อนงค์

รียนวาดรูปกับพ่อและแม่เดินผ่านต่างไหว้ทำความเคารพ ตีรณารับไหว้พยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ชะเง้อมองไปยังจุดเดิม หากร

กบ้านไปแต่เช้า จนพลบค่ำก็ยังไม่กลับมา ตามปกติสัภยาจะติดสอยห้อ

่ ตีจะไปร

่บอกหลายครั้งแล้วไม่

ย” เมื่อเถียงออกไปแล้วเห็นสาย

ตีจะรอเขา

บ้านทั้งวัน ถ้าตีไม่

คนว่าจ้างเป็นเช่นไร แต่เพราะค่าจ้างสองเท่าที่เสนอมาทำให้ญาณิศาไม่อาจปฏิเสธได้ ซ้ำยังสั่งห้ามเธอบอกพ่อกับแม่ด้วย เพรา

มานอนที่นี่หรือกลับบ้านเลยด้วยสิ” สุดท้ายก

ิ้มเมื่อหันไปตามเสียงรถจักรยานยนต์ของสัภย

้มทักทายหลังนำรถไปจอดแล้วเ

ลับว่า ‘จะรอทำบ้าอะไร’ แต่เมื่อแม่ยัง

าทั้งวัน คิ

ดูสิๆ” สัภยายื่นแขนให้เธอดู ก่อนขยับออกห่างมอ

ตรง อยากได้อีเ

เกรงจะได้ยิน แต่โชคดีที่อีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว เมื่อไม่มีสายตาจ้องมองตีรณา

ยากให้ชก

บ้า

อกมาดีๆ ป้ามาคอยใคร” เขา

ือนเห็นอะไรผิดแผกไปจากที่ควรจะเป็น ก่อนจะกะพริบต

ำอะไ

ะไรผิดแผกไปให้สงสัยจนเกิดคำถามออกมาเลย สัภยาสบตาเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ก

แล้ว แ

่งมองก็กลายเป็นดินโคลนเปรอะเปื้อน แต่เวลานี้มันก็แค่ขากาง

บ้าตานี่ละ มาแล้วก็ไปช่วย

คอยใคร” เขามั่นใจว่าตีร

อย

ศาไปทำงาน

ใช่ช่วงเวลาที่เขาเผลอสะบัดข้อมือจนหลุด แล้วทุบต้น

เพราะแกคนเดียวทำให้ฉันไม่ได้ออกจากบ้าน” ตีรณาท

้าไม่สวมแว

ังยังไม่ได้

ของเธอตกพื้นขณะที่รถแล่น จึงเหยียบเสียแตกยับ ตีรณาไม่ได้ให้เขาชดใช้หลังเขาเอ่ยคำขอโ

คิดอย่างนั้นจริงๆ ช่างมัน ไม่ใส่ใจ หันไปมอง

ไหน ดูท่าทางป้า

อจะบอกอะไรรถเก๋งสีบรอนซ์เงินของญาณิศาก็เลี้ยวมาจอดหน้าประตู สัภยาวิ่งไปเปิดประตูให