icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เมียบำเรอฟรีแลนซ์

บทที่ 2 1

จำนวนคำ:1420    |    อัปเดตเมื่อ:20/07/2022

ระยิบระยับไปทั้งตัว จะขยับก็ต้องระวังระแวงไม่น้อยเพราะเป็นชุดจากห้องเสื้อชื่

ปาน น้าบอกแล้วว

ี่ขับรถต่อ ปานทิพย์เลยถอนลมหายใจออกมาอี

้าโรงแรมที่ซึ่งเป็นสถานที่จ

ให้ช่วยดูเลี้ยงดูไปก่อน เพราะท่านจะไปทำงานที่เมืองนอก จากนั้นท่านก็ไม่กลับมาอีกเลย ยังพอมีดีอยู่บ้าง ที่โอนเงินเข้าบัญชีให้ทุกเดือน แต

ง ก็ให้รู้สึกประหม่าขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก มือของเธอชื้นไปด้วยเหงื่อ แล้วก็เผลอ

อีกที หันไปขอบคุณผู้เป

ท้าอาจพลิก คงเพราะเครื่องดื่มที่น้าเดือนยัดเยียดให้ก่อนหน้านี้เป็นแน่ ที่สั่

เขินไปพลาง เพราะตรงนั้นมีคนยืนอยู่ด้วย ลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้

มั่นใจ

นสุขุมวิทถูกจัดให้เข้ากับธีมงานตั

night

หลัง ๆ มานี้ไม่ได้ไปอีกเลย และครั้งนี้เธอก็จัดมาเต็มที่ เพราะแค่เพียงย่างก้าวเข้างาน ส

ลี่ยนไปได้ขนาดนี้วะ ว่าแต่...น้องสา

แล้วปราดเข้ามาทักทายด้

าค้างเลยทีเดียว ทันทีที่ปรากฏกายในลุคใหม

ุติทำ ช่วยให้เธอหายประหม่าไปเล็กน้อย หันมาตื่นเต้นกับการต้อนรับของเขา แล้ววางมือลงบนนั

นอก ติไม่กล้าท

ๆ ปัด ๆ ชายกระโปรงแบบเขิน ๆ หลุดนิสัยอ่อนนุ่มนิ่มออกมาจนได้

ธอด้วยสา

ดงตำแหน่งของตัวเองเมื่อเห็นใคร

ยของเธอ

ดูดุดันกว่าเก่า อาจเพราะตำแหน่งหน้าที่การงานที่ได้รับเกินก

ทาง

กว่า ‘ดิน’ เดินตรงมายังโต

็คล้าย ๆ กับจะถูกสะกดจิตกลาย ๆ ให้เธอสูญเสีย

เร็วและแรงราวกับวิ่งมาราธอนม

ไหมดิน

นทิพย์อึ้งไปขณะหนึ่ง ตั้งสติแล้วประดิษฐ์รอยยิ้มท้าท

่เพื่อนอีกคนส่งให้ ค่อยตอบด้วยกระแสเสียงมั่นคงดูน่าเกรงขา

ย์...หร

ราวระยับไม่น้อย แต่ก็เป็นเพียงนิดเดียวเท่านั้น แล

เอาเจ้าของชื่อย

าะสมัยเรียนเธอเป็นพวกเอาแต่เ

ัปตันทีมกีฬาของโรงเรียน แล้วยังเป็นตัวแทนของเขตไปแข่งวิชาการ จนได้เหรียญรางวัลกลับมาทุกครั้ง และแน่นอนว่าตอนนี้เขาก็

เปิดรับโบนัส

เปิด
เมียบำเรอฟรีแลนซ์
เมียบำเรอฟรีแลนซ์
“ปานทิพย์ถูกส่งให้ไปทำเรื่องบางอย่างกับณัฏฐ์ในคืนงานเลี้ยงรุ่น แต่แล้วเขากลับรู้ตัวและตลบหลังเธอด้วยการจับมาเป็นเมียบำเรอแบบลับ ๆ "ปานต้องคอยทำให้ดินสิ ไม่ใช่ให้ดินหากินเองแบบนี้" เสียงเขาตอบคลอเคลียข้างหู เรียกขนอ่อนให้ลุกชันไปทั่วทั้งร่างกาย เบี่ยงตัวหนี แต่ก็ไปไหนไม่พ้น เมื่อแขนกำยำกักเธอเอาไว้ทั้งสองข้างกับขอบผนังตรงนั้น เธอเบี่ยงหน้าหลบลมหายใจร้อน ๆ หลบปาก หลบจมูกของเขาที่อวลไปด้วยกลิ่นเหล้า ที่รู้สึกเหม็นคลุ้งจนอยากอาเจียน "อย่านะดิน" "อย่าอะไรล่ะ" ณัฏฐ์ถามเสียงแตกพร่า อย่างที่คนฟังรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร "ดินบอกแล้วไง ว่าปานต้องพร้อมให้ดินทุกที่ทุกเวลาอย่างที่ดินต้องการ" "แต่ไม่ใช่ตรงนี้" "อย่างนั้นจะเรียกว่าทุกที่ทุกเวลาได้ยังไงล่ะ" คนพูดย่ามใจ ล้วงมือเข้าเสื้อของเธอ คลึงเนื้อนุ่มอย่างมันเขี้ยว "เห็นปานเป็นอะไรเนี่ย" "อ้าว นี่ยังไม่รู้อีกหรือปานทิพย์ว่าเป็นอะไร" ณัฏฐ์ถามกลั้วหัวเราะ แต่เธอไม่นึกขำไปด้วย เค้นเสียงที่บ่งบอกถึงความรู้สึกได้อย่างชัดแจ้ง "ปานอยากเกลียดดินแค่ไหนรู้ไหม" "ก็เกลียดสิ ดินไม่ได้ห้ามนี่" ปานทิพย์ชะงัก มองหน้าชายตรงหน้านิ่ง ต่อว่าเขาด้วยความน้อยอกน้อยใจ "ดินไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยที่ทำกับปานแบบนี้" "ปานน่าจะรู้ว่าดินเป็นผู้ชายแค่ไหน ที่ทำให้ปานร้องขอครั้งแล้วครั้งเล่าได้ขนาดนั้นน่ะ"”