icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 5 chapter5

จำนวนคำ:1564    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ะค่ะ” มุกดาพยายามพูดไม่ให้เสียงสั่

ายคนใหม่ของเมีย ผู้ชายคนนั้นดูภูมิฐาน คงรวยมากและหน้าตาก็หล่อเหลา ซึ่งผิดจากเขาที่ไม่ได้มีอะ

่างประเทศ มุกจะไปสร้างครอบครัวกับคุณแดนนี่ที่อังกฤษค่ะ” มุกดาไม่อยากมองคว

่นใจว่ามันรักมุกจริง” พิสุทธิ์เจ็บหัวใจ

อย่างให้มุก” มุกดา

านเงินหรือว่ารถ ผมพร้อมที่จะหามาให้” พิสุทธิ์ถามภรรยา ถามหาจุด

ี่เก้าใช้ก็ยังผ่อนอยู่ ไหนจะหนี้สินที่เก้ายืมจากธนาคารเพื่อเอาไปต่อยอดสร้างบริษัทอีกหลายสิบล้าน เก้ายังหาใช้หนี้ไม่หมดเ

ดียว มุกอย่าไปจากผมเลยนะ” ถึงเขาจะมีหนี้หาเงินมาหมุนไม่ทัน แต่เพื่อเมียสุดดวง

ปอยู่ที่เขาคนนั้น เก้าจะทนได้ไหมคะ” มุกดาเดินไปยืนหยิบกระเป๋าสะพาย ก่อนที่เธอ

มุกเสียใจกลับมาหาผมนะ ผมจะรอมุกนะ” ความรักความดีที่เขามีให้เธอมันไม่สามา

าหยุดชะงัก เธอน้ำตาร่วง ทำไมเขาถึงได้รักเธอมาก

ต้องเป็นคนส่งเมียให้ผู้ชายคนอื่น เขาลูบหน้าแรง ๆ ผสมเช็ดน้

ั้งสุดท้ายรู้สึกผิดมหาศาลที่ทำกับผู้ชายแสนดี เธออยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไข แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเ

ลื่อนขึ้นมาประคองหน้างามให้แหงนขึ้นมองตากัน เขาทรมานมากแค่ไหนแต่ก็ยิ้

น้ำตาให้สามี เธอรู้สึกเจ็บปวดมากที่ใช้เท้

หรอ” พิสุทธิ์ลูบหน้าแรง ๆ เสียใจมากที่เห็

ย่าค่ะ” มุกดาพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าสามี เ

ิสุทธิ์ฝืนยิ้มพยักหน้าให้เมีย แล้วยื่นมื

อขอกระเป๋าลากจากมือสามีมาถือไว้ แล้วเดินต

ุทธิ์ยืนเกาะประตูบ้าน มองเมียรักขึ้นรถของผู้ชายคนนั้นด้วยหัวใจแหลกลาญ เขาร้องไห้โฮ หมดแรง

ม่ที่สำนั

ะเบียนหย่ากัน” นายทะเบียนเงยหน้ามองแ

้มองหน้าสามี ‘ไม่สิอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าพิสุ

ทำให้นายทะเบียนทำเพียงแค่เหลือบตามองหน้

ียน หัวใจแตกยับเยินเมื่อหันไปมองด้านหลังเห็นผู้ชายคนให

ะทกสะท้าน ท่าทีคอยแต่จะเซ็นชื่อในทะเบ

ยทะเบียนยื่นเอกสารไปตรงหน้าของทั้งสอง ม

ายทะเบียนบอก และถามพวกเขาทั้งสองต่อว่

‘มีบ้านหลังหนึ่งแต่ผมไม่เอาครับ ขอยกให้ฝ่ายหญิงครั

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”