icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

แสนเถื่อนยอดรัก

บทที่ 5 วอกแวกเก็บอาการไม่อยู่

จำนวนคำ:1388    |    อัปเดตเมื่อ:02/06/2022

ียบ พลางมองไปรอบๆ ตัวว่า

ธอเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมลงจากรถ กระทั

คิดว่าน่าจะมาจากงานเดียวกับเขาหรือเปล่า

ก็หันซ้ายหันขวา เหมือนไม่กล้าพูด เขาจึงดึงเข้าบ้านเสียเลย แต่พอเปิดไฟใน

าให้หมด ขึ้นรถผม

หญิงสาวถามกลับ

นใคร ขึ้นมาบนรถผมทำไม

นทาง ฉันไม่รู้จะหนีไปทางไหน ฉันกลัวค

พูด ผมฟังไม่รู้เร

งร้องไห้ เขาอยากจะบ้า นี

ก่อนสิ” เขาทำท่าหงุดหงิดและ

ะเมื่อสิ้นคำก็เอาแต่

ว่าหนีงานแต่งงานมา งานที่เหมราชมนต

๋ยวนี้เลยนะ คิดว่ามันเป็นงานเ

ขาด ให้ตายยังไงฉันก็ไม่ไปอย่าเพิ่งบังคั

รียบ เท่านั้นแหละเธอได้สติ แล้วเงยหน้ามองเขาทันที เอ่อ หน้าตาของเขาก็น่ากลัวแห

ุณจะเป็นห่วงฉันทำ

ว่า เดี๋ยวเจ้าบ่าวคุณก็จะตามหา ไม่กลับใช่ไหม เดี๋ยวผ

ไม่อยากกลับไปแล้ว อย่าเพิ่งให้ฉันต้องไปเผชิญอะไรตอนนี้เลย” เธ

ผมก็เดือดร้อน

า ขอแค่ ให้ฉันได้ตั้งสติ อย่าให้

าไม่หยุด สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่นั่งถอนหายใจ ปล่อยให้เธอร้องไห้เสียให้พอ

กริ้ง!

ายสายเพียงแต่อ

รับ ผม เพลียมากเลย ไม่มีแ

้วไง

่ได้ไปกิน

้ก่อน พ่อไม่โกรธ

ะ ได้หรือเปล่า” พอเอ่ยชื่ออีกคนเท

นคำของปลายสาย คเช

มกลับมา ไม่ต้องออกไปไหน ล้างหน้าล้างตาซะ ตาแดงบวมหมดแล้ว หน้าเละดูไม่ได้เลย ห้องน้ำก็เดินห

เธอบอกด้วยน้

ขาก็รีบออกไปจากบ้านทันที พร้อมกับปิดประตูเอาไว้ให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินดุ่มๆ ตรงไ

สียก่อน จากนั้นจึงเดินตรงไปยังห้องอาหาร ทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว เพ

เพลียๆ พยายามอย่างที่สุดจะที่เก็บควา

ไหมเนี่ย” พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่เอ่ย

เยอะแล้วก็วุ่น

ด้หายเหนื่อย” มนัสวีแ

แล้วสอง

ข้านอนแล้วค่

่องบินมาฝาก แกไปรับปากสองแฝดตอนไหน ตะล่อมยั

ากมหาลัย ผมลืมน

ทำให้ได้ล่ะ

กแต่เหมือนมีเล

อก พลางสังเกตสีหน้าของคเชนทร์ ซึ่งส่อพิรุธเสียจริง สายตาดู วอกแวกเก็บอาการไม่อยู

เปิดรับโบนัส

เปิด
แสนเถื่อนยอดรัก
แสนเถื่อนยอดรัก
“คเชนทร์ หนุ่มหล่อ มาดดิบเถื่อน ผู้ใช้ชีวิตจากจุดต่ำสุด สู่จุดสูงสุดของชีวิต ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของโรงแรมห้าดาว แม้ชีวิตจะรวยล้น มีทุกสิ่งราวเนรมิตร ทว่าอดีตอันเลวร้ายมันตามหลอกหลอน ไม่อาจทำให้เขาหลุดพ้นไปจากความกลัวได้ ทำให้คนเก่งอย่างเขากลัวที่สุด คือการไม่คู่ควรต่อสิ่งใด แม้กระทั่งความรัก บทเรียนรักสอนให้เขาเจียมตัวเจียมใจ และตอกย้ำกับตัวเองเสมอว่าเป็นเพียง ไอ้เชนทร์ เด็กกำพร้าไร้อนาคต เฝ้ารอแต่เพียงใครสักคนมาปลดล็อกความกลัวนั้น... หากคนนั้นจะเป็นเธอที่ฟ้าส่งมา เจ้าขา ทายาทเจ้าสัวหมื่นล้าน คุณหนูไฮโซที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง กับชีวิตที่เปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อเธอหนีขึ้นรถชายแปลกหน้าโดยไม่ให้เขารู้ และไม่รู้ว่าเขาคือใคร เพียงแต่เธออยากหนีไปให้สุดหล้าและทิ้งความเจ็บปวดเอาไว้เบื้องหลัง แต่หารู้ไม่ ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา... ทว่าเป็นคนที่พาเธอไปพบกับโลกใบใหม่ จนเธออยากจะทิ้งทุกอย่าง เพราะเขา มือหนาข้างหนึ่งยกปืน มืออีกข้างเปิดประตูรถออก แล้วจ่อปืนไปที่ร่างนั้นทันที แต่สิ่งที่เขาเห็นคือผู้หญิงในชุดแต่งงาน เธอร้องไห้พร้อมกับมองหน้าเขา ดวงตาบวมแดง เครื่องสำอางเปลอะเปื้อนไปหมด ไม่มีแม้แรงจะยกมือขึ้นมาห้ามปรามเพื่อไม่ให้เขาทำร้าย "คุณ! ผะ! ผะ! ผีหรือคนเนี่ย" เขาถามเสียงสั่น ทว่าสิ้นคำของเขา เธอก็เบ้ปากร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ร้องจนตัวโยนเลยทีเดียว เขาจำต้องเก็บปืนแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ สัมผัสได้ถึงความแย่ และความเดือดร้อนมันกำลังมาถึงแน่ๆ "ขอโทษที่ติดรถคุณมา" หญิงสาวบอกเสียงสั่นเครือ "ลงมา!" ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ พลางมองไปรอบๆ ตัว ว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่า "ผมบอกให้ลงมา!" เขาตะคอกเมื่อเห็นเธอเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมลงจากรถ กระทั่งเขาเอื้อมมือไปกระชากเธอลงมาเสียเอง "มาจากงานแต่งงานที่ไหนเนี่ย" เขาถามเพราะคิดว่าน่าจะมาจากงานเดียวกับเขาหรือเปล่า ทว่าเธอเอาแต่ร้องไห้ ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา "นี่คุณ จะเอาแต่ร้องไห้ไม่ได้นะ คุยกันให้รู้เรื่อง" พอเขาเอ่ยเช่นนี้เธอก็หันซ้ายหันขวา เหมือนไม่กล้าพูด เขาจึงดึงเข้าบ้านเสียเลย แต่พอเปิดไฟในบ้านเห็นหน้ากันชัดๆ เท่านั้นแหละ สวยชะมัดเลย นี่นางฟ้าตกสวรรค์หรือวะเนี่ย”