icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

โหยตัณหา

บทที่ 4 เพื่อนเราคนนี้ไร้เดียงสา

จำนวนคำ:1658    |    อัปเดตเมื่อ:27/05/2022

ื่อนเราคนนี

ย ๆ ก็แทบจะไม่ได้ซื้อ เธอจึงมักจะแบ่งปันสิ่งที่ตัวเองมีให้เพื่อนด้วย อย่างพี่สาวของเธอที่ทำงานอยู่

ภาคต่อของทรูเลิฟจะออกมาแล้

เป็นเล่มต่อยังไม่ค่อยได้อ่านห

านนะ อ่านแล้วเสียอารมณ์เป็นบ้า บาง

พิ่งเดินเข้ามาสมทบเหน็บเพื่อนสาวลูกเจ้าของธุรกิ

วา ฉันยังไม่ได

ังอีก เดี๋ยวนางก็ตัวแดงหรอก” เป็นที่รู้กันในกลุ่มว่าเวลาเพื่อนสาวคนนี้อ

นซะหน่อย วาก็

อะไรกับองครักษ์ของตัวเอง โอ้โห พี่แกเลียตั้งแต่หัวนมยันไปถึงตรงนั้นเลยนะครีม วาใจสั่นหวิวเลย โค

รพีหน้าแดงก่ำ ร้อนวาบไปทั่วทั้งก

ๆ” อารยายกแขนของสุภัครพี ชี้ชวนให้พัน

ันที่นั่งอยู่รอบ ๆ หันมามอง “คราวหน้าเวลาอยู่ใ

ุภัครพียกมือกุมแก้มทั้งสองข้างแล้วตบ

มีแฟนเลยเหร

เราไม่มีเว

ยเหรอ รู้ไหมว่าจีนเลิกกับแฟนไป..

เลิกกับวา มันบอกว่ามันยังรักวาอยู่แต่มันไม่ชอบรักทางไกล แต่พอให้เพื่อนที่บ้านนอกสืบให้ ปรากฏว่ามันมีแฟนใหม่อยู่ที

าให้เขาแน่ เพราะต้องทำงานหาเงิน ฉะนั

พันวาที่นั่งหันหน้าไปทางที่เขาคนนั้นเดินมาพอดีเอ่ยขึ้น “เธอไม่

พื่อน “พี่กาแฟเขาก็แค่

อกนะ เขาเรียกว่าจีบ” อารยากระซิบกระซาบ แล้วส่งย

ยสาว ๆ รุ่นน้องปีหนึ่งทั้งสามคนอย่างอารมณ์ดี แล้วถือวิสาสะนั่งลงต

่กาแฟ วันนี้ม

หาน้องครีมด้วย พี่มีของมาฝากค่ะ ช่วงวันหยุด

ครั้งที่เขากลับบ้านที่จังหวัดสงขลา เขาจะหิ้วของฝากม

” หนุ่มหน้าคมลูกชายเจ้าของไร่กาแฟที่ใ

ฝ่ายเดียว ไม่เคยซื้ออ

ก็พอแล้ว เรื่องนั้น

งนั้นก็ข

ันเถอะ วันนี้ฉันอยาก

ยังไม่ม

ง นางม

มากล่าวลาชายหนุ่มรุ่นพี่ เพื่อ

แต่สำหรับสุภัครพีแล้วเธอกลับต้องมานั่งดูแลพ่อที่เอาแต่เมา จมอยู่กับความทุกข

งจากท่านตื่นนอนในตอนสาย ๆ ของวัน เรียกว

นหรอกลูก

ะ ถ้าไม่กินข้าวมันจ

ัก จนจำไม่ได้ว่าตัวเองป่วยหนักถึงขนาดอาเจียนเป็นเลือด หมดสติอยู่ริมถนนก

๋า

พ่อสักร

อกินข้าวแล้วครีมจะให้เงิน

อ้คนขี้เมา แต่เขาก็ไม่เคยเป็นขี้เมาเจ้าอารมณ์ และไม่เคยแล้งน้ำใจกับเพื่อนบ้าน อะไรที่ช่วยได้ก็จะช่วยเท่าที่ส

อานะจ๊ะพ่อ อย่างน้อยก็กินข

ให้พ่อเถอะนะ” บุรุษผู้เคยอ่อนโยนแ

เธอข่มใจแข็งใส่บิดา เดินก

เปิดรับโบนัส

เปิด
โหยตัณหา
โหยตัณหา
“"เป็นอะไร หน้ามืดเหรอ" เขาตีหน้าเครียดถามไถ่ เก็บซ่อนอาการขำขันด้วยความเอ็นดูเอาไว้มิดชิด เธออายจนต้องยกมือปิดหน้า ซ้ำยังบิดตัวซุกหลบกับอกแกร่งเพราะกลัวจะตก "คุๆๆๆ คุณ..คุณไคปล่อยครีมลงเถอะค่ะ" "ไม่ปล่อย" "ทำไมล่ะคะ" "ก็ไม่อยากปล่อย ตั้งแต่แต่งงานกันมาเรายังไม่เคยทำตัวเป็นสามีภรรยากันเลย ผมก็อยากอุ้มภรรยาดูบ้างไม่ได้เหรอ" "ได้ค่ะ แต่ไม่ใช่เวลานี้ ตอนนี้คุณไคไม่สบายอยู่นะคะ ปล่อยครีมลงก่อนดีกว่าค่ะ อุ้มของหนักมากๆ เดี๋ยวยิ่งปวดหัวนะคะ" เธอแก้ตัวบ้าบออะไรของเธอเนี่ย ทำไมยิ่งฟังยิ่งน่ารักน่าฟัด พาให้หมั่นเขี้ยวนัก”