icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

บทที่ 6 เธอคือพวกสิบแปดมงกุฎ.. 2

จำนวนคำ:1289    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

อตายล่ะ ก็ได้นะฉันทำ

ลูกไก่ตัวเล็กๆ ในกำมือของคุณ แถมยังเป็นแพะรับบ

มด้านนอกได้สุดลูกหูลูกตา รอบกายเธองดงามน่าชื่นชมแต่หญิงสาวไม่มีอารมณ์จะชายตาดื่มด่ำกับความงามเหล่า

หรือว่าเก่งท

รกันแน่ และฉัน

ำท่าจะนอกเรื่องและมือใหญ่ก็เ

หรือแกล้งไม

ณจะกรุ

้ใจสั่นสะท้านเต้นระรัวจนเหนื่อยหอบ คนอะไรหล่อเป็นบ้า ยิ่งมองยิ

ั้น เธอเอาม

สร้อย

ไปจากกระเป๋าของฉันไปให้เจ้านาย

ให้เจ้านายฉันเยอะแยะ ฉันจะรู้ได้ไงว่าอันไหนมัน

จะเชื่อว่าเรื่องที่เขา

อขโมยมันไป

เรานะ จ้อยไม่ม

หน่อยนะที่ตรงนั้นมันมีกล้องวงจรปิดอยู่ น้องชายเธอ

ไมเอามันออกมาเดินตลาดด้วยล่ะ คน

่เด็กส่งของให้ร้านเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงที่สุดในตลาดไ

ยงฉันฉอดๆ และว่าฉันโง่แบบนี

งฉันกับน้องจะหาเช้ากินค่ำ แต่เราไม่ใช่

น้องชายของเธอบริสุทธ

ี่วิ่งกลับมาหาเธอช่วงเวลาเดียวกับที่เขาช่วยดึงเธอไว้ไม่ให้ล้มลงไป แล้วพยัคฆ์ก็หยุดภาพไว้แล้วซูมภาพเข้าไปใกล้ๆ ก็พบว่าจ้อยล้วงมือเข้

ี่เธอขายน่ะ มันก็ไม่ได้มีคุณภาพดีอย่างที่เธอโฆษณาด้วยซ้ำ มันก็แค่น้ำผสมกาวธรรมดา

เมื่อเห็นว่าเธอเง

่าจ้อยเอาของของคุณ

ไปหาช่างที่ทำสร้อยเส้นนี้ให้แม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ที่ฉันพบเธอ มันเป็นของเก่าแก่ ที่มีคุณค่ากับจิตใจขอ

เมื่อจนต่อเหตุผลจุมพิตาก

ัวหน้าแก๊

แก๊งไหน ฉันก็แค่คนหาเช้ากินค่

หลังจากที่น้องชายกลับไปกับเธอแล้วเขาไปไห

มือนปกติทุกวัน

น้องชายรับประทานอาหารแล้วก็คุยกันก่อนเข้านอนเช

ตามหาตัวน้องชายเธอจนพบนั้นล่ะ เด

จะต้องกลับบ้าน จ้อยไม่เคยไปนอนค้างที่ไหน หา

เปิดรับโบนัส

เปิด
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
“เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ +++++++++++++ "ฉันจะไม่อยู่หลายวัน.." จะมาบอกเธอทำไม ไปเลย รีบไปให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี... คิดในใจด้วยความลิงโลดไม่น้อย อาการเกร็งเมื่อครู่ลดลงแต่ก็เพียงไม่นานเพราะคำพูดต่อมาของเขา "ดังนั้นคืนนี้เราจะต้องมาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอคิดถึงฉันตอนฉันไม่อยู่.." "ทะ ทำอะไรคะ.." ถามเขาหน้าตื่นมือเท้าเย็นเฉียบเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่างที่ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย... "ก็ทำแบบนี้ไง.." พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจุมพิตาสะดุดลมหายใจตัวเอง”