ปกรณัมใต้แสงดาว

บทที่ 7 นางเป็นใคร

จำนวนคำ:1259 | อัปเดตเมื่อ：02/06/2022

้าห่มพันกายแต่เพราะร่างกายเต็มด้วยบาดแผลฟอกช้ำ แม้อดทน

ดครวญ แต่บาดแผลของนางนั้น เขาเห็นแล้วว่าเจ็

เจ้าฉีกขาด ท่านหมอสั่งให้เจ้าอยู่นิ่งๆ ข้าจะให้เด็ก

นความตื่นตระหนกลงไปหมดสิ้น น้ำเสียงสงบเยือก

งพยายามค้นหาถุงใส่ป้ายหยกของต

ยื่นให้นาง แน่นอนว่าเขาจำเป็นต้องตรวจค้

มือไปรับไว้ “

ขากอดอกยืนฟังนาง พยายามสนใจเพียงดวงตากลมโตสีนิล

ื่อใจนาง จะแสดงตัวเช่นไรไม่ให้ถูกจับได้ว่าเป็นหญิง แต่เมื่อฐานะถูกเป

ือจาง

ยางเลิกคิ้วประหล

หมายโต้ตอบกับท่าน” น

็นบุตรบุญธรรมของอาจารย์ข

างหรงเป็นบุตรบุญธรรมของอาจารย์ หยางอี้เสียง” นางแนะนำตัวเอง และเมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะ

อย่างจางฟางหรงดูเหมือนคนที่ไม่สนใจตำราพิชัยยุทธ์ ไม่ชอบการทหาร แ

องค์รัชทายาทต้องการให้จางฟางหรงมาอยู่ข้างกายท่าน เผื่อว่าจะได้ช่วยติดสินใจแก้ไขป

ิดสงสัยอยู่นาน สองเดือนมานี้ไม่มีข่าวส

แต่เกิดเรื่องเสียก่อน หวังว่าท่านจะไม่ข

ได้” เขาหลุบตามองข้อเท้าของนางที่ถูกพันผ

ดใจเขาได้เลย นี่นางควรขอบคุณโจรเหล่านั

นสตรี ก็อยู่ในฐานะสตรีเถิด ข

กได้ว่าตนเองพูดจาไม่สุภาพนั

ื่นสงสัยฐานะของเ

้ท่าน ข้ากับท่านจำเป็นต้องใกล้ชิดกัน เราไม่อาจรู้ได้ว่ามีใครทำตัวเป็นหนอนบ่อน

่าเป็นรอยยิ้ม จางฟางซินรู้สึกตาพร่าไปชั่วขณะ ไม่คิดว่

กลงตา

เอ่อ เ

งเป็นฝ่ายเสนอความคิดเอง เขาก็ไม่ใส่ใจว่านางจะเสียชื่อเสียงหรือไม่ อย่างไรเขาก็ไม่มีอะไรให้เส

นเถิด ข้าจะ

งถอนหายใจเบ

่า

ยากอา

เลิกคิ้ว “สร

่นนั้นข้าจ

่งเด็กๆ

อบ

อ

่น การพูดของเขาจึงเด็ดขาดเหมือนเป็นคำสั่งเสมอ ร่างสูงใหญ่ที่นางเคยแอบมองอยู่หลายค

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

ปกรณัมใต้แสงดาว

เพลงมีนา โรแมนติก

“นางไม่อยากเชื่อเลยสักนิด เมื่อครู่นางยังชื่นชมความงามของทัศนียภาพข้างทาง ทว่าเพียงพริบตา รถม้าวิ่งเร็วผิดจังหวะ นางกำลังจะตะโกนถามสารถีว่าเกิดเรื่องใดขึ้น รถม้าของนางก็เหมือนถูกกระแทกอย่างแรง รถม้าหมุนคว้าง ร่างของนางกระแทกผนังของรถม้าหลายครั้ง ราวกับกระดูกทุกชิ้นหลุดออกจากข้อต่อ นางหวีดร้องอย่างลืมตัว จนกระทั้งทุกอย่างสงบลง นางขยับตัวเพียงเล็กน้อยแต่เจ็บปวดจนต้องหลั่งน้ำตา หูสองข้างยังอื้ออึง สมองยังมึนงง นางรับรู้การเคลื่อนไหวที่เข้ามาใกล้ ดวงตากลมพยายามเบิกกว้างจ้องมองภาพผ่านม่านน้ำตา มือที่พอขยับได้ควานหาอาวุธ ทว่านางกลับพบมีดสั้นที่อาจารย์มอบให้ติดตัว นางกำมีดพกแน่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางจะไว้ป้องกันตนเองได้ "อย่าขยับ!" น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นทำเอาร่างของจางฟางซินชะงักงันไปชั่วขณะ นางมองเห็นใบหน้าผู้เข้ามาไม่ชัด แต่เป็นกระบี่เปื้อนโลหิตนั้นกลับทำให้เบิกตากว้าง ปลายกระบี่อยู่ใกล้ใบหน้านางมากจนแทบจะรู้สึกได้ถึงรสชาติคาวเลือดที่ติดอยู่ที่กระบี่ ความเจ็บปวดถาโถมปล้นชิงสติของนางไปจนหมดสิ้น รสชาติความตายเป็นเช่นนี้หรือ? แล้วผู้ที่อยู่เบื้องหน้านางคือผู้ใดกัน มัจจุราชมารับดวงวิญญาณนางหรือ? เหตุใดใบหน้ามัจจุราชจึงดูคุ้นตาเหลือเกิน!”