icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
เกมกระดังงา

เกมกระดังงา

ผู้เขียน: Mookreang
icon

บทที่ 1 บทนำ

จำนวนคำ:1177    |    อัปเดตเมื่อ:23/03/2022

มอมเมาตนเองจนหมดขวด พร้อมกับถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นโดยไม่อับอายสายตาชายหนุ่มอายุน้อยกว่าที่ยืนหลุบตาเขินอาย

พลิกตัวลงจากเตียง แต่เพราะความมึนเมาทำให้ทรงตัวไ

ัดเคือง พร้อมตะเกียกตะกายขึ้นเตียง ไม่นานก็มีมือเย็นๆ จับหมับตรงต้นแขนแล้วลากหล่อน

็บสิ่งมีค่าที่สุดของผู้หญิงไว้ให้เจ้าบ่าวในวันเข้าหอ โบราณนะว่ามั้ย” หญิงสาวทิ้งท้ายเหมือนขอ

้งใจหยิบยื่นพรหมจารีตนเองให้คนแปลกหน้

นโอนเข้าบัญชีเธอแล้ว อย่ามาโกงนะ ฉันเกลียดคนขี้โกงที่สุด โกงทั้งความรักโกงทั้งหัวใจ เอาคืนมานะไอ้บ้า ไอ้พี่นัทบ้า” หล่อนกรีดเสียง

งสัปดา

ื้อผ้าและสิ่งทอชั้นนำของประเทศ รอยยิ้มต้อนรับค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นเมื่อบานประตูห้องทำงานเปิดช้าๆ ก่อ

กไปเป็นกอขอคอนะ” เจ้าของห้องว่าเมื่อลุกขึ้นเห

กยัดเยียดตำแหน่งก้างให้ ทั้งยัง

บโต๊ะเสียงดังพร้อมเดินอ้อมไปกระชากแขนดนัทธ์ค

าแล้วหยิบซองสีชมพูหวานจากกระเป๋าเสื้อสูทของ

่างงุนงงเพราะรู้ดีว่าซองส

เอง นี่ให้เกียรติเธอสุดๆ เลยนะพี่คี” ผริตาทิ้งช่

ื่อคีติกาเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง ทว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายไม่ใช่ใบหน้า

นก็เจ็บไม่เบาทีเดียว เมื่อเขาหันกลับมาก็ปรากฏรอยฝ่ามือแดงเป็นปื้น ร้อ

วนะคี นี่น้

าว่าแล้วพยายามลุกขึ้นยืน ดนัทธ์จะเข้าไปช่วยพยุงแ

ญไปงานแต่งงาน ดูปากฉันนะคี ฉันกับพี่นัทจะแต่งงานกัน ชัดมั้ย” ผริตาชี้ที่ปากและเน้

ดูเหมือนอีกฝ่ายคงสงสารตนไม่น้อยจนไม่อาจทนมองได

่วมงานพี่

ูไม่

ก็ประชดชีวิตด้วยวิธีการโง่ๆ อย่างไม่เคยคิ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เกมกระดังงา
เกมกระดังงา
“"ฉันรักนายนะ" "ผมก็รักคุณคีครับ" ชนนหันกลับมาบอกแล้วดึงหล่อนมากอดแนบแน่น "ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างและขอบคุณที่ให้โอกาสผมแก้ตัวอีกครั้ง ผมไม่สัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไปแต่ผมจะทำให้เห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน รักที่เป็นคุณคีคนนี้ไม่ใช่รักเพราะคุณเป็นแม่ของลูกผม จริงๆ แล้วตั้งแต่วันนั้นใบหน้าคุณก็ติดอยู่ในหัวผมตลอดเวลา" "จริงหรือ ทำไมละ" หล่อนอยากรู้ "เพราะคุณสวยไง สวยมากสวยไปทั้งตัวจนผมจำติดตา ถ้าคุณไม่เมาหลับผมก็อยากให้บริการจริงๆ" "เอ๊ะ นายลักหลับฉันหรือเปล่า" คีติกาเอียงคอถาม "หือ หรือคุณจำความรู้สึกคืนเข้าหอไม่ได้" ชนนจ้องสายตากรุ้มกริ่ม "ขอบใจ" "ขอบใจผมเรื่องอะไรครับ" "ขอบใจที่ไม่ลักหลับ ขอบใจที่ทำให้ฉันจดจำคืนเข้าหอครั้งแรกในชีวิตได้นะสิ" คีติกาหลุบตาเพราะอายจนหน้าแดง ชนนรีบจูบแก้มหล่อนแรงๆ แล้วพูด "ทำไมขี้เขินจังครับ คุณคีที่ไปฮันนีมูนกับผมไปไหนซะแล้ว คุณเดินแก้ผ้าในบ้าน ขึ้นขี่ผม.." "พอแล้ว ลงไปกินข้าว ตาคอยอยู่นะ" หล่อนรีบปิดปากหยุดคำพูดชนนเอาไว้ ชนนดึงมือหล่อนมาจูบแล้วกระซิบถามให้จักจี้รูหู "คืนนี้ขอคุณคีคนนั้นกลับมานะครับ ที่รัก" คีติกานิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนทำเสียงอือออและพยักหน้าเบาๆ "อือ"”