icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 6 chapter6

จำนวนคำ:1385    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

มุกดาอยากทำเรื่องการหย่าให้เร็วที่สุด เธอจึงปฏิเสธที่จะรับของสินสมรสทุกอย่าง แม้

่ายชายตรงนี้ด้วยนะครับ” เจ้าหน้

้อตกลง เธอเซ็นชื่อนามส

ตอนนี้ ดวงตาสีนิลสั่นสะท้านมองเสี้ยวหน้างามจดจำเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเขาก็ตัดส

ียนยื่นใบหย่าให้ทั้งคู่คนละใบ เมื่อพิสุทธิ์ไม่รับเอกส

กันออกมายืนตรงลานจอดรถ มุกดาก็เป็นฝ่าย

ทั้งที่ในใจไม่อยากได้เอามาไว้ครอบครอง เขาอยากจะ

ลังไปมองผู้ชายอีกคนที่นั่งรออยู่ในรถ ซึ่งผ

ม้จะรู้สึกเจ็บปวดเพียงใด แต่ชายหนุ่มก็อวยพรใ

กเป็นอิสระ” มุกดาเข้าไปกอดพ

นาเกยหัวของเธอ แต่แววตาแดงก่ำเจ็บปวดแสนสาหัสจ้องเพื่อจดจำใบหน้าผู้

งกันและกัน พิสุทธิ์ดูจะย่ำแย่ยืนทรงตัวไม่ไ

ในเวลานี้เขาและเธอไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว เธอบอก

มุกดาใจหายเมื่อถึงเ

พิสุทธิ

ท่าทีของเขาทำให้

้างหนึ่งยันหัวเข่า ส่วนอีกข้างที่กุมหน้าท้อง

ีตสามีอยู่สักพัก แล้วหันไปมองผู้ชายอีกคนที่นั่งรอเธออยู่ในรถ ซึ่งเธอก็ตัดสิ

ม่มีจึงทรุดนั่งกองกับพื้น ดวงตาสีเข้มสั่นเทาเจ็บปวดรว

ที

ดหวังเ

่อมาที่

อกก

ละเอกภพที่นั่งหน้าเครียดรอเพื่อนอีกคนที่

รอคุยงานกับมึงอยู่นะโว้ย” เพราะคิดว่าเป็น

นดังจากข้างในทำให้หญิงสาวนามว่า ‘พัชชา’ เอ่

” เอกภพปรับเสียงขึงขังให้ทุ้มน่าฟัง

พัชชาเป็นลูกสาวของน้าพิมพ์ ซึ่งน้าพิมพ

ายค่ะ” พัชชาบอกพี่โชค ซึ่งชายหนุ่มมีอายุห่างจากเธอเก้าปี เธอ

ยกวักมือเรียกให้น้องสาวให้เดินเข้ามาใกล้ ๆ

ยวันแล้วค่ะ” เป็นเพราะพิสุทธิ์และเอกภพมีอายุเท่าโชคชัยและยังเป็นเ

โชคชัยวางแบบงานลงบนโต

พื่อนยียวนพร้อมทั้งออกความเห็นพูดต่อว่า

ยเกเรงานนี่ มึงก็รู้นิสัยไอ้เก้

คร่งเครียดของเพื่อนทำให

ภพที่ทำหน้าสงสัยเช่นกัน เพราะเขาทั้งสองรู้นิสัยของพิสุทธิ์ดีว่าต่อใ

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”