icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เสน่หากุมภัณฑ์ (ภาคเสริม แก้วอสุรา)

บทที่ 6 อธิบาย

จำนวนคำ:2118    |    อัปเดตเมื่อ:22/02/2022

ที

แล้วเจ้าวรรศก็แสร้งส่งเสียงดังเป็นตัวอย่าง องค์นวินนั้นถึงจะอายุมากกว่า แต่ด้วยอุปนิสัยที่ไม่ส

กว่าข้าหาใช่

มาเมื่อได้ยินแล้ว จากนั้นก็ถามต่อ “ห

ิยาสักพระองค์ของสราลี ทว่าคำต

มีนามว่านวิน ก็บอก

ด้ทำให้เจ้าวรรศเชื่อได้ ปรายตามองรูปกายข

ินมีรูปงาม องอาจ สง่าผ่าเผย

ัน ผิวขาวหยวกราวกับไม่เคยต้องแสงสุริย

้ารับ ใช่ๆ เขา

แล้วก็ส่งเสี

ะหลอกใครก็ไปหลอกยักษ์เด็กเถิด เจ้าหา

กเหี่ยวส

้อระคนโกรธ สีหน้าแลดูคล้ายกับว่าจะร้องไห้เสียเหลือเกิน ทำ

หาใช่ผั

้ว หยอกเย้าพอเป็นกระสายก็ดื่มด่ำกับน้ำจัณฑ์รสเลิศต่อไปอีกครู่

บบอกมาเถิด ตกลงแล้วเจ

องค์ยุพราชแห่งสราลีตัวจริงเสียงจริง แม้ว่าลักษณะท่าทาง

า “เจ้าผักเหี่ยว กล้าโกหกข

น้าพรืด ไม่ได

ะเอามะม่วงยัดปากเจ้า

กทั้งยังไม่พูดเปล่าด้วย ถือวิสาสะจับท่อนแขนขององค์นวินไว้

มว่าก

าะคล้ายกับว่าจะได้เล่นสนุก ขณะท

...

เอามะม่วงยั

น เจ้าเป็นอาคันตุกะนะ ไยถึงกล

แกล้งถึงเพียงนี้ ส่วนเจ้าวรรศนั้น เมื่อได้หยอกเย้าแล้วก็หยุดไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าไม่สมควร แต่ไม่

ม่พูด เจ้าถูกม

กับพรึงเพริดเมื่อเห็นว่าเจ้าวรร

างไรเล่าว่าข้า

้วยมาตรการภาษีอากรที่เสร็จสิ้นไปเมื่อครู่มีจุดผิดพลาด ครั้นเห็นองค์ยุพราชของตนหยอก

ะย่ะค่ะ แต่องค์นวินจำต้องกลับไปที่ตำหนักหล

บรับ กลับเป็นเจ้าวรรศ

ยตาเลยแม้แต่น้อย ขณะที่องค์นวินสบโอกาสรีบกระชาก

ข้านี่ล่

ทำได้เพียงก้มหน้างุด พึมพำตะกุกตะกักออกมา โดยที่ฝ่ายเจ้าวรรศอ้าปากค้าง มะม่ว

ไรกัน! อาจหาญมาย้อมแมวล่อหลอกยุพราชแห่งปรมะ

ันก็แสร้งทำเป็นโวยวายพาโลเป็นการใหญ่เมื่อตระหนักว่าองค์นวินที่ได้รับการกรอกหูพร่ำพรรณนาว่าองอาจล่ำสันหนักหนา แท้จริงแ

ได้มีกลยุทธ์แยบยลใดๆ ถึงกับเสียวต้นคอด้วยเกรงว่

ี่ดำเนินการผิดพลาดอย่างเดียวเท่านั้น หากปล่อยให้

้าผักเหี่ยว’ อย่างแน่นอน เจ้าวรรศก็ตีโพยตีพายเป็นการใหญ่ หุนหันพรวดพราดออกจากพลับพลา มุ่งหน้าสู่ท้องพระโรงหมายจะเข้าเฝ้ากษัต

ก อยากให้สราลีเกิดศึก

ให้เจ้าวรรศก้าวอาดๆ ไปยังท้องพระโรงโดยมิอาจทำการใดไ

อบหมายให้จะสำเร็จเสร็จสิ้นลงรวดเร็วถึงเพียง

็จมาประทับด้วยความร้อนรน ไม่เว้นแม้แต่การิตที่ถูกตามตัวมาเมื่อครู่เพราะมีหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบดู

ร้อมสดับรับฟัง เจ้

แข็งแกร่ง อีกทั้งยังพร่ำพูดกรอกหูกระหม่อมไม่เว้นวันว่าเป็นเช่นนั้น แต่เมื่อวันนี้ได้ประสบพบพักตร์กลับหาได้เป็นเช่นนั้นไม่

สราลีเอง แต่ก็หาได้หมายใจจะเปิดเผยความจริงนี้โดยไร้ซึ่งกลเม็ดใด กะว่าจะค่อยๆ ตะล่อมระหว่างให้องค์นวินเผย

ทัยเย็นก่อน เรื่อ

ายามปราม ทว่าเจ้าว

ย่ะค่ะ ไม่ไว้หน้าปรมะเช่นนี

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 แฝดผู้พี่&แฝดผู้น้อง2 บทที่ 2 ดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน3 บทที่ 3 ตัวใครตัวมัน4 บทที่ 4 องค์ศวรรย์5 บทที่ 5 กลเล่ห์เพทุบาย6 บทที่ 6 อธิบาย7 บทที่ 7 ภาระหน้าที่8 บทที่ 8 เจ้าผักเหี่ยว9 บทที่ 9 หงุดหงิด10 บทที่ 10 เกี้ยวพาราสีได้อีกสักกี่น้ำ11 บทที่ 11 เจ้ายักษ์ขี้แกล้ง12 บทที่ 12 น้องช่วย ไม่ต้องเกรงใจ13 บทที่ 13 ถูกรังแกไม่เลิกรา14 บทที่ 14 ยักษ์จอมถ้ำมอง15 บทที่ 15 ตกอยู่ในสภาพน่าอดสู16 บทที่ 16 ดื่มโอสถปลุกกำหนัด17 บทที่ 17 น้องวรรศอยากเห็นพี่18 บทที่ 18 เบามือให้ ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับตำหนัก19 บทที่ 19 เจ้าพี่ต้องถูกน้องรังแกทั้งค่ำคืน20 บทที่ 20 รังแกได้แต่ผู้เดียว21 บทที่ 21 พาเจ้าพี่ไปเล่นสนุก22 บทที่ 22 น้องจะรังแกเจ้าพี่หากไม่ยอมอยู่นิ่งๆ23 บทที่ 23 สั่งสอนบทเรียน24 บทที่ 24 ช่วยสนับสนุน25 บทที่ 25 ทนไม่ไหวอีกแล้ว!26 บทที่ 26 คะ...คุณพระ! เงาหัวไม่มีแล้ว!27 บทที่ 27 ร้องโอดโอย28 บทที่ 28 ห้ามเสียใจหรือเสียดายทีหลัง29 บทที่ 29 ถูกน้องต้องกายทีไร หายเหี่ยวทุกที30 บทที่ 30 องค์วรรศแห่งปรมะ31 บทที่ 31 แผลงฤทธิ์32 บทที่ 32 เจ้าเล่ห์เอาแต่ใจ33 บทที่ 33 ย้อมแมว34 บทที่ 34 ผู้ใดใช้ให้น่ารัก!35 บทที่ 35 ถูกพ่อยักษ์น้อยหมายหัวสำเร็จโทษ36 บทที่ 36 พ่อยักษ์น้อย37 บทที่ 37 จับเจ้าพี่ยัดลงหีบแล้วหิ้วกลับ38 บทที่ 38 เสน่หาของเจ้าวรรศช่างร้ายกาจ39 บทที่ 39 สายตาของน้องน้อย40 บทที่ 40 หลอกล่อ41 บทที่ 41 ยอมให้สักครั้งก็ได้42 บทที่ 42 สายตาของเจ้าศวรรย์43 บทที่ 43 เลือกราชองครักษ์44 บทที่ 44 ออดอ้อนไม่เพียงพอ45 บทที่ 45 เหตุใดถึงไม่มีขน 46 บทที่ 46 ภาพของสงวน47 บทที่ 47 ศิลายักษ์48 บทที่ 48 พรานอสุรา49 บทที่ 49 เครื่องยืนยันชั้นดี50 บทที่ 50 ค่ำคืนนี้ไม่เมามาย ไม่เลิกรา51 บทที่ 51 เจ้ายักษ์หิน! 52 บทที่ 52 สงสัย 53 บทที่ 53 สนใจใคร่รู้54 บทที่ 54 นี่มันน่าโมโหนัก!55 บทที่ 55 อย่าทรงดื้อด้าน56 บทที่ 56 เจ้ายักษ์ดื้อด้าน57 บทที่ 57 ขืนใจน้องที58 บทที่ 58 ยอมให้ทำตามใจ59 บทที่ 59 สหายเก่า60 บทที่ 60 เกษมสำราญ61 บทที่ 61 หึงหวง62 บทที่ 62 สั่งสอนเจ้าน้องน้อยแสนดื้อ63 บทที่ 63 ศิลายักษ์ภูเขาไฟ!64 บทที่ 64 ศิลาที่ตั้งตระหง่าน65 บทที่ 65 โอกาสหน้า66 บทที่ 66 ยั่วยวน67 บทที่ 67 องค์วรรศ68 บทที่ 68 ใช้อุบาย69 บทที่ 69 ความวัวยังไม่ทันหายก็จะพาความควายเข้ามาแทรก70 บทที่ 70 ดูแลทะนุถนอมน้องน้อย71 บทที่ 71 ปัญหาใดใคร่ก่อ ผู้นั้นก็ต้องย่อมสะสางเอง72 บทที่ 72 ชะตากรรม73 บทที่ 73 กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง74 บทที่ 74 แค่หนึ่งปี...75 บทที่ 75 ตราบนิจนิรันดร์76 บทที่ 76 ไม่ได้นอนร่วมเรียงเคียงหมอน77 บทที่ 77 แทนคำสัญญา78 บทที่ 78 เนื้อแท้79 บทที่ 79 เจ้าพวกยักษ์วุ่นวาย!80 บทที่ 80 ฟ้าไม่สางคงไม่เลิกรา81 บทที่ 81 เจ้าวรรศ...เจ้าศวรรย์ (จบ)