พลับพลึงเหมราช

้างแล้วก่อไฟ เธอใช้มือเล็กๆ ปาดเหงื่อจนใบหน้ามอมแมมไ

นบิดาแม้แต่เงา นั่งตบยุงเหงาๆ อยู่คนเดียว ไม่นานบิดาก็เดินเซๆ ข

อ๊

พ

ทเสีย เด็กน้อยหน้าเสียรีบไปประคองร่างหนักๆ นั้นขึ้นบ้าน พาไปนอนที

วยุงกัด พอจัดการกับบิดาเรียบร้อยแล้วจึงไปนั่งกลางบ้านเพื่อทำการบ้านที่คุณคร

เสียดายก่อนจะไปหามีดมาเ

เลย” เด็กน้อยขบคิดให้วุ่น รีบไปหาถ่านดำๆ มาเหลาให้เป็น

้วอมยิ้ม ก่อนจะรีบเก็บหนังสือและสมุดอีกม

ิดา นั่นคือมันต้มอีกเช่นเคย วันนี้เป็นวันศุกร์ คิดว่าวันเส

ธอกวาดห้องจนเรียบร้อยพร้อมกับเพื่อนคนอ

องสมุดของนักเรียนตัวน้อยแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

นมากจนเขียนไม่ได้” เด็กน้อยตอบเสียงเศร้า ก่อนจะ

้นลูบศีรษะเด็กน้อยแล้วเปิดลิ้นชักหยิบดินสอแท่ง

ูให

จริงๆ เ

จ

รู” เด็กน้อยยก

ลยนะรู้ไหม ช่างคิดแล้วก็ฉลาดด้วย” ครูศรีสุภา

เด็กน้อยมีความสุขที่สุด วันนี้มีปลาทูทอดเป็นอาหารกลางวัน เด็ก

ากินจ

นอาหารกลางวันก็ดีใจจนน้ำตาไหล เด็กน้อยแอบแบ่งปลาครึ่งหนึ่งใส่ใบต

มๆ กับลูกแก้วเป็นอุปกรณ์ พอเล่นหมากเก็บจนเบื่อก็ไปเล่นกระโดดยาง ถ

ึงร้องขึ้นเมื่อโดนเด็กผู

าด แบร่ๆๆ” เด็กผู้ชายในโรงเรียนแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ พลับ

ีอะไรนะ” ทิดเป็นค

อนๆ เอ่ยล้อป

ผู้ชายก็วิ่งหนีเอ่ยล้อไม่หยุด พลับพลึงปล่อยโฮอ

รลูก” ครูศรีสุภา

ค่ะ ฮึกๆ ฮือๆๆ” เด

รูศรีสุภางค์ให้ไปตามพวกของเด็กชายทิดม

ดี๋ยวน้เลย” คุณครูวัยกลางคนทำหน้าขึงขัง ทำให้พวก

แกล้งเพื่อนอีกนะ ไม่เช่

ันนั้นพอกลับบ้าน เธอก็เลยโดนแกล้งอีกรอบ พลับพลึงโ

ี้นะ” เด็กน้อยดิ้นหนีแต่สู้แ

ต้องสั่งสอน พวกเราโด

ะ อย่า

ดังขึ้นคือเสียงของพล

ย ช่วยด้วยฉัน

ยน้ำไม่เป็น อยากให้พวกเราตัวเปียกกระโด

แคกๆๆ” พลับพลึงสำลักน้ำรี

ำไม่เป็นจริงๆ นะโว้ย มึงกระโดดลงไป

มันสิ” ทิดไม

พื่อนอีกคนก็เริ่มกลัวไม่มีใครกล้ากระโดดลงไปช่วยเลยสักคนแต่กลับวิ่งหนีหายกันไปหมด พลับพลึงตะกาย

ถาม เขาตบแก้มเด็กน้อยไปมา หลังจากผายปอดเรียบร้อ

น” เหมราชหันไปพูด

พี่เป็นคนมารับหน

ับ เราน่ะจมน้ำพี่เลยช่วยขึ้นมาจา

เหมราชยิ้มอย่างเอ็นดู โยกศีรษ

หนุ่มเอ่ยถามอาการเด็กห

ตัวเปียกปอนไปหมด เหมราชมองร่างเล็กจ้อยที่

ากระโปรงนักเขียนเก่าๆ ของตัวเ

เหมราชเอ่ยถ

ินเย็นนี้ มันเปียกหมดแล้ว” เธอคลี่ห่อปลาทูทอดเ

ึ้นพาเดินไปที่รถ มองถุงเท้าเก่าๆ ที่ยับย่นไม่มียา

ลึงยกมือไหว้รับมาด้วยความดีใจ มีข

ี๋ยวพี่ไปส่ง” เหมราชยิ

้วยรอยยิ้ม เหมราชหันไปคุยกับนายสน

ายจำปา ตอนเด็กๆ มารดาส่งไปอยู่กับคุณยายที่

ิมาให้พี่ชายใจดีในทันที เหมราชมองสภาพบ้านเก่าๆ ของเด็กน้อยอย่างเวทนา

นักเรียนตาก จะได้แห้งไวๆ วันจันทร์จะได้ใส่ไปเ