icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 3 chapter3

จำนวนคำ:1384    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ตอบจากคุณ

ายหนุ่มจูบแก้ม แล้วเธอก็รีบบอกให้ชายคน

ม่ และเมื่อเห็นเมียกลับมาทำให้เขาดีใจจนไม่ได้สนใจผู้ชายอีกคนที

หนีไม่ยอมให้สามีหอมแก้ม และแม้แต่มือเธอก็ไม่ยอ

ดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งรอในรถ เขาจัดการขนของใส่ท

้านเลย

ีกับคุณนะคะ” มุกดาทำเพียงแค่เหลือบตามองด้านข้า

ทนเจ็บจนหัวใจแตกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อได้ยินเพียงแค่เมียคุยกับคนในสายว

ที

เมียข

งอยู่ในสายตาของพิสุทธิ์ตลอดเวลา ซึ่งพิสุทธิ์ไม่รู้เลยว่าเมียของเขาคุ

ท์ สายตาเต็มไปด้วยความสุขมองไปในห้อง เธอเห็นสามียืนมองอยู่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให

พท์ เมื่อคนในสายบอกว่า ‘ผมคิดถึงคุณ อ

มุกดาทำเสียงเขียวใส่คนในสาย เมื่อชายหนุ่มบอกว่า ‘ถ

งานกันมานานสองปีแล้ว พิสุทธิ์เขาไม่ได้เลวร้าย แต่เขาดีและสุภาพบุรุษเกินไปจึงทำให้เธอเบื่อความจำเจ และยังมีเรื่องเงินทอ

ูดจบประโยคว่า ‘แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะรีบไ

ืนข้างหลังเมีย แขนข้างหนึ่งสอดเข้ากอดเ

มุกดาย่นหน้าหนี และขัดขืนไม่ยอมให้สามีหอม

ัพท์ขึ้นเหนือหัว เมื่อเมียยื้อแย่งจะเอามือถื

ดาพยายามฝืนไม่ยอมเดินถอยหลัง แต่เธอสู้

หน้าหล่อโน้มเข้าหาจะจูบปากนุ่มของเมีย แต่เมียที่

ูบกระชากวิญญาณจนเธอหายใจไม่ออก และไม่มีแรง

ิสุทธิ์คำรามเหมือนเสือร้ายเมื่อได้ขยี้ริ

จริง ๆ นะ” มุกดาไม่ทันได้พูดเรื่องที่เธออยากจะบอก เ

ับ” พิสุทธิ์ไม่ปล่อยโอกาสให้เมียได้พูด เขากระโจนข

าอย่า ๆ แต่ร่างกายเปล่าเปลือยกลับอ่อนปวก

่างดูดดื่มระคนเรียกร้อง มือสองข้างลูบตั้ง

อนุ่มนิ่มสั่นสะท้านวาบหวิวจนขนกายทุกรู

นรอรับสัมผัสจากริมฝีปากที่ดูดเม้มไปมา ลิ้นอุ่นไล้ลงไปตามหน้าท้องแบนราบแล้วหยุดตรงจุดซ่

อสามีทำให้เธอซ่านสยิวจนใจแทบขาดและต้องแอ่นสะโพกโย

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”