เสน่หามนตรา

กพิษไข้แล้ว...แต่สิ่งที่แปลกและเปลี่ยนไป คือ ความนิ่งเงียบ ม่านฟ้าเงียบปาก

เชคฮ บราฮิม ถามไถ่เรื่อยมา ตลอดเวล

งที่ได้ย้อนคืนมาคือแววต

เชคฮ บราฮิม ก็ยังมีความพยายามที่จะพูดค

ออกไป ไม่ใช่ว่าไม่สำคัญแต่คนตรงหน้าก็สำคัญต่อจิตใจข

มื่อเปิดประตูเข้ามา จนม่านฟ้าแล

ั้นสำคัญและไม่ต้องการให้ใครรับรู้"เดี๋ยวเราตามไป" เสียงบอกกล่าวเป็

วลอย่างที่ไม่เคยพูดกับใครมาก่อนเปรยบอกออก

ต่ดูเวลานี้สิ ม่านฟ้ากำลังป่วยเขาจะทิ้งเธอไปตอนนี้ได้อย่างไร เธอจะไม่หนีเขากลับเมืองไทยอย่างน

ะ เรากลัวเธอหนี" เช

่ได้ มันก็สำคัญกับท่านเ

อนึกถึงอนาคตอีกไม่ไกลว่าม่านฟ้าจะอยู่ที่นี่อีกไม่นาน แล้วเขาต้องทำอย่าง

ราชิตพูดถึงเหตุผลของม่านฟ้าอันพึงจะมี และด

อนสิ่งที่ราชิตพูดเตือนสตินายเห

กกว่านี้ล่ะครับ" ความพยายามของราชิตยังคงตั้งมั่นหวังให้นายเหนือหัวนั้นใช้สมองมากกว่าอารมณ์ เ

มเราถึงถูกใจม่านฟ้าขนาดนี้"เชคฮ บร

ใช่คนใจง่ายและไม่ได้เห็นแก่เงินท

น" เชคฮ บราฮิม เปรียบเปร

ม่านฟ้าครับท่าน" ร

างได้หมด ถ้านางลั่นวาจาออกมาว่าต้องการ.

ีปฏิกิริยาเชิงชู้สาวที่เริ่มแสดงออกมามากขึ้น ความทุ่มเทที่ผิดแปลกไป ความห่วงใยจากคนที่ไม่เคยมีความรู้สึกนี้

........

เปี่ยมด้วยไหวพริบมีหรือแค่เรื่องน้อยนิดแค่นี้เขาจะดูไม่ออก คำพูดที่ดันให้นายเหนือ

ดงออกทางแววตา มันคือความเขินอายเ

ะล่อมเจ้านาย อย่างอยากกลั่นแกล้งเมื่อนาย

ลบหลีกสายตาเลขาคนสนิทอย่างเคอะเขินเม

ตาท่านบ

น้าคมเปื้อนยิ้มหันมาย้อนถาม...ดั่

าจะรู้ดี" ราชิตแสดงท่าทาง

ที่โตมา

ตเริ่มพูดอย่างเห็นใจนายเหนือหัว

วยเ

่านครับ" ร

อบ

าฮิมนั้นถึงกับสีหน้าสลดลงทันใด เรื่องงานไม่ว่าการใดราชิตจะต้องคอยเตือ

่องงานตอนนี้เลย"เมื่อกล่าวถ

งคุณม่านฟ้า"ราชิตพูดเสนอตัวช่วย

ด้วยสีหน้าฉงนใจ นึกสงสัยว่า

ุณหนูพิเศษกว่าหญิงใด