icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หญิงหม้ายบ้านสือ

บทที่ 2 คงอยู่ 2

จำนวนคำ:1574    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

องเพราะสือจวี๋มีสัมพันธ

ำๆ ในหัวตั้งแต่ลื

ไปล้านแปดพยายามจับต้นชนปลายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กระทั่งจินตนาการเตลิดไปไกลว่ามันคงเป็น

์ต่างดาวลักพาตัวมาทดลองทางว

‘สือจวี๋’ ไหล่บ่าเข้ามาให้รับรู้ปะปนกับความทรงจำเดิม เพื่อต

ือจวี๋ตั้งแต่เจ้

เธอเป็นวิญญาณเร่ร่อนมาสิงสู

ก็เหวี่ยงให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างที่ตลอดระยะเวลาสิบห้าปี ใช้ชีว

มีอยู่ในความทรงจำของเธอที่เกิดเดือนสิ

นมาใช้ชีวิตยุคโบราณ แต่ที่ตรงนี้ในอนา

ข้า โปรดถนอม ปกป้

างอยู่กลางกลุ่มหมอกควันสีขาว หญิงสาวพร่ำครวญขอร้องซ้ำๆ จนเธอต้

า ดอกสีแดงจากชายชราผู้หนึ่ง ตอนจวี๋เอ๋อร์ตัวน้อยของครอบครัวเกิดมา นา

้อนปีนั้นนางก็ตายเพราะธาตุในกายเย็นเกินไปส่งผลให้หัวใจ

ินคงจะมีโรคประจำตัวธาตุในกายไม่สมดุลอยู่ก่อนแล้ว

่ยวกับปอด ตอนสือจวี๋อายุสิบสี่ เขาใช้สังขารอมโรคฝืนเดินทางไปเมืองเฟิ

ังไว้กับครอบครัวท่านย

ารค้ามือขึ้นจากทุนตั้งต้นที่สือซานให้ยืม จึงย้ายไปตั้งรกรากที่เฟิงโ

บเจ็ดปีมาที่หมู่บ้านไท่โหยว สือจวี๋ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ เต็มใจจะแต่งงานกับชายหน

ซุ่นที่ต้องการรักษาสัญญาเดิม สือซานตายในอีกหนึ่งปีถัดมา

ุ่นยังอยู่นางได้พบพานความสุขบ้าง

วบนข้างขมับ ถอนหาย

็ญ คุณสมบัติแบบนี้ชวนให้คิดถึงนิยายแนวตายแล้วเกิ

็นคนหนึ่งแหละที่อยากยุส่งให้นางแก้แค้นคนพวกนั้นให้สาสม หรือถ

าสเล่าเรื่องนี้ให้เสี่ยวหนิงฟัง เ

ฐ เสี่ยวหนิงพบรักได้แต่งงานกับสามีที่ดี แม่สามีก

นอื่น และยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกลับไปใช้ชีวิตของหวังจิ่วชิงอีกไหม ตอ

ดกุมดีแล้วก็เดินออกมายังห้องกลางของบ้าน บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน หนึ่งห้องครัว เดินออกไปนอกชา

จะเรียกว่าสลับร่างย้ายวิญญาณก็ตามแต่ ชื่อพว

วังให้เธอมีอายุยืนยาว ส่วนจวี๋ฮวาท่ามกลางสารท

เพื่อยังคงอยู่ร่วมกันบนโลกต่อไป นั

นผู้หนึ่งกำลังเดินผ

เจ๋

นชายพ่อเฒ่าถาน

ีวิตแสนอาภัพไม่ยิ่

เปิดรับโบนัส

เปิด
หญิงหม้ายบ้านสือ
หญิงหม้ายบ้านสือ
“ถานเจ๋อบอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเขาจะไปเฟิงโจว เฉวียนโจวและถายโจว "เฟิงโจว..." ชายหนุ่มพยักหน้า "ข้าจะไปดูเฉิงหยางปิงเสียหน่อย" สือจิ่วมือกำลังพับผ้า สายตามองอาจื้อที่นั่งเล่นกลองป๋องแป๋งอยู่บนตักอาเจ๋อ "ดูเฉยๆ นะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเขา" "กลัวเขาจะทำอะไรข้างั้นรึ เขาไม่รู้จักข้านะ" "ไม่รู้แหละ ถ้าเขาไม่มายุ่งกับเราก่อน ก็ห่างๆ เขาไว้ ข้าไม่อยากให้เจ้าไปดึงดูดเขากลับมาวุ่นวายกับอาจื้ออีก อาจื้อเป็นลูกของข้า" "เป็นลูกข้าด้วย" ถานเจ๋อย้ำ สือจิ่วเห็นถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น "ตราบใดที่ข้ายังเป็นพระเอกในนิยายเรื่องนี้ ตัวร้ายจะทำอะไรข้าได้" "จัว...ย้าย" เสียงเล็กพูดขึ้นมา คนเป็นพ่อมันเขี้ยวจึงบีบแก้มเด้งของเด็กชายพร้อมทำเสียงดึ๋งๆ ไปด้วย มีเสียงฟึดฟัดของเจ้าอ้วนให้ได้ยิน มือเล็กฟาดกลองป๋องแป๋งใส่เข่าอาเจ๋อไปหนึ่งหน สือจิ่วค้อนพระเอกคนเก่งกับความขี้โอ่ของเขา "ก็ไหนเจ้าบอกว่าพระเอกชื่อจ้าวต่งหมิง" ถานเจ๋อวางอาจื้อบนเตียง มีเขานั่งกั้นไม่ให้ลูกตก ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นนับ "ตอนนี้จ้าวต่งหมิงคงอายุหกขวบเองมั้ง ถ้าเขาเป็นพระเอก เจ้าอ้วนก็ต้องเป็นตัวร้าย มิสู้ข้าแย่งตำแหน่งพระเอกมา ให้เฉิงหยางปิงเป็นตัวร้ายไปเลยยังดีกว่า ส่วนเจ้าก็เป็นนางเอก...ดีไหม"”