icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 4 chapter4

จำนวนคำ:1379    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ร่างบางเกร็งกระตุกถึงจุดหมายปลายทางด้วยลิ้นของเขาแล้ว

เสียงสั่น เมื่อสามีจับความแข็งแรงร้อนเป

ไปมาอย่างเป็นจังหวะบนตัวของเธอ และเมื่อใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง เขาก็เร่งจังหวะแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งปล่อยธารรักสีขาว

ปดโมง

สุทธิ์ผงกหัวจากหมอนแล้วมองหาเมียที่นอนอย

งทำอะไรอยู่ตรงตู้เสื้อผ้า ทำให้พิสุทธิ์ต้

อง เธอไม่อยากสบตาของเขาเพราะรู้ว่าเขาต้องเสียใจมากเมื

นแล้วลงจากเตียงเดินไปหยิบข้าวของและเสื้อผ้าของเมีย

เธอเดินหนีเขาไปยืนหันหลังให้ตรงปลายเตียง

ธิ์เดินเข้าไปกอดเธอจากทางด้านหลัง ใบหน้าหล่อเร

องหน้าชายหนุ่ม เธอหายใจผสมพูดเสียงสั่นเครือ รู้สึกผ

ผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจของเขาให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ ภรร

ว่าสามีต้องเสียใจ เธอไม่อยากเห็นความร้าวรานบนใบหน้าหล่

พิสุทธิ์ทำได้เพียงแค่หันไปมองแผ่นหลังของเมีย เขาไม่

ูดสั่นเทาของสามี ทำให้มุกดาเอียงปรายหางตาไปมอง ใจเธอก็

ไหนเลยนะ” คำพูดของเมียที่คอยย้ำว่าเธอมีคนอื่น ทำให้พิสุทธิ์นั่งงอเข่าหลังพิ

ครบ้าง” เธอไม่ได้พูดให้สามีเกลียดเธอแล้ว

กอย่าไปจากผมเลยนะ อยู่กับผมนะ” พิสุทธิ์นิ่วหน้าเจ็บอกข้างซ้าย เขายก

คลอเบ้าด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอตัดสินใจดีแล้วเ

กเก้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” ถึงจะรู้ว่ามันเป็นการทำร้ายจิตใจของเขามากแ

องผมที่มีต่อมุกให้มุกดู อึกก” พิสุทธิ์กัดฟันพูด

าย” มุกดาร้องกรี๊ด ๆ ปรี่เข้าไปหาสามีที่นั่งหลับตาจนน้ำตาเอ

ก อย่าไปจากผมเลยนะ” พิสุทธิ์นั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ เ

้าร้องไห้ เธอก็เสียใจที่ตัวเองมีใจเปลี่ยนไปรักชายอื่น ทั้

มา ซึ่งพิสุทธิ์นั้นพูดเสียงสั่นเทาขอร้องเมียว่า “อย่าไปจาก

้องผละออกจากวงแขนของสามี ก่อนที่เธอจะรับสาย เธอก็ลุกขึ้นเดินไปยืนต

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”