516 บทที่ 16 1617 บทที่ 17 1718 บทที่ 18 1819 บทที่ 19 1920 บทที่ 20 2021 บทที่ 21 2122 บทที่ 22 2223 บทที่ 23 2324 บทที่ 24 2425 บทที่ 25 2526 บทที่ 26 2627 บทที่ 27 2728 บทที่ 28 2829 บทที่ 29 2930 บทที่ 30 3031 บทที่ 31 3132 บทที่ 32 3233 บทที่ 33 3334 บทที่ 34 3435 บทที่ 35 3536 บทที่ 36 3637 บทที่ 37 3738 บทที่ 38 3839 บทที่ 39 3940 บทที่ 40 4041 บทที่ 41 4142 บทที่ 42 4243 บทที่ 43 4344 บทที่ 44 4445 บทที่ 45 4546 บทที่ 46 4647 บทที่ 47 4748 บทที่ 48 4849 บทที่ 49 4950 บทที่ 50 5051 บทที่ 51 51