icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

โสเภณีเดียงสา ชุด โสเภณียอดรัก

บทที่ 3 ตอนที่ 3

จำนวนคำ:1462    |    อัปเดตเมื่อ:29/03/2022

เจ้ครั

อยแก้วที่หน้าห้องน้ำชายรีบพรวดพราดเข้า

่ทันอนุญาตเลย พรวดพราดเข้

างนี้ครั

ไรขอ

ต๊ะทำงานไม้ที่เจ้นุชนั่งอยู่ด

ราจะไปเอาผู้หญิงบริสุท

่าลื้อหาได้แล้ว ลื้อนี่มันสุดยอดจริ

มผมใช่

ิ ว่าลื้อไปเอาผู้หญิงซิงท

ดาแมงดาคุมซ่องระบายยิ้มพึงพอใจ และก็กระซิบที่ข้

งพักเพราะเป็นเวลาเลิกงานของตนเองแล้ว มือเล็กกำลังไขกุญแจห้

ุ๊ย

ะก็หันไปมองเจ้าของมือหยาบ

มาทำอะไรแถ

ากเดิมมาก ราวกับว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังสำรวจอะไ

ตัวเข้าห้อง

๋ยวก่

ะ” หล่อนถามทั้งๆ ที่ก้มหน้า จึง

ั่งให้

ับฉันเหรอจ๊ะน้ากฤษ” หล่อ

ไปถามเจ้เ

าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่

เจ้เรีย

่ค่อยสบายใจแปลกๆ

งั้นฉันไปห

อื

ษดามาด้วยความรีบร้อน เพราะ

ากฤษมองเ

ายตาที่เปลี่ยนไปของกฤษดานั้น

ะหลายปีเลยนะมึง แต่ยังไง

ือขึ้นลูบปากตนเองเมื่อนึกถึงท

ช สีหน้าของหล่อนไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ก็พยายา

มาแล้ว

มาเลยล

รั้งของเจ้นุชทำให้ร้อยแก้วยิ่งแปลกใจ หล่อนดัน

็นหล่อนเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้น เดิ

ีอะไรจะให้แก้

จ้นุชใช้เรียกหล่อนต่างไปจากทุกครั้ง “อั๊วก็แค

อ่อ

นพันปีเจ้นุชไม่เคยสนใจหล่อน แค่อุปการะให้ข้าว

ะ จบแล้วใช่ไหม เห็

.. ใช่

ึ้นลูบต้นแขน

อั๊วจะขยันจนเรียนจบได้อย่าง

ขอบคุณ

ยตาของเจ้นุช อยากจะหนีออกไปจ

ไม่ดำ ก็คงจะสวยไม่

าะจากคำบอกเล่าของคนที่นี่ แม่ของหล่อนถูกบังคับให้ขายตัวอย่างไม่เต็มใจ หล่อ

มือนแม่หรอกจ้ะเจ้

่สาวของหนูที่มีเศรษฐีมาขอไปเลี้ยงนะ แต่ไม่รู้ทำไมพอแตกเ

กประหลาด แต่ไม่นานรอยยิ้มน่าขนลุกนั้นก็จาง

กรรมของแก้

เจ้นุชตบบ่าหล่อนเบาๆ ก่อน

บริการที่ภัตตาคารของเรา ไม่รู้

หล้าบอกแล

อลางานไปตอนบ่าย อั๊วก็เลยอยากจะขอแรงให้ลู

แก้วเลิกงานแ

งตกใจ จนแว่นตาที่สวมอยู

ลูกแก้วก็ช่วยอั๊วหน่อยนะ แค่มาเสิ

น้าดำแบบนี้ ลูกค้

ร์ฟอาหาร ลูกค้า

ก้วเต็มไปด้วยความหวาดวิตก ปกติช่วงหลังเลิกงานหล่อนจ

งไงล่ะ

... แ

เปิดรับโบนัส

เปิด
โสเภณีเดียงสา ชุด โสเภณียอดรัก
โสเภณีเดียงสา ชุด โสเภณียอดรัก
“ร้อยแก้วเติบโตในซ่องโสมม ชีวิตของเธอต่ำเตี้ยและน่าขยะแขยง ทุกค่ำเช้าต้องซ่อนตัวอยู่หลังซ่อง ทำตัวมอมแมมเพื่อไม่ให้สะดุดตาใครต่อใคร แต่แล้วนรกก็ไม่ยอมปล่อยมือ เมื่อค่ำคืนหนึ่งเธอถูกส่งตัวไปให้กับบุรุษงามผู้มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตพร่าผลาญพรหมจรรย์จนยับเยิน หยดเลือดพรหมจารีที่คู่นอนหน้าหวานทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าบนผ้าปูเตียง ทำให้ช่องท้องของมหาเศรษฐีแสนล้านอย่างจาคอฟเกิดรูกลวงขนาดใหญ่ โทสะร้ายแล่นพล่านไปทั้งร่าง เธอไม่ใช่โสเภณีอย่างที่เขาเข้าใจ แต่นั่นยังไม่น่าโมโหเท่ากับการถูกโสเภณีฟันแล้วทิ้ง แถมแม่คุณยังไม่ยอมรับค่าตัวอีกต่างหาก หกเดือนต่อมาเรื่องเหมือนจะจบ แต่ร้อยแก้วกลับรู้สึกว่ามันเพิ่งจะเริ่มต้นมากกว่า เมื่อเธอมาเจอผู้ชายบั้นเอวดุคนนั้นอีกครั้งในฐานะเจ้านายจอมเนี๊ยบ แม้จะโชคดีเล็กน้อยที่เขาทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน แต่ทำไม๊ทำไม... ปากบอกไม่รู้จัก แต่เขาขยันชวนเธอ ทบทวนความหลังบ่อยเหลือเกิน! "บอส... ทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ" กลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากเรือนกายทรงพละกำลังของจาคอฟที่โชยมาเข้าจมูก ทำให้ช่องท้องของร้อยแก้วปั่นป่วนราวกับมีพายุร้ายซ่อนอยู่ "ทำไมจะทำไม่ได้" "แต่เรา... ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ" "เกือบสิบครั้งในคืนนั้น มันยืนยันอะไรไม่ได้เลยหรือ" "บะ... บอส... จำได้ด้วยเหรอคะ..." ลูกกะตาของร้อยแก้วแทบถลนออกมาจากเบ้า "เธอคิดว่าฉันจะลืมผู้หญิงที่ฟันฉันจนยับเยินได้ง่ายๆ หรือไง ร้อยแก้ว" ริมฝีปากหยักสวยที่เคยสัมผัสไปทั่วทุกตารางนิ้วของกายสาวยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "ฉันเป็นของเธอแล้ว ดังนั้นเธอต้องรับผิดชอบ!"”