icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เกมกระดังงา

บทที่ 2 ฉันต้องการนาย

จำนวนคำ:1557    |    อัปเดตเมื่อ:23/03/2022

ฉันต้อ

ังเคร่งเครียดกับการดูรายงานผลประกอบการของไตรมาสแรกของปี คิ้วโก่งที่ตัดแต่งได้รูปแรเงาด้วยสีเข้ากับผมสีน้ำตาลอมแดงขยับมาชิดกันจวนเจียนจะเป็นเส้นตรงอย

กับสูท คาดเข็มขัดหนังสีขาวเช่นเดียวกับรองเท้าหนังสีขาวมันเงาอันเป็นที่ชินตาและคุ้นเคยของคีติกาและคนในบริษัทแห่งน

ูด พร้อมวางโทรศัพท์เคลื่อนที่ราคาแ

ยภาพให้ใหญ่ขึ้นก่อนชะงักเล็กน้อย แ

อกแบบลายผ้าคนล่าสุดที่ทีเ

ันที่ถูกแย่งคู่รักคีติกาก็เห็นผริตาเป็นศัตรูอย่างถาวรไ

และโลโก้คล้ายกับของทีกาเหมือนจงใจเลียนแบบและทำให้ลูกค้าสับสน เมื่อพ่อกอบเกียรติโทรศัพท์ไปพูดคุยก็ได้รับการปฏิเสธ ส่งจดหมายในนามบริษัทไปเตือนก็เพิกเฉย ซ้ำอากิตติยังมาประกาศในบ้านต่อหน้ารูปถ่ายปู่เกียร

้พี่ใหญ่ทุกอย่างผมก็จะทำลายมันเอง ในเม

รางวัลอะไรมาเลย เหมือนทำเป็นงานอดิเรกมากกว่

เอ๊ย! ฉันหมายถึงว่าแค่คุณตา”

กแบบยกย่องมันต่อหน้าคี”

มีเงินเดือนสูงๆ เพื่อเอาใจผัว” ระย้าแก้วเน้นคำจน

จนายคนนี

ดูหน้าขาวๆ ชอบกล

นใจจนตกเป็นเป้าสายตาของสอง

ู้หญิงนี่คะ” คีติกาชี้แล้วรี

้าแก้วรีบสนับสนุ

” ทองใหญ่ตวาดแว้ดจนร

ม่สอนให้เรียกลุงมาแต่

หญ่พูดรอดไรฟันตามด้วยค้อนประหลับประเหลือก คีติกาก

กินกันดีกว่าค่อยพูดเรื่องนี

ุ่นป้าเสียหมด” ทองใหญ่ทำเสียงกระเ

นเพราะรู้ดีว่าทองใหญ่ชอบไปสถานที่ดังกล่าวด้วยเหตุใดและตนเองก็ชอบ

งกันส่วนใหญ่ แต่กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เคยมีในตอนบ้าออกกำลังกายหามรุ่งหามค่ำนั้นหายไปแล้ว เหตุเพราะคนชวนไปออกกำลังกายบ่อยๆ อย่างคีติกากับห

ใจสิ” ระย้าแก้วพูดแล้วหัวเราะพลางกระโ

ย มาให้

ทษละกันนะๆ ไปกินส้มตำข้างล่างกันดีกว่าค่ะ” ระย้าแก้ว

กาพูดหน้าตามุ่งมั่นจนสองลุงหลานออกอา

ายคนนั้นมาร่วม

เคยเห็น มีดีแค่รูปร่างหน้าตาหล่อจ

น้าตาหรือหุ่นกันแน่จ

หมานี่” ทองใหญ่ค้

ันจะดึงมาทำงานด้วยทำ

ว่าแล้วดึงแขนทองใหญ่ให้ออกเดิน คีติกาจึงเดินตามโดยปริยาย และได้

เปิดรับโบนัส

เปิด
เกมกระดังงา
เกมกระดังงา
“"ฉันรักนายนะ" "ผมก็รักคุณคีครับ" ชนนหันกลับมาบอกแล้วดึงหล่อนมากอดแนบแน่น "ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างและขอบคุณที่ให้โอกาสผมแก้ตัวอีกครั้ง ผมไม่สัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไปแต่ผมจะทำให้เห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน รักที่เป็นคุณคีคนนี้ไม่ใช่รักเพราะคุณเป็นแม่ของลูกผม จริงๆ แล้วตั้งแต่วันนั้นใบหน้าคุณก็ติดอยู่ในหัวผมตลอดเวลา" "จริงหรือ ทำไมละ" หล่อนอยากรู้ "เพราะคุณสวยไง สวยมากสวยไปทั้งตัวจนผมจำติดตา ถ้าคุณไม่เมาหลับผมก็อยากให้บริการจริงๆ" "เอ๊ะ นายลักหลับฉันหรือเปล่า" คีติกาเอียงคอถาม "หือ หรือคุณจำความรู้สึกคืนเข้าหอไม่ได้" ชนนจ้องสายตากรุ้มกริ่ม "ขอบใจ" "ขอบใจผมเรื่องอะไรครับ" "ขอบใจที่ไม่ลักหลับ ขอบใจที่ทำให้ฉันจดจำคืนเข้าหอครั้งแรกในชีวิตได้นะสิ" คีติกาหลุบตาเพราะอายจนหน้าแดง ชนนรีบจูบแก้มหล่อนแรงๆ แล้วพูด "ทำไมขี้เขินจังครับ คุณคีที่ไปฮันนีมูนกับผมไปไหนซะแล้ว คุณเดินแก้ผ้าในบ้าน ขึ้นขี่ผม.." "พอแล้ว ลงไปกินข้าว ตาคอยอยู่นะ" หล่อนรีบปิดปากหยุดคำพูดชนนเอาไว้ ชนนดึงมือหล่อนมาจูบแล้วกระซิบถามให้จักจี้รูหู "คืนนี้ขอคุณคีคนนั้นกลับมานะครับ ที่รัก" คีติกานิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนทำเสียงอือออและพยักหน้าเบาๆ "อือ"”