icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ซ่อนรักปถวี

บทที่ 8 ลอบยิง

จำนวนคำ:1738    |    อัปเดตเมื่อ:20/04/2022

้ชายอะไรร้ายกาจปากกรรไกร ทั้งที่เขาก็ไ

ทำงา

ตึงแค่เสียงนะ หน้าก็ตึงอย

ให้ทำอะ

ฉันไม่ได้ตรัสรู้เองได้สักหน่อย แม้ว่าฉันจะ

นั่งข้างผม" แค่

ว่าให้ลากมาทำไมนะ แต่ก็ยอมลากอะแหละ ขี้เกียจทะเลาะ

เป็นเลขา ทำหน้าอ

แล้วพูด อยากจ

เป็ดเหรอคะ ถึงรู้ว่า

าสิตางคุ์นะคะ หึหึ พูดแล้วยิ้มสวย ๆ แผ่นดินนี่ขมวด

ี่

อมีสายเข้าค่

ของเขาที่วางบนโต๊ะ มีสาย

และกำลังจะยกมือขึ้นดีดหน้าผากของฉัน แต่ต้อง

นล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางของเขาดูทะมัดทะแมงน่าเกรงขาม ไม่

ด....อีกไม่นานมันจะจบลง.......ลมหายใจของผมหรื

กังวลมาก เหมือนกับว่าเรื่องที่เขาคุยกับใครสักคน มันเคร่งเครียด ฉันแอบเอียงคอมองเขา เอียงหูโน้มตัวเข้

๊ย!

ัน หัวคิ้วแทบชนกัน ดวงตาของเขาจ้องกินหัวฉัน เมื่อเห็นท่าทางขี้

จะได้ยินข่าวดีจาก

สึกของฉันมันเหมือนกำลังจะมีอะไรบางอย่างไม่สู้ดีคืบคลานเข้ามานะ....เรื่องท

ผมหรือมันจะ

ือนกับจะมีการตายเกิดขึ้น!!....ฉันสง

ี (The Ele

่นด

ผมวางสายแล้วหันไปพูดกับแ

ี่ผมเห็นตอนนี้ บางทีฟาสก็เห

น้าที

ันด้วยล่ะ คุณนี่นะทำไมถึงต้องเก๊กขนาดนั้น ถามจริงว่าไม่เหนื่อยบ้างหรือไง แล้วไอ้คำพู

นไล่ยาวจนผมฟังไม่ทัน จ

อ สายตาของผมที่มันค่อนไปทางดุดัน สายตาที

้องอวา

้องตวา

ปากไว้ เธอก็ยังพยายามจะพูด

ด" ผมว่าออกไปเสียงนิ่ง พร

ณ!...ว

ผมรีบชี้หน้าและพูดดักเลยครับ เพราะยังไงเธอโว

**

ทที่แทบไม่มีรถยนต์ว

ู่ที่นั่น...ได้...อีกไม่เ

ซ้อนอยู่เหมือนกัน และก็ใช่ว่าจะปลอดภัย อันตรายมีรอบด้านเพราะความต้องการของคนมั

นไปเรื่อย ๆ สายตาของผมก็หันไปมองเธอที่นั

มอยู่ ด้วยความนิ่งขรึมของผมมันจึงยากที่ผมจะยิ้มให้ใครเห็น แต่ตอนนี้ เวล

เอี๊

!...ก

าส

อมกับปิดหูสองข้าง ท่าทางตกใจของเธอ ทำให้ผมร

น...เกิดอะ

อยู่! เหยียบ

เริ่มแดง มีน้ำตาเอ่อคลอเบา ๆ ในดวงตา เธอค

คนที่อยู่ในการปกป้อง แต่เธอกลับเงยหน้ามองผมด้วยสีหน

! ป

ม่ไกลจากที่เรานัดกัน" ผมละความส

ดตะกุตะกัก เธอกอดเอวของผมแน่นคงจะกลัวมาก และเหมือนเธอจะร้องไห้

ถยนต์ก็ส่ายไปมา ดีที่รถยังไม่ถูกยิง

ึก

เปิดรับโบนัส

เปิด
ซ่อนรักปถวี
ซ่อนรักปถวี
“(("ปล่อยฉันนะ!! บอกให้ปล่อยไง ลากฉันมาทำไม ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ว้าย!!!")) "อะไรที่ฉันไม่อยากให้ได้ยิน แล้วเสนอหน้ามารับรู้รับฟัง ไม่ว่าใคร!! คนของใคร!! ฉันก็ไม่ไว้หน้า!!...จำเอาไว้!" "อ๊ะ!! ผะ แผ่นดิน" ผมสะบัดเธอจนเธอเซถลา แววตาของเธอที่มองมายังผม มันเหมือนกับเธอจะร้องไห้ แล้วถามว่าผมสนใจไหม ตอบเลยว่าไม่! ผมเดินหันหลังมานั่งเก้าอี้ แล้วจ้องมองหน้าฟาสที่ตอนนี้ในดวงตาเธอเอ่อคลอด้วยน้ำตา เธอลูบต้นแขนของตัวเองไปมา แล้วยืนนิ่งมองหน้าผม "ได้ยินอะไรบ้าง" ผมเอ่ยถามเสียงเรียบ "......" เธอเงียบแล้วหันหน้าหนี "ไม่มีปากหรือไง!" ผมเริ่มใช้เสียงหนักขึ้น เมื่อฟาสนั้นไม่ยอมตอบ ผมแค่อยากรู้ว่าเธอได้ยินเรื่องราวมาน้อยแค่ไหน "ไม่ได้ยิน" เธอตอบเสียงเบา "อย่ามาโกหก!!" ผมตะเบ็งเสียงแข็ง เมื่อเธอนั้นปฏิเสธ เพราะผมมั่นใจว่าเธอต้องได้ยินอะไรมาแน่ ๆ "คุณเปลี่ยนไปมากเลยแผ่นดิน" "ไม่ได้สนิทกันขนาดจะมาเรียกชื่อเฉย ๆ" ผมพูดโต้ตอบทันที เธอพูดอย่างกับรู้จักผมดีอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ผมเพิ่งจะรู้จักเธอตอนที่แม่ของผมแนะนำ "........" เธอยังคงยืนเงียบเหมือนเดิม ซึ่งมันเริ่มจะทำให้ผมนั้นโมโหยิ่งขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่ผมพยายามควบคุมมันไว้ "อยากตายหรือไง?"”