icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงหัวใจไฟเสน่หา

บทที่ 8 ตอนที่ 8

จำนวนคำ:1760    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

นท

ะวิ่งอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็

รเลว ปล่อย...” แต่ร่างบางกลับลอยขึ้นสูง ก่อ

!! เพี

บเอาไม่ซีกไปงัดไม้ซุง คนที่ถูกทำร้ายไม่มีอาการเจ็บปวด แถมยังเอาคืนด้วยการส่งแรงฝาดลงมาบนส

มขึ้นไปด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน

เพราะฉันไม่แน่ใจว่าจะสะกดกลั้นโทสะและ

ันมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด เมื่อหนีไม่ได้ ตอนนี้ก็มีเพียงอย่างเดียวคือต้องสู

น้าเชิดขึ้นจนคอแทบจะหักแบบนี้ซิถึงจะเหมาะกับการเป็นหลานสะใภ้ของคุณหญิง

เริ่มจะมีปฏิกิริยาต่อสู้ เพราะสำหรับเขาแค่หวานอย่างเดียวมันก็น่

ดประตูรถเข้ามานั่งประจำตำแหน่งของตัวเอ

หรอกชาติ อ

์น้ำพราวจิกเล็บลงบนฝ่ามือ อย่าคิดนะว่าเธอจะยอมงอมืองอเท้าให้นายคนนี

อดสนิทที่หน้าฟาร์มแสนสุขแล้ว แต่หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา ชายหนุ่

ับมาแล้ว

สียง และพบร่างมารดากำลังนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้นอน หันหน้ามามองเขาแววตารักใคร่และอ่อ

ห์” หญิงวัยกลางคนร่างเล็ก

วตื่น หญิงสาวหรี่ตาขึ้นเพื่อปรับสภาพให้ชินกับแสงไฟที่สะท้อนเข้ามาในด

ารเลวปล่อยฉัน

หลัง อีกมือก็ยกขึ้นปิดปากป้องกันเสียงร้องของห

รมาด้วยน

ภ้คุณหญิงอมราไงครับ” สีหราชบอกมารดาเสียงแข็งก

วามรู้สึกโกรธและเกลียดหญิงชราคน

อีกทั้งยังประกาศต่อหน้าคนทั้งบ้านว่า เขา! ไม่ใช่ลูกของพ่อ แต่เป็นลูกขอ

ร้าย ไม้ที่กระหน่ำซ้ำตีลงมาบนตัวเขาและแม่ทำให้เจ็บปวดไปทั้งตั

ขวบคนหนึ่งที่พยายามไขว่คว้าเรียกร้องหาเขาและแม่ แต่แล้วพอย่าบอกว่า แม่เขาเป็

าดแผลใด หากหุ่นยนต์ที่เขามอบท

้าย อือๆ ” ดวงตาเด็กคนนั้นเปลี่

เรี่ยวแรงตีอันน้อยนิดน้อยนิดก็กระหน่ำลงมาบนร่างกายของ

ม่มีใครเชื่อเด็กน้อยตีเขาพร้อมน้ำตาจนหมดแรง แล้

ากเจ็บแค่กาย...ไม่สู้เจ็บที่ใจ เสม

สักนิด ถึงเขาจะร้องเรียกตะโกนเรีย

วามเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ แม่พาเขามาหา

ก ลุงเป็นญาติของแม

่โกหก มันเป็นชู้กับแม

ลุงเป็นพี่ชายแท้ๆ ของแม่หนู แต่ที่ลุ

มไม่เชื่อแม

พอจะระงับโทสะเพื่อฟังเรื่องที่เกิดข

ัง เขาเป็นผีพนันและติดหนี้สินกับเจ้าบ่อนจนถูกตามล่าและหนีตายมาขอพึ่งใบบุญน้องสาว แต่ก็ไม่คิดว่าการ

ลยคิดว่าจะมาบอกกับแม่ของสิงห์ แต่ลุงก็ไม่คิดว่าจะมาพบกั

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงหัวใจไฟเสน่หา
เพลิงหัวใจไฟเสน่หา
“"ฉันไม่ได้บ้านะน้ำพราว" "อ้าว...ก็อาการที่นายเป็นมันใช่นี่น่า อยู่ดีไม่ว่าดีทำตัวเหมือนกับคนบ้าที่ยาหมด เลยอาละวาดใส่คนอื่นเขาไปทั่ว แล้วไปโกรธใครมาอีกล่ะ แต่ฉันไม่น่าจะถามเลยนะที่ทำให้นายเต้นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้ได้ ก็มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ" หญิงสาวยิ้มหยันให้อย่างที่รู้ว่าตัวเองไม่น่าจะคิดผิด สีหราชหันมองคนที่กำลังพูดจ๋อยๆ อย่างไม่เกรงกลัวเขาด้วยสายตาขุ่นขวาง "ไม่ต้องมาทำตาแบบนั้นเลยตาบ้า ไม่กลัวแล้ว คนอะไร บ้าได้ไม่มีวันหยุดจริงๆ ผู้หญิงคนไหนได้นายเป็นสามีนี่คงจะต้องเป็นคนมีกรรมอย่างหนักแน่" "ไม่รู้เหมือนกันว่าใคร แต่ที่แน่ๆ นะกำลังพูดจ๋อยๆ จนลิงจะหลับอยู่ไงล่ะคนหนึ่ง" ****************** "ชาติหน้าเถอะน้ำเพชร เธอเป็นของฉัน! เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!" จมูกโด่งกดไปใบหน้าและลำคอระหงพร้อมกับที่เสื้อผ้าที่หญิงสาวและตัวเขาเองใส่ หลุดออกจากร่างกายของทั้งคู่ด้วยสภาพฉีกขาดไม่สามารถนำมาใส่ซ้ำได้อีกแล้ว ชายหนุ่มมือเรียวที่ผลักดันใบหน้าและร่างกายเขาออกตรึงไว้เหนือศีรษะ "ไม่นะนายเสือ...." บุษย์น้ำเพชรเริ่มกลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเจอความโกรธของพยัคฆ์ หญิงสาวพยายามหนีให้พ้นจากปากและกายใหญ่ที่จับต้องร่างกายของเธออย่างรุนแรง ดวงตากลมโตเบิกกว้างน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าและซึมออกมาอย่างหักห้ามไม่ได้”