icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 7 chapter7

จำนวนคำ:1342    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

่อเห็นพี่ ๆ ทั้งสองคุยกันซึ่งไม่ใช่เรื่องของเธอ

งสาวของเพื่อนไว้ ซึ่งเขาก็รักและ

ะพี่เอก”

ามาหาพวกพี่หน

องตรงไปห้องทำงานของพิสุทธิ์ที่อยู่ชั้นสอง

ก่อนที่จะเข้าไปในห้องของเจ้านาย ลิซ

ชาพูดพร้อมทั้งเปิดประตู พยักหน้าให้ลิซ

ครับ” ลิซ่าทำงานอยู่บริษัทเดียวกันกับเจ้านายทั้งสองก็จริง แต่ใช่ว่าจะเจอหน้าพว

ซ่าและพัชชานั่ง ซึ่งตัวเขาเองก็ยังนั่ง

นหลายวันแล้ว พี่ลิซ่ารู้ไหมว่

ไม่เข้าบริษัท โทรไปก็ไม่รับสาย นี่ผมก็มีเ

รไปเมื่อกี้นี้ติด แต่ไม่รับสา

ู่เหมือนกัน” ลิซ่าบอกเจ้านายสองคนว่าเ

กเอานี่ไปให้มันเซ็นด้วยนะครั

ื่อรับปากเจ้านายแล้ว

คะ” พัชชา

ี่ลิซ่าก็ดีนะห

กลงเมื่อพี่ชายที่มีศ

่นัดหมายกันไว้ว่าจะบ้านของพิสุทธิ์ เธอเ

า ‘ทำไมพี่ลิซ่ายังไม่มาอีกนะ’ เธอก็ต้องหันไปยิ้มใ

านแล้วเหรอ?” ลิซ่

่ะหนูช่วยถือ” พัชชาขอกระเป๋า

ไม่ยอมเดิน แต่

ยกหันหลังกลับ

เดียวได้ไหม” ลิซ่าทำต

ราะเธอไม่อยากไปบ้านข

นะหนูนา พี่ไหว้ล่ะ” ลิซ่าไม่ยอมบอกเหตุผลว่าทำไ

ุสั้น” พัชชาตกใจผลักมือของลิซ่า

อยสิ” ท่าทางไม่อยากทำงานแทนทำให้ล

้าสร้อยของลิซ่าทำให้

คนเดินไปโบกรถแท็กซี่ และบอกให้ค

หน้าหวานหงอย ๆ พยักให้ลิซ่าปิดประตูรถ เธอพูดในใจคนเดียวว่า ‘ทำ

เธอมาถึงหน้าบ้านของพิสุทธิ์ พัชชาจ่ายเงินให้คนข

พัชชาเปิดประตูรั้วเดินมองไปรอบสนามหญ้าห

ูบ้านกำลังจะเคาะประตู แต่เธอก็ต้องทำ

ทำให้หญิงสาวเดินเกาะผนังใช้มือลูบหาสวิตช์ไฟ และเมื่อเปิดไฟพัชชาก็ต้องยืนตัวแ

งข้างชายหนุ่ม ก่อนที่จับแขนกำยำให้เขาร

ุ่มจับที่แขนดันให้เขานอนหงาย ดวงตาแดงก่ำฉ่ำน้ำตาเพราะผ่านการร้องไห

าเหรอคะ แล้วพี่มุกล่ะคะ ไปค่ะหนูพาไปนอนที่โซฟา” พัชชาถามยาวเป็นหางว่าว พร้อมท

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”