icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

บทที่ 7 เธอคือพวกสิบแปดมงกุฎ.. 3

จำนวนคำ:1429    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

ตัวไม่ค่อยจะแข็งแรงนักจ้อยตัวเล็กกว่าเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกั

จะตายก็เรื่องของเขา แต่ฉันจะต้องได้ขอ

รง ถ้าเจอเขาก็ถามเขาดีๆ และบอกว่าฉันกับพ่อเป็นห่ว

ิ์อะไรมาสั

่งจ๋อมกำลังขอ

่ได้คิดจะออดอ้อนหรือเอาใจซึ่งเธอ

อาจจะอยู่กับแก๊งมิจฉาชีพหรือใครที่มีอิทธิพล ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ถ้าฉันยื่นมือ

้ค่ะ แค่คุณช่วยตามหาจ้อย แล้

ๆ แม้บางอย่างมันจะไม่เล็กก็เถอะ” ไม่วายที่เ

ว่าเป็นผู้หญิงของคุณจนกว

เหมือนให้แทนตัว

อก จุมพิตาจะขยับลงจากตักกว้างแต่เขารั้งเอวเธอไว้แล้วกดคางแกร่งลงมาบนไหล่มนปลายจมูกโด่งๆ

มาหาเลขาของคุณยักษ์ก่อนเขาเลยเอารถไปเปลี่ยนให้ ต้องขอโทษด้วยนะ

องว่า กระแต ดังขึ้นยิ่งทำให้จุมพิตารู้สึกอดสูแต่ก็ยังไม่

็ไม่เป็นไร เอาของวางไว้ตรงนั้นล่ะแล

ู้หญิงต้องการอะไรเพิ่มเติมเร

่กลางห้อง มันเป็นลังหรือเรียกให้ถูกก็คือตู้เสื้อผ้าขนาดย่

ธอลงจากตักแล้วจูงมือเดินมา

วกนี้มาให้เธอคิดว่าเขาคงเลือกได้ดีกว่าฉัน ดูสิว่าชอบไหม อ้อ..

ี่เธอเคยเห็นว่ามันอยู่ในห้างสรรพสินค้าหรูหรา และเห็นพวกคนรวยๆ ดารานางแบบเขาใส่กัน ไม่คิดว่าตนเองจะมีโอกาสได้ใส่หากเป็นการไ

ี๊ดมากเลยนะถ้าได้ของดีๆ และมากมายขนาดนี้ แล

นดีมาก..”

เผื่อไม่ถูกใจ แ

องในถุงด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางหยิบมันขึ้นมาดู ชุดชั้นในทั้งเสื้อชั้นใน

คำไหนที่เธอจะพู

เธอใส่ชุดนี้สวยกว่าและดูเซ็กซี่มากเลย แต่หากเป็นไปได้ฉันว่าเธอไม่ใส่อะ

ความร้อนผ่าววิ่งพล่านไปทั้งกายโดยที่เธอไม่อาจจะห้ามความรู้สึกหวั่นไหวได้ พยัคฆ์เดินออกไปจากห้องแล้ว แต่จุมพิตายังยืนเซ่ออ

็นผู้หญิงของเขาแลกกับสวัสดิการของพ่อและยังมีเรื่องน้องชายให้ครุ่นคิด จุมพิตาถอนหายใจหนักๆ แล้วเลือกชุดที่

เปิดรับโบนัส

เปิด
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
“เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ +++++++++++++ "ฉันจะไม่อยู่หลายวัน.." จะมาบอกเธอทำไม ไปเลย รีบไปให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี... คิดในใจด้วยความลิงโลดไม่น้อย อาการเกร็งเมื่อครู่ลดลงแต่ก็เพียงไม่นานเพราะคำพูดต่อมาของเขา "ดังนั้นคืนนี้เราจะต้องมาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอคิดถึงฉันตอนฉันไม่อยู่.." "ทะ ทำอะไรคะ.." ถามเขาหน้าตื่นมือเท้าเย็นเฉียบเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่างที่ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย... "ก็ทำแบบนี้ไง.." พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจุมพิตาสะดุดลมหายใจตัวเอง”