icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลลวงเล่ห์สวาท

บทที่ 5 5

จำนวนคำ:1987    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

าเป็นแฟนสาว แต่ปร

ัน” คนพูดมองสภาพของชายหนุ

าดนี้เลยเหร

ัวเองให้พ่อกับแม่รันได้เห็นและยอมใจอ่อนให้ได้” มะปรางเป็นเพื่อนบ

เขาขอร้อง เธออยากให้เขามีความสุข จึงต้องช่วยเหลือเ

ให้เขาได้สมหวังกับรันนรินทร์ เธอสัญญาว่าจาก

านก่อนจะช่วยปฐมพยาบาลทำแผลให้เขา กันภัยนั่งใจลอย

รางพูดเหมือนจะให้กันภัยปลงและตัดใจจากรันนรินทร์เสียที แต่เขาคิดไป

ดีจะทำให้พ่อแม

เขาก็เห็นเงินดีกว่า” มะปราง

ไม่ยอมแพ้

เป็นลูกผู้ว่าราชการจังหวัด อย่างพี่กันเทียบเขาไม่ได้หรอก” ม

าง!” กันภัย

นแหละมัวแต่หลงยัยรัน จนไม่รู้อะไร ยัยรันเองก็คงไม่

ันรัก

กัดก้อนเกลือกินกับพี่ได้เหรอ ถ้าพ่อแม่เขาตัดออกจากกองมรดก เขาจะยอมทิ้ง

ันไม่ให้รัน

่งตัวสิ เสื้อผ้าราคาแพง รองเท้ายี่ห้อดัง กระเป๋าแ

เธอไม่ใช่คนอวดร่ำอวดรวยและไม่เคยขอให้เขาซื้ออะไรแพงๆ ให้ ไม่เคยผลาญเงินเขาเลยแม้แต่น้อย เธอชอบชีว

่มันเป็นไปไม่ไ

กรันและรันก็รักพี่ รันเป

ห้ปราง

ดเหลือเกินว่าที่สนับสนุนเพราะเขาขอร้องไม่ใช่เหรอ เธออยากช่วยแต่แรกเสียเ

นสาวชาวกรุง เจอหนุ่มๆ นิสัยดี น่ารัก มีชาติตระกูลการศึกษาดี พี่คิดดูสิ พี่กระจอกขนาดน

นภัยตกใจในคำ

ดว่ายัยรันดีเลย นี่ผู้ใหญ่ทางฝ่ายผู้ชายเขามาทาบทา

า” กันภัยส

ยส่ายหน้าไปมาอีก รู้สึกโหวงในอกพิกล ใจหนึ่งก็คิดว่ารันนรินทร์ไม่น่าเป็น

า กันภัยเป็นคนเรียบร้อยมาก ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ จัดวางให้หยิบจับง่ายและสะอาดสะอ้าน ไม่ใ

ลเมียคุณหนูอย่างนั้น ยัยรันน่ะเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ พี่ต้องดิ้นรนจนเหนื่อยแค่ไหนเพื่อทำให้เขา

” กันภัยพูดแค่นั้นก่อนจะนั่งเหม่อลอย เขาไม่ฟังคำใครทั้งน

ของกันภัยมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่เขา

าของวัน

อเห็นร้านขายอาหารตามสั่งของเขาถูกรื้อกระจ

ะ” ลูกน้องหน้าเหี้ยมของประจวบพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ข้าวของและอุปกรณ์ทำอ

กันภัยบอกอย่างต

ลิกแล้วโว้ย มึงจ

ด้นะ” กันภัยโ

มึงว่าถ้าอยากขายตรงนี้มึงก็ขอซื้อสิ เผื่อเ

ูดกันอย่างเฮฮา ไม่ได้สำนึกในค

จอกอย่างมึงอย่ามายุ่งกับคุณหนู

ทำลายข้าวของจนหมดสิ้น ก่อนจะเดินยื

ใจระคนกับความแค้นใจที่ถูกหยามเช่นนี้ เขาไม่มีวันยอม

นไม่ง่ายหรอกนะที่จะคบกับรันนริน

างเศร้าใจ รู้สึกเจ็บปวดและด้อยค่าเมื่อถูกหยามศั

พูดอย่างเหลืออด กันภัยเอาแต่พร่ำพรรณนาว่ารักรันนรินทร์ ไม่รู้ตัวเองเลยหรือ

าง พี่ทำไม

ีคนไปสั่งห้ามเอาไว้ ใครม

งขนาดนี้

ขาเป็นคนก่อ ยายของเขาต้องรับภาระจนตายและมันก็พอกพูนขึ้น หากไม่เช่นนั้นบ้านของเขาก็จะถูกยึด ทุกวันนี้เขาต้องหาเงิ

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลลวงเล่ห์สวาท
กลลวงเล่ห์สวาท
“"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีเหรอครับ" เขาเอ่ยถามในขณะที่เธอเดินหนี รันนรินทร์ชะงัก เธอหันมาสบตากับเขา ว่างเปล่าและเฉยชา มันไม่มีความรักอยู่ในดวงตาคู่นี้อีกแล้ว เขาเหมือนอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน "ฉันสบายดีค่ะ คุณก็คงสบายดีกับมะปราง" ตอกกลับไป เขาคงจะหน้าหงายหรือหน้าซีดที่ผิดต่อเธอ แต่เขากลับหัวเราะ "ครับ พวกเราสบายดี" รันนรินทร์รู้สึกว่าเธอเจ็บจุกไปถึงขั้วหัวใจ เขาใช้คำว่า "เรา" เขากับมะปราง... เธอบอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้เด็ดขาด อย่ามีท่าทีอ่อนแอให้เขาเห็นอีก เธอพยายามทำให้น้ำตามันไหลย้อนกลับเข้าไปในหัวใจอันแสนเจ็บปวด "ก็ดีแล้วนี่คะ" หญิงร้ายชายเลว หญิงชั่วชายโฉด ผีเน่ากับโลงผุ อยากจะด่าออกไปแต่เธอจุกจนพูดไม่ออก ก้อนอะไรสักอย่างมันแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เธอรู้สึกถึงอาการพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วก! "คุณก็คงสบายดีกับ... ผัวใหม่" สารเลวด้วยกันทั้งคู่ เห็นเขาเป็นไอ้งั่ง เป็นควาย กันภัยกัดกรามจนขึ้นสัน สิ่งที่เขาคิด แต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะมันน่ารังเกียจที่จะเอ่ย คนทำก็ย่อมจะรู้อยู่แก่ใจ "ฉันสบายดีค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" "ไม่ทราบว่าเดินมาที่นี่ทำไมครับ มาระลึกความหลังว่าจะได้เจอไอ้คนโง่ๆ บ้านนอกเหรอครับ หรืออยากให้มันปรนเปรอจนร้องครางลั่นด้วยความเสียวซ่านเหมือนสมัยก่อนล่ะ" เพียะ!!! วินาทีนั้นเอง!!! รันนรินทร์ฟาดฝ่ามือลงบนซีกแก้มของเขาอย่างโมโห เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกเธอแบบนี้ มันยิ่งตอกย้ำว่าเขาหลอกลวงเธอ เห็นเธอเป็นของเล่น”