ร้อยเล่ห์แค้น แสนเล่ห์รัก

มบังเหียนไร่พืชว

ีอะไร เราแค่จอดรถปรับความเข้าใจกันนิดหน่

หมิ่นเล็กน้อย แล้วทำท่าจะผละไป

มเสีย ช่

ัน ปรับความเข้าใจกัน” ย้อ

้นรถกลับบ้านไป เ

งเพียงอึดใจแล้วขึ

เป็นเหยื่อแล้วคลายใจลง หันมายิ

ือ มาเดี๋

ประมือกับคนตรงหน้านี่เห็นจะไม่ดีกว่า ก่อนจากยังแสดงสีหน้าว่าฝ

ยังคงเต้นกระหน่ำ เมื่อครู่ดามมีท่าทีแปลก

มาช

ทั้งนั้น ก็แ

งเอาตัวรอดได้ ไม่นานก็ขับรถมาจอดลงตรงหน้าบ้าน ใจที่กระหน่

นอนจมกลางเลือดบนถนน เธอ

เอาไว้นั่

เธออยู่ ท่านถามพร้อมรอยยิ้มอย

ีลแชร์ด้วยสายตาสะเทือนใ

พ่อยังไม่

็นกลับ นี่ว่าจะให้ไอ้แมนไป

แหม...พ่อคะเดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันแล้วนี่นา แอลร้องไห้ด้วยนะ

งลูกเล่าจบ

ี่ทำให้ลูกไม

ะ เรียนน่ะเรียนเ

ยดายอนา

อยากช่วย

่ ไหนจะตาฉุย ยายหวลอีกคน คนของเรา

ือนลูกในไส้แบบข้

ห้ เด็กสาวเข้ามาคุกเข่าลงกับพื

อทุก...อย่างเลยค่ะ" ลากเสียงจนคนเป็นพ่อได้ยินแล้วอดยิ้มตามไม่ได้ สงวนย

งของตนเองจากนั้น ขวัญข้าวจัดแจงอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย ลืมเรื่องราวก่อนหน้าไปสิ้น ตื่นแต่เช้าได้อย

่งคนงานเสียงใสแจ๋ว ตะโกนถามตอบกันกับคนงานครู่ใหญ่

งข้า

วขาวสะอาดผิดจากคนทำไร่ทั่วไป เข้ามายืนข้างรั้วล

รียนต่อ เอา

รับสั้นๆเท

"น่าเสียดายเนอะ แต่ก็ดี เหมือ

อียงคอถามอย่างส

ะมาหาน้องข้าว

าได้มีอาการขวยเขินแต่อย่างใด ยังไม่ทันได้ออกปากอะไรต่อ พลัน

อยู่กับดามเท่านั้น คนขับที่ด้านหลังพวงมาลัยมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาปรายตามองเธอหน่อยเดียว

กล้าของเขา

าหูว่าอยากครอบครองชายหนุ่มอย่างธนากร แม้แต่ธิดารัตน์ เพื่อ

รงอำนาจเอ่

วนบอกว่ารถตัดอ้อยพ

ยังครับพี่กร” แล้วกลืนน้ำลายลงคอเอื๊

่อนนะคะ

ามหลังชายหนุ่มไป โดยไม่ได้ใส

ขามนั่นแผ่ออกมาจากตัวมากเสียจนราวกับว่าทุกสิ่งทุ