icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 9 chapter9

จำนวนคำ:1466    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

กระเป๋าทำงานไว้บนเก้าอี้ แล้วเดินไปยื่นมือสองข้างยันขอบ

งหลังของเจ้านาย แล้วหั

ะ” เสียงประตูเปิด ทำให

ปิดประตูให้เจ้านาย แล้วเมื่อเ

้วย” พิสุทธิ์ยกมือห้ามไม่ให้ลิซ่าถามและเดินตาม

มือเคาะมองโต๊ะทำงานของพัชชา มองไปรอบ ๆ ไม่เห็น

ห้อง เขาพรวดพราดเข้าไปในห้อง เรียกชื่อเ

ภพที่นั่งหมิ่นตรงขอบโต๊ะทำงานหันไปมองเพื

้มมุมปากยักคิ้วให้เอกภพมองพิสุทธิ์ ซึ่งชายหนุ่มเดินไปนั่

่งช้ำใจเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ชายสารเลวทำร้ายหญิงสาวบริส

ภพตกใจในคำพูดของเพื่อน จึงพ

ก้าอี้อาร์มแชร์ ชายหนุ่มไม่อยากให้เพื่อนเห็นส

วยื่นมือไปตบหัวเข่าปลอบใจเพื่อน ซึ่งเขารู้นิสัยของมุกดาด

ึ้นจากพนักเก้าอี้ เขาหายใจไม่ค่อยออก มัน

เลว ๆ นี่พากันชอบดีจัง” เอกภพเข้าไปนั่งข้า

ซึ่งเอกภพก็แอบพูดเพียงแค่ขยับปากให้โชคชัยเห็นคนเดียวว่า ‘ไอ้เก้ามันเป็นคนดีเ

ปากพูดเบามากตอบโต้เอกภพ โดยท

ง ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มรู้สึกผิดกับเรื่อง

ไม่เห็นหนูนาเลยว่ะ” เอกภพไม่อยากให้เพื่อนจมอ

ะไรกับน้องเขาเหรอวะ แล้วเอกสารที่หนูนาเอาไปให้มึงเซ็น

ถอนหายใจยาว ๆ ออกทางปาก แล้วพูดต่อว่า “กูคิดว่าเมื่อวานกูขะ...” แต่เข

มึงทำอะไรห

ลูบหน้าแรง ๆ แล้วหันไปมองทางอื่นเมื่อเจอสายตาตำหนิขอ

อกภพยกมือตบหน้าผากของตัวเอง ซึ่งชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าเพื่อ

น้องกูวะ” โชคชัยใช้เท

นไม่ได้นะโว้ย นี่ถ้าน้องเขาท้องขึ้นมา ตายห่าเลยมึง” คำพูดข

นะโว้ยไอ้เก้า มึงต้องรับผิดชอบน้องเขานะโว้ย” โชคชัยเสี

ูบหน้าชาหนึบแรง ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ซึ่งเขาพยายามนึกถึงเรือนร่างหอมกรุ่นเหมือนดอกแอปเปิล ซึ่งไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉูดฉาดที่มุกดา

น ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิดและอยากพูดเร

ห้องเช่าเดินไปยืนเกาะประตูรั้ว นางมองพิสุทธิ์ตั้งแต่

ับ ไม่รู้ว่าเธออยู่ไหมครั

รกับหนูนาเหรอ” เ

พิสุทธิ์แนะนำตัว แล้วเดินเข้าไปในบริเวณล

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”