icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เกมกระดังงา

บทที่ 6 สัญญาขายชีวิต

จำนวนคำ:1070    |    อัปเดตเมื่อ:23/03/2022

สัญญาข

เป็นแค่ฝันร้ายตื่นมาแล้วหายไปจากความทรงจำ ทว่ามันไม่ใช่อย่างที่หวังเจ้าของ

่นกุญแจให้ ชนนมองอย่

ม นายควรขับรถให้

มมาเป็นคนขับรถ

นี่ รับไป” หล่อนใช้ให้รับแต่กลับจับมือเขามาแบแล้ววา

ระตูให

คอคางเชิดอย่างน่าหมั่นไส้ เขาจึงปิดประตูรถเสียงดังใส่ หากทำได้เขาอยากหักคอหรือกระชากเธอลงจากรถแล้วคืนกุญแจรถให้ขับเอง แต่ก

าแบบไม่ตั้งใจ ไม่เต็มใจแม้เธอจะรวยล้นฟ้าก็ตามที แถมได้งานและเงินเดือนสูงลิบอย่างคา

ท่านั้น ไม่อย่างนั้นผมจะไม่เซ

หน หรือคิดว่าแฟนนายจะรอไ

องรอผมเพราะ

อมกัน” หญิงสาวพูด จะว่าไปก็นับถือความวิริยะอุตสาหะของช

ับให้เปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ แต่จะให้ดีคือบังคับให้มันปฏิเสธรับงานนี้ไป จะได้ไม่มาขอร้องแกมบังคับให้เขาช่

ทนมัน แต่มันก็ให้ค่าจ้างเขาทั้งหมดไม่ได้หักเปอร์เซ็นใดๆ และตอนนี้ก็เลิกคบกันไ

่าอะไรที่ได้

นนสบถในลำคอแต่อี

อนว่าแค่ห้าปี

ชนนจึงยื่นโทรศัพท์เคลื่อนที่

ะไรข

ยทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรอีกครั้ง

ขามาจดทะเบียนสมรสใช้กฎหมายผูกเขาไว้อีกชั้น คีติกายอมรับว่ากลัวการหักหลังและไม่ไว้ใจใครง่ายๆ อีกแล้ว ข

นเวลาห้าปีนับจากวันนี้” หล่อนบันทึกเสียงพูดไว้แล้วหันไปสบตาเขา ถามด้วยสายตาว่าพอใจหรือยัง

่ถึงมาอีกหนึ่งอย่างเมื่อเห็นบัตรประชาชนของคีติกา หล่อนอายุสามสิบห้าแล้วแสดงว่

เปิดรับโบนัส

เปิด
เกมกระดังงา
เกมกระดังงา
“"ฉันรักนายนะ" "ผมก็รักคุณคีครับ" ชนนหันกลับมาบอกแล้วดึงหล่อนมากอดแนบแน่น "ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างและขอบคุณที่ให้โอกาสผมแก้ตัวอีกครั้ง ผมไม่สัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไปแต่ผมจะทำให้เห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน รักที่เป็นคุณคีคนนี้ไม่ใช่รักเพราะคุณเป็นแม่ของลูกผม จริงๆ แล้วตั้งแต่วันนั้นใบหน้าคุณก็ติดอยู่ในหัวผมตลอดเวลา" "จริงหรือ ทำไมละ" หล่อนอยากรู้ "เพราะคุณสวยไง สวยมากสวยไปทั้งตัวจนผมจำติดตา ถ้าคุณไม่เมาหลับผมก็อยากให้บริการจริงๆ" "เอ๊ะ นายลักหลับฉันหรือเปล่า" คีติกาเอียงคอถาม "หือ หรือคุณจำความรู้สึกคืนเข้าหอไม่ได้" ชนนจ้องสายตากรุ้มกริ่ม "ขอบใจ" "ขอบใจผมเรื่องอะไรครับ" "ขอบใจที่ไม่ลักหลับ ขอบใจที่ทำให้ฉันจดจำคืนเข้าหอครั้งแรกในชีวิตได้นะสิ" คีติกาหลุบตาเพราะอายจนหน้าแดง ชนนรีบจูบแก้มหล่อนแรงๆ แล้วพูด "ทำไมขี้เขินจังครับ คุณคีที่ไปฮันนีมูนกับผมไปไหนซะแล้ว คุณเดินแก้ผ้าในบ้าน ขึ้นขี่ผม.." "พอแล้ว ลงไปกินข้าว ตาคอยอยู่นะ" หล่อนรีบปิดปากหยุดคำพูดชนนเอาไว้ ชนนดึงมือหล่อนมาจูบแล้วกระซิบถามให้จักจี้รูหู "คืนนี้ขอคุณคีคนนั้นกลับมานะครับ ที่รัก" คีติกานิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนทำเสียงอือออและพยักหน้าเบาๆ "อือ"”