icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน

บทที่ 10 ตอนที่ 10

จำนวนคำ:1408    |    อัปเดตเมื่อ:02/05/2022

ที

ไปครับ ทำไมหน

ดดลงมาจากรถออฟโรดยกสูงตรงหน้าด้วยใบหน้

อกนายด้วยห

ากนั้นก็กระชากเสื้อแจ็คเกตห

อโทษขอโพย “ผมขอโทษครับนาย ผมแค่เป

อนที่ฉันจะทนเก็บไม้เ

้าไปในบ้าน แต่ก็เป็นเพราะออร์แกนอีกนั่นแหละท

ล้ววันนี้นายไม่อ

ล้ามีอะไรไหม

งิดสุดขีดตวาดใส่ลูกน้องค

นาย ผมไม่ถ

ก่อนออร

วเดินจากไปชะงัก แล

ให้ผมรับใช

สันนูนก่อนจะเค้นเสียงกระ

ุ๋ยมาส่ง นายแบ่งไปให้ไ

ทำไมจะต้อง

ยคก็ถูกเจ้านายหนุ่มเค้นเส

นาดนี้ ลาออกไปเป็น

รับ ผมไม่อยา

ซะ ไสหัวไ

นต้องรีบก้มหน้ารับคำสั่ง

ดินกลับเข้ามาภายในบ้าน “เอาเหล้าไปให้ผมที่ริมสร

าแก่ประจำไร่ของตัวเองอ้าปากจะเอ่ยถาม จากนั้

งงกับท่าทางเดือดดาลไร้สาเ

ี้” แม่บ้านวัยกลางคนบ่นพึมพำ ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกล

วค่ะ ค

าพร้อมๆ กับแก้วใบสวยลงตรงหน้าของเจ้านายห

องการคนชงเ

ซัน ผมไม่อยา

วามเคร่งเครียดของคริสเตรียโนทำให้ป

ต่ถ้าคุณคริสต้องการอะไร

ล่ะ หรือว่าต้องใ

แม่บ้านร่างท้วมก็เผ่นแนบออกไป ทิ้งให

ดเธอเข้าใจไหม” แก้วเหล้าแทบจะแหลกคามือ

หัสของหล่อน หล่อนเจ็บปวด ขมขื่น และทรมานยิ่งนักกับการที่ไม่ได้เห็นหน้าของเขา แม้เขาจะร้ายกาจ แม้เขาจะย่ำยีศักดิ์ศรีของหล่อนอย่างเลือดเย็น แต

ังดำดิ่งอยู่ในบ่อเหวแห่งความทุกข์ทรมานให้รู้สึกตัว หญิงสาวเม้มปา

เปล

รู้แล้วล่ะว่าในหัวขอ

ิมดาหลาต้องก้มหน้านิ่งด

ึงเขาแล้ว แต่ว่าฉัน... ฉันทนไม่ได้ ฉันอยาก

ีกแล้ว จะข้ามไปก็ไป

าขึ้นมองคู่สนทนาอย่างซาบซึ้งใจ “ฉันข

า แต่พี่สงสารเธอต่างหาก ไปเ

าว่าจะรี

ลาดเป็นกรด และถ้าเขาจับเธอได้อีกครั้ง เธอ

พรั่นพรึง แต่กระนั้นความโหยหา ความคิดถึงที่อัดแน่นอยู่ภายในอกก

ังตัวจ้ะพ

คริสเตรียโน เวลัสโคด้วยความห่วงใย เขาไม่รู้จะช่วยพิมดาหลายังไง ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้พิมด

เปิดรับโบนัส

เปิด
รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน
รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน
“เมื่อหนึ่งสูงส่งดั่งแผ่นฟ้า... แต่อีกหนึ่งต่ำต้อยเพียงผืนดิน... เพลิงปรารถนาที่ร้อนแรงประดุจไฟกัลป์จึงลุกโชนขึ้นจนอยากจะดับได้! คริสเตรียโน เวลัสโค จอมมารผู้เหยียบโลกทั้งใบเอาไว้ได้ฝ่าเท้า เขาเป็นเจ้าของไร่กาแฟหลายหมื่นไร่ และเป็นเจ้าจ้าวชีวิตของคนงานหลายพันคน แต่นั่นหาใช่สิ่งที่เขาต้องการไม่ เพราะสิ่งที่เดียวที่เขาต้องการและอยากได้มาครอบครองเป็นที่สุดนั่นก็คือหัวใจของแม่คนงานสาวพิมดาหลายังไงล่ะ! พิมดาหลา ฟาเบียโน่ คนงานสาวผู้ต่ำต้อย หล่อนแอบหลงรักคริสเตรียโนจนหมดหัวใจ แต่ในสายตาของผู้ชายคนนี้หล่อนกลับไร้ค่ายิ่งกว่าเม็ดทรายใต้ฝ่าเท้าของเขาเสียอีก ดังนั้นหล่อนจึงเลือกที่จะเดินจากมา โดยหารู้ไม่ว่าคริสเตรียโนกำลังทำทุกวิถีทางเพื่อกระชากหล่อนกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง และตลอดกาล... คริสเตรียโนที่ยิ้มกริ่มอยู่เมื่อครู่นี้เริ่มหน้าเครียดขึ้นทันทีเมื่อกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเม็ดแรกของพิมดาหลาถูกปลดออกจากรังดุม และกำลังตามด้วยเม็ดถัดไป เขายืนนิ่งมองสิ่งที่หญิงสาวกำลังทำด้วยเนื้อตัวที่เกร็งเครียด และความหวงแหนก็ระเบิดตูมเต็มอกเมื่อหันไปเห็นสายตาแวววาวของออร์แกนที่จ้องมองเนื้อขาวๆ ของพิมดาหลาไม่วางตา "หยุด... ฉันบอกให้หยุด...!" ชายหนุ่มเค้นเสียงเดือดดาลออกมา แต่กระนั้นก็ห้ามไม่ให้กระดุมเม็ดที่สามบนเสื้อเชิ้ตของพิมดาหลาหลุดไม่ได้ มันหลุดออกจากรังดุม พร้อมๆ กับเผยเนื้อขาวละมุนที่มีบราเซียสีหวานโอบอุ้มเอาไว้แก่สายตาของเขา และแน่นอนว่าไอ้ออร์แกนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วก็คนงานหนุ่มๆ ของเขาทุกคนที่อยู่ไม่ไกลออกไปก็ต้องกำลังน้ำลายหก "ฉันบอกให้หยุดไง หูแตกหรือไง!" และก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ได้ ทนไม่ได้ที่จะให้ใครได้มองสิ่งที่เขาต้องการจะครอบครองเพียงคนเดียวอีกแล้ว ชายหนุ่มกระโจนเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว และกระชากมือบางออกจากกระดุมเสื้อของเจ้าหล่อนทันที จากนั้นก็เป็นเขานั่นแหละที่รีบติดกระดุมทั้งสามเม็ดให้อย่างร้อนรน "คุณ... ไม่ต้องการตรวจสอบสินค้า... อีกแล้วหรือคะ..." คนถามถามทั้งที่น้ำตายังไหลพรากไม่หยุด ตอนนี้หล่อนไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรให้ต้องรักษาอีกแล้ว เมื่อคริสเตรียโนเลือกที่จะย่ำยีมันอย่างไร้ซึ่งความปรานี คริสเตรียโนไม่ตอบ แต่เลือกที่จะจับร่างอรชรของพิมดาหลาขึ้นบ่าแข็งแรงของตัวเองทันที จากนั้นก็หันไปสั่งออร์แกนด้วยน้ำเสียงเลือดเย็น "ลืมสิ่งที่เห็นให้หมด เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะควักลูกตาของนายออกมา รวมไปถึงไอ้พวกคนงานพวกนู้นด้วย ไปบอกมันด้วย!"”