icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

บทที่ 4 คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

จำนวนคำ:1394    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

วเสียอีก นี่ก็เป็นอีกหนึ่งการกระทำที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้หญิงที่เขาพาขึ้นเตียง และก็

ือจะนับหนึ่งถึงสิบดี เอาล่ะฉันเ

นเขียว พยัคฆ์ยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากแล้วมองสำรวจร่างเล็กในเสื้อเชิ้ตตัวโตของเขา เธอใส่มันสองชั้นก็ดูเรียบร้อยดีแล้วใช้เนกไทของเขามัดที่เอวเพื่อไม่ให้

มาก เอาล่

ูกขึ้นแซมกับป่าดั้งเดิม ดอกไม้หลากหลายสายพันธ์แข่งกันออกดอกชูช่อไสวล้อลมส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นหญ้าลอยมาตามสายลมเย็นสบาย

วหากมีดาวจะให้อีกเธอคงทุ่มให้ที่นี่ล้านดวงไปเลย นี่สินะที่เขาเรียกว่า อลังการดาวล้านดวง แล้วยิ่งเรือนใหญ่ซึ่งเป็นเรือนเจ้าของสถานที่แห่งนี้ความอลังการไม่ต้องพูดถึงหากไ

คุณจ๋อมอยู่ใน

งียบๆ จุมพิตารีบเปิดประตูเข้าไปทันทีโดยไม่รั้งรอแล

วครู่ก่อนที่จุมพิตาจะเงยหน้าขึ้นจากอกของท่านที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของตน หญิ

่วงเลย จ๋อมอยากให้พ่อกินอ

เธอหยิบชามข้าวต้มที่ยังอุ่นอยู่อยู่มาป้อนบิดาไปเรื่อยๆ จนข้าวต้มหมดชาม จุมพิตาหย

ะ” จุมพิตาเข็นบิดามานั่งที่ระเบีย

น แต่จ๋อมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรและไม่รู้ว่าเป็นจ้อย

ียงรับรู้ในลำคอ จุมพิตา

ม่ต้องคิดมากนะคะ จ๋อมยอมทำทุกอย่างเพื่อพวกเราทุกคน อย่างน้อยๆ ตอนนี้จ๋อมก็รู้

ยมีอะไรปิดบังบิดา น้ำตาของนายจักรไหลออ

็บจ๋อมไว้นานหรอก เขาออกร่ำรวยมหาศาล จะมาเสียเวลากับเราทำไม ตอนนี้ขอแค่เขาได้

ยาบาลสาววัยกลางคนเดินเข้ามาในห้อง จุมพิตา

ือ มาทำไมคะ พ่อของจ

จะต้องทำกายภาพบำบัดทุกวันและกินยาให้ตรงเวลา นี่ก็ได้เวลาทำกา

่ว่

องทำงานคุณยักษ์อย

ยชน์อะไรซ้ำยังจะเข้าตัวด้วย หญิงสาวถอนใจแล้วเดินออกไปนอกห้องก็พบว่ามีคนมารออยู่จริงๆ และไม่ต้องพูดมากแค่เดินตามไปเ

เปิดรับโบนัส

เปิด
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
“เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ +++++++++++++ "ฉันจะไม่อยู่หลายวัน.." จะมาบอกเธอทำไม ไปเลย รีบไปให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี... คิดในใจด้วยความลิงโลดไม่น้อย อาการเกร็งเมื่อครู่ลดลงแต่ก็เพียงไม่นานเพราะคำพูดต่อมาของเขา "ดังนั้นคืนนี้เราจะต้องมาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอคิดถึงฉันตอนฉันไม่อยู่.." "ทะ ทำอะไรคะ.." ถามเขาหน้าตื่นมือเท้าเย็นเฉียบเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่างที่ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย... "ก็ทำแบบนี้ไง.." พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจุมพิตาสะดุดลมหายใจตัวเอง”