ท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว

เซินอดหัวเราะเบา ๆ มิได้ เขาจำได้ว่าฉินอ๋องมีส

งง่ายดาย แต่ริมฝีปากบางหยักขึ

บุรุษมากมายในเมืองหลวงล้วนอิจฉาฉินอ๋องกันทั้

นสตรีใดก็มิได้ต่างกัน พวกนางมีหน้าที่ปรนนิบัติบุรุษ เป็นสมบัติในเรือน จะมีประโยชน์ที่สุดก็ตรงให้กำเนิดทายาทได้กระมั

ไม่บอกความรู้สึกของตนเอง คำ

รู้ทัน “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกซือเซิน อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ พระชายารองทั้งสามต้องการความโปรดปรานก็

่พบสตรีที่พึงใจอย่าง

ิน มันคงมีเพียงในโคลง

รับรู้ได้ว่าหน้าที่ของตนเองสวนทางกับเรื่องในหนังสือ หญิงสาวมากมายที่รายล้อมล้วนเอาใจเข

ฐานันดรศักดิ์ของเขา ย่อมมี

ุตรสาวให้เพื่อผลประโยชน์จากการเชื่อมสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์ สิ่งเดียวที่เขาได้จากเรื่องนี้คือความสุขทางกาย ดังนั้นฉินอ๋อง

อาจเติมเต็มความรู้สึกอันล้ำลึกที่ตนเฝ้าปรารถนา หนักเข้าก็ยิ่งพบว่ายังไม่มีสตรีใดดึงดูดใจได้มากพอ

ะอนุชาร่วมพระมารดากับฮ่องเต้ ดังนั้นหากจะรับชายาเอกหรือแม้แต่ชายารอง ย่อมต้องเป็นบุคคล

ินอ๋องยังไม่ตัดสินใจยกตำแหน่

่นวายในวังหลัง เพียงคิดว่าจะต้องเสียเวลามาคอยควบคุมสตรีคลั่งรัก อ๋องหนุ่

ชายอื่น ๆ นอกจากสตรีที่เคยถวายตัวและอาศัยอยู่อย่างไรฐานะจำนวนหนึ่ง จนถึงตอนนี้ในจวนก็ม

งไม่ควรพลาด” ถ

นหนักหนา หรือว่ามีอะไรเป็นพิเศษ” มู่เลี่ยงหรงหรี่นัยน์ตา บ

ียที เรือนจะได้เต็มเรือน มีหวางเฟยช่วยดูแลเรื่องต่าง ๆ ภายใน ท่านก็จะได้เอาเวลาไปทุ่มเทกับงานราชการอย

มู่เล

าของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งแว่นแคว้นเป็นประกัน น

หลังของข้า” น้ำเสียงของมู่เลี่ยงหรงเย็นเฉียบ นั่น

น้อยหวาดกลัวผู้เป็นนายเข้าว่า “แต่กระหม่อมมั่นใจว่าท่านอ๋องจะพึงใจสตรีนางนี้อย่างแน

ปกติถางซือเซินไม่เคยยุ่งเรื่องในม่านมุ้งของเขา เหตุใดถึงกระตือรือร้นอยากให้

ด้หรือไม่” ผู้เป็นสหายเงยหน้าขึ้นสบตาสีดำเข้ม

นกัน” ประโยคเอ่ยทวงสัญญาที่ตนเองก็จำมิได้แล้วน

อย่างไรเล่า” ถางซือเซินมองดูสีหน้าของฉินอ๋อง ครั้นเห็นแววตระหนกบนดวงตา เขาแทบจะหัวเราะออกมาแต่ก็กลั้นเอา

หนุ่มนิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออกอ