icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

บทที่ 3 หน้าไม่อาย

จำนวนคำ:1339    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

ว่าเอวเธอจะหักเสียบัดนั้นแต่ความเนียนนุ่มของผิวเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาที่เธอสวมอยู่ทั้งลิ้นเล็กที่จูบตอบเขาอย่างหลงลืมตัวก็ทำให้เขาหล

. ยายตัวจิ๋วเธ

ยใจของเธอ ดวงตาหลับพริ้มริมฝีปากบวมเจ่อเผยอครางแผ่วๆ ด้วยความซ่านรัญจวนยิ่งกระตุ้นอ

ะรู้สึกเร่าร้อนรุนแรงได้ขนาดนี้ รุนแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้เพียงแค่ได้จูบเท่านั้น นี่เจ้าหล่อนมีอ

ง และไม่เคยร้อนรนจนแทบขาดสติเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายหรือแรงกดดันใดๆ แต่ตอนนี้เขากำลังจะควบคุมสติขอ

างแกร่งแล้วโจนจ้วงเข้าหาร่างเล็กนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่สิ่งที่เขาทำในก็คือฟอนเฟ้นอกอวบและดูดดื่มก

้วๆ จนเหมือนว่าร่างกายถูกโยนไปบนฟ้าแล้วถูกเหวี่ยงไปมาด้วยมือยักษ์ใหญ่ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ทั้งความเสียวซ่านที่หมุนวนอย

น มือสากร้อนไม่ต่างกันเคล้นคลึงอยู่กับเรียวขาด้านในโฉบเฉี่ยวอยู่ใกล้กับเนินเนื้ออิ

ี่เคลื่อนตำมาถึงหน้าท้องเนียนชะงักงัน ดวงตาคมขุ่นมัวด้วยเพลิงเสน่หาหลับลงแ

ติที่เตลิดไปไกลของตนกลับคืนมา ในขณะที่จุมพิตาลนลานหยิบหมอนใบใหญ่มากอด

นไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงของคนที่อยู่ข้างนอกรายงานตัวก่อนท

ดจนผู้เป็นมือขวารีบก้มหน้าหลบสาย

อาหารครับ บอก

เขาพูดไ

ขาพูดแต่ชื่อเธอไม่ยอมกินอะไรไม่ย

นุ่มรายงานเสียงเรียบพยายามไม่มองเลยไหล่เจ้านายไป

๋ยวฉันจัดการเอ

งแดดยามสายที่ลอดผ่านกระจกบานใสเข้ามาในห้องทำให้ดูราวกับว่าผิวของเธอมันเรืองแสงได้กระนั้น เรือนผมยาวดกดำยุ่งเหยิงริมปากอิ่มแดงช้ำจากฤทธิ์จุมพิตร้อนแร

าซะ ฉันมีเรื่อ

่ฉั

ก็ได้นะ จะว่าไปเธอก็รูปร่างน่ากิ

หน้าไม่อาย

เปิดรับโบนัส

เปิด
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
“เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ +++++++++++++ "ฉันจะไม่อยู่หลายวัน.." จะมาบอกเธอทำไม ไปเลย รีบไปให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี... คิดในใจด้วยความลิงโลดไม่น้อย อาการเกร็งเมื่อครู่ลดลงแต่ก็เพียงไม่นานเพราะคำพูดต่อมาของเขา "ดังนั้นคืนนี้เราจะต้องมาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอคิดถึงฉันตอนฉันไม่อยู่.." "ทะ ทำอะไรคะ.." ถามเขาหน้าตื่นมือเท้าเย็นเฉียบเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่างที่ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย... "ก็ทำแบบนี้ไง.." พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจุมพิตาสะดุดลมหายใจตัวเอง”