icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

บทที่ 10 chapter10

จำนวนคำ:1484    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ิงชราเดินนำหน้าพร้อมทั้งบอก

้วเดินขึ้นไปชั้นบน เขาเดินไปยืนตรงหน้าห้

อก

็บปวดชอกช้ำหัวใจจนแทบใจขาดตาย เธอเอาแต่ร้องไห้ไม่มีเสียงมีแค่น้ำตาแ

ึ้นนั่ง ก่อนที่จะมองไปยังประตูห้อง เธอใ

้พิสุทธิ์ยืนตัวแข็งทื่อ ชา

บหูชิดบานประตูห้องฟังเสียงคนด้านน

อก

บ แต่กลับเคาะป

ะ” พัชชาไม่อยากเห็นหน้าใครในเวลานี้ เธอจึงปฏิเสธที่จะเป

นด้านในไม่เปิดประตูให้เขาเข้าไปแน่ พิสุ

นประตู เธอเอียงหน้าฟังเสียงข้างนอก

ะ” พิสุทธิ์มองคนข้างห้องที่เปิดประตูออกมาดู

้านในเงีย

ก็แล้ว แต่เจ้าของห้องก็ไม่ไม่พูดอะไรสักคำ จึงทำให้พิสุท

อน ๆ ข้างห้องตะโกนตำหนิว่าพิสุทธิ์เสีย

็นหน้าเธออย่างชัดเจน เขาไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต เดินเข้าไปในห้อง แล

” พัชชาเดินนำหน้าพาชายห

นพี่มาคืน” พิสุทธิ์ไม่ยอมนั่ง เขา

ะร้องไห้ทุกครั้งเมื่อนึกถึงเรื่องโหดร้าย แล้วเมินหน้าหนีเพราะไ

เธอ” พิสุทธิ์เดินเข้าไปยืนชิดคนตัวน้อย เสียงของเขาส

ทษหนูหรอกค่ะ” พัชชาดันมือหนาออก แ

ทำลายความบริสุทธิ์ของเธอ” พิสุทธิ์สีหน้าหม่น เขาเดินต

หลเป็นสายอาบแก้มสองข้าง เธอทำได้เพียงแค่

างามให้เงยขึ้นมองตากัน เขาใช้นิ้วมือเช็ด

กเสียใจที่ปล่อยใจปล่อยตัวให้เขาเชยชมทั้งที่เธอน่าจะขัดขืนสู้

ทธิ์ก็คว้าข้อมือน้อยกระชากอย่างแรงจนเธอ

ู แล้วพี่มุกล่ะคะ พี่เอาพี่มุกไปไว้ที่ไหน” พ

นแล้ว” พิสุทธิ์ต

พราะว่า ระ...” พัชชาไม่ทันได้พูดว่า ‘เพราะเรามีอะไรกัน

ินไหม คงไม่ได้กินแน่” พิสุทธิ์ถามเสียงเบา แขนกำยำก็กระชับอ้อมแขนกอดเอวคอด

ม่ถึงวินาทีก็แดงระเรื่อเพราะเขินอาย เธอเมินสายตาหนีแล้วคิดตามค

งทุ้มไพเราะ ดวงหน้าหล่อยังวนเวียนชิดใกล้ใบหน้างาม ปลายจมูกโด่งก็ชนกับพวงแก้มหอม ซึ่งเ

เธอได้แต่ยืนร้องไห้ไม่มีเสียง มีแต่น้ำตาแห่งความเสียใจเท่านั้นที่ไหลอาบแก้ม การแต่งงานจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ

เปิดรับโบนัส

เปิด
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน
“"ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว" พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี "นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ" คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า "ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ..." พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า 'พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่' แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา "คุณพ่อขา" หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย "พีชลูกพ่อ" เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว "คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว" ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ "ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ" ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ" เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ "ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่" พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน "คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ" เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง "ชะ...ใช่ค่ะ" คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก "ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ" เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว "แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ" พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง "คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ" เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด”