icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 2 chapter2

จำนวนคำ:1418    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

หน้ามาถามพวกกูอีกนะ” โชคชัยด่าเพื่อนพร้อมทั้งรับเบียร์มาถือ

ขาเอนหลังพิงเบาะ ใบหน้าเครียด ๆ หันไปทางหน้าต่า

านเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาที่มาฝึกงานนะ

หรี่ของโชคชัยมาดูด แล้วยื่นให้เอกภพ ซึ่งพวกเ

มาฝึกงานอาทิตย์หน้าละกัน” โชคชัยถามความเห็นของเพื่อนทั้งสอง เพ

้า” เอกภพตกลงตามโชคชัยบอก แต่ไม่ได้ยินพ

แล้วกัน” พิสุทธิ์บอกเพื่อนทั้งที่ดูดบุหรี่แล้วพ่นควันสีเ

ับมาอีกเหรอวะ” โชคชั

ลับแล้ว” เพราะเพื่อนชอบพูดถึงมุกดาในเรื

ั่งทำหน้าอมทุกข์เหมือนคนอกหักทำไ

หูเปิดตา” โชคชัยได้ทีเพราะวันนี้ภรรย

สุทธิ์ก้มมองเวลาบนข้อมือก็เป็นเวลาเลิกงานพอดี เขาไม

องพวกเรานะโว้ย นี่เมียกูก็ไม่อย

โชคชัยถามเมื่อเห็

่ะ ไอ้เก้าไปดื่มกันนะ นี่กูไม่ได้ออกไปสังสรรค์กับพว

ธิ์ให้ลุกขึ้น ซึ่งพิสุทธิ์ที่ไม่อยากไปกับเพื่อนก็จำใจลุก เขาถูกเพื่อนทั้งสองดันให้เดินนำหน้

ันต่

ืนคุยโทรศัพท์ สีหน้าเมื่อครู่ดูหม่นหมองอมทุกข์ไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

ินเดี๋ยวนี้เลยครับ” ถึงจะถูกทางโน้นโทรมาบอกข่าวและตัดสายไปโดยไม่เอ่ยคำ

เข้ามาในห้อง แต่เพื่อนกลับเดินไปที่โต๊ะทำงานห

ามเห็นจากกูก็ได้นะ พวกมึงว่าอย่างไรกูก็ว

หนของมึงวะไอ้เก้

ยสอง กูต้องไปรอรับมุกนะ” ถึงจะถูกมองอย่างกวน

ิบเอ็ดโมงเช้าเองนะโว้ย” ตลอดสี่ห้าวันมานี้ โช

งานกันก่อนสิ” เอกภพมองหน้าโชคชัยแล้วหันไ

งมีเรื่องอะไรก็โทรหากูละกัน” พิสุท

ิบเสียงเบามากบอกโชคชัยว่า ‘ปล่อยมันสักวันเถอะ’ ซึ

วดื่มด้วยนะโว้ย เขาว่าถ้าดื่มแล้วไอ

ไง” เสียงหัวเราะชอบใจของเพื่อน ๆ ทำให้พิสุทธิ์หันไปชี้หน้าด่าเพื่อน แล้วเขา

นดอนเม

งขนาดใหญ่ และพอถึงเวลาพิสุทธิ์ก็ไปยืนปะ

องหาเมีย แล้วเขาก็ยิ้มจนปากจะ

้สังเกตว่าเมียของตัวเองเดินมากับผู้ชาย

ันจะโท

กมาย ทำให้มุกดาแกะมือของชายคน

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”