icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
โหยตัณหา

โหยตัณหา

icon

บทที่ 1 ความรักของฮาโตริ เคนชิน

จำนวนคำ:1601    |    อัปเดตเมื่อ:27/05/2022

ามรักของฮา

ฤศจิกายน

ต่ไม่อาจเอามาเป็นของตนได้อย่างอาลัยอาวรณ์ เพราะเธอผู้ล่วงลับไปแล้วนั้น

ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เธออยู่กับเขาด้วยความอดทน ทำงานเยี่ยงคนงานโดยไม่ปริปากบ่น เพราะเธอเป็นแม่ม่ายมีลูกติด เธออยากให้ลูกได้เรียน ได้กินอิ่มนอนหลับ ไม่ต้องอดมื้อก

บลูกเลี้ยง ไม่ยอมให้ลูกของเธอมายืนรวมกลุ่มกับเจ้าภาพ ภาพของหญิงสาวที่ยืนซบสามีและกอดลูกส

รถอยู่แล้วเขาก็หันไปเห็นลูกสาวของคนตายกำลังนั่งร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ จึงเดินไป

บ” สุภัคกระซิบบอกภรรยาที่

เปื้อนน้ำตาข

สียใจด

ที่มาส่งแม่หนู” พร

ม่ต้องเหนื่อยแล้ว

ให้ท่านเหนื่อยมากขึ้นอีก พ่อเลี้ยงไม่รักเธอ ไม่เคยให้ความอบอุ่นแม้แต่ทางคำพูดกับเธอ ส่วนน้องๆ ต่างพ่ออีกสองคนนั้นไม่ต้องพู

ันได้ตลอดนะ ไม่ต้องเกรงใจ ถือซะว่าฉันเป็นพ่อของเธอนะ บอกฉันได้ทุกเรื่

ี่เธอไม่เคยได้รับจากพ่อเลี้ยง ถึงแม้เขาจะไม่เคยตีไม่เคยด่าทอด้

หนูระพี” ฮาโ

ะคุ

ทยอีกครั้ง จุดประสงค์หลักคือเพื่อพบเธอโดยเฉพาะ เพราะอยากรู้ว่าเธออยู่สุขสบายเพียงใด เมื่อได้รับโทรศัพท์เรียนเชิญจา

่ครับ แค่งานเลี้ยงครบรอบบริษั

นชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวขอ

ุงมีจุดประสงค์อื่นที่สำคัญกว่านั้น

ะไรครับ บอกผ

ค่อยากมาเห็นหน้าลูกสาวของผู้หญิงที่ลุงเ

ากเชื่อสักเท่าไหร่ ส่วนเรื่องราวของสตรีไทยที่ท่านเค

าดูให้เห็นกับตาหน่อยสิ บอกตรงๆ ว่าลุงไม่ม

จดำกับลูกเลี้ยงขนาด

ม่ดีกับเราแบบนี้หรอก” ถ้าหลานชายเค

ก็แล้วกันนะครับ ว่

กว่างนักเหรอ ทำไมถ

ือไม่ว่างยังไงผมก็ต้องมารับลุงของผมด้ว

านที่กตัญญูรู

ี่กำลังอมยิ้มด้วยสายตาสงสัย ไม่

รั

งวลเป็นเรื่องจริ

ับ แต่เพื่อคุณลุงผมจะยอมก็แล้วกัน” ลุงก็เปรียบเสมือนพ่อของเขา เพราะเขาเสียพ

อก

ำห้องแนะแนวใช้ไม้เรียวที่ถือติดมือเคาะป

ิญค

ยนแล้วไปหาครูที่ห

ะคุ

รูแนะแนวหันไปขอบคุณค

ลังจากจบคาบเรียน เด็กสาววัยส

งอยากทำงานอยู

ครู” เด็กสา

ามหน่อยเหร

ห้ก็แสดงว่าเป็นงานที

้มานานก่อนที่จะเข้ามาเรียนที่นี่ และสนิทชิดเชื้อกับพ่อแม่ของอีกฝ่าย รู

เปิดรับโบนัส

เปิด
โหยตัณหา
โหยตัณหา
“"เป็นอะไร หน้ามืดเหรอ" เขาตีหน้าเครียดถามไถ่ เก็บซ่อนอาการขำขันด้วยความเอ็นดูเอาไว้มิดชิด เธออายจนต้องยกมือปิดหน้า ซ้ำยังบิดตัวซุกหลบกับอกแกร่งเพราะกลัวจะตก "คุๆๆๆ คุณ..คุณไคปล่อยครีมลงเถอะค่ะ" "ไม่ปล่อย" "ทำไมล่ะคะ" "ก็ไม่อยากปล่อย ตั้งแต่แต่งงานกันมาเรายังไม่เคยทำตัวเป็นสามีภรรยากันเลย ผมก็อยากอุ้มภรรยาดูบ้างไม่ได้เหรอ" "ได้ค่ะ แต่ไม่ใช่เวลานี้ ตอนนี้คุณไคไม่สบายอยู่นะคะ ปล่อยครีมลงก่อนดีกว่าค่ะ อุ้มของหนักมากๆ เดี๋ยวยิ่งปวดหัวนะคะ" เธอแก้ตัวบ้าบออะไรของเธอเนี่ย ทำไมยิ่งฟังยิ่งน่ารักน่าฟัด พาให้หมั่นเขี้ยวนัก”