icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หญิงหม้ายบ้านสือ

บทที่ 3 คงอยู่ 3

จำนวนคำ:1495    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

อนรับ มีเพียงน้ำเย็นในกาที่อาเจ๋อเป็นคนเข้

ุมรั้วสองด้านมีต้นพลับขึ้นอยู่

งคนโชคดีน

เรือล่มมีคนรอดชีวิตแค่สองคน อาเจ๋อลงเรือข้ามแม่น้ำเอาของป่าไปขาย ขากลับ

ที่นั่นด้วย ผู้ใหญ่บ้านส่งคนมาบอกข่าวท่านปู่กับท่านย่า ผู

่นมาแบบงงๆ หน่

หากอีกใจก็ยังไม่ปล่อยวางคำถามเดิม เพราะเหตุใดเธอถูกเล

รแล้ว ท่านย่ากับท่าน

ถึงหลานชายคราใด

ปตั้งแต่วันนั้น ไม่รู้

จะหาของป่าลงเรือข้ามแม่

ยว ข้าไม่ถอดใจง่ายๆ หรอกพี่เสี่ยวจวี๋ แผ่นดินกว้างใหญ่ยังมีของดีชั้นเลิศรอข้าไปค้นพบอ

ว่าเสี่ยว

าญและดูมีชั้นเชิงแตกต่างจากคนในความทรงจำของสือจวี๋ ค

นเดิม ขอใช้ข้ออ้างมิได้พบพานกันหลายปีหรื

่ว.

้ตัวเองมีอายุยาวนานอย่า

ิ้ม พย

้วย ก็ขอบคุณน้ำใจเจ้าล่วงหน้า” หญิงหม้ายอุ้มท

รวมพี่ด้ว

ิงๆ ข้าโชคดีที่มีท่านปู่

ายราวกับดาวคืนแรกที่เขาเห็นบ

ม่ เมื่อมีโอกาสเลือกเส้นทางเดินต่าง

ใจใหญ่ลมเย็นจึงพั

่รู้ว่าตัวเองยังพอมีทรัพย์สินอะไรเปลี่ยนเป็นเงินได้บ้าง ปิ่นบนหัวข้าคงมีราคาอยู่กระมัง เมื่อกี้เกิดความคิดแวบหนึ่งขึ้นมา ที่ดินหน้าบ้านหลังบ้านปล่อยรกเกรงจะมีงูเพ่นพ่าน ถาง

ตแบบสาวชนบทคนดังในโลกออนไลน์นั้นนับเป็นหนึ่งทางรอ

นท้องพี่มากนะ” เขาก็ด้วย เพราะห่วงบวกกังวล ต

ของเขาฟัง ค่ำนั้นเพื่อนบ้านจึง

ากให้ลู

กดวงวิญญาณแม่ของเด็กในท้องแล

ฉวยไปขายมาเลี้ยงตัวได้บ้าง ห่อผ้าข้าวของที่ติดตัวมาก็จมลงแม่น้ำหมดแล้ว” ตอนบ่ายลองค้นของ

ัวข้ายังแข็งแรง อาเจ๋อก็ผ่านพ้นเรื่องร้ายมาได้แล้ว ในยุ้งฉางมีข้าว ขึ้นเขาก็หาผักหญ้าของป่าล

้เป็นภรรยาพย

รอบครัวที่ดี ท่านปู่ท่านย่ากับพี่ไม่ต้อ

างหลินเหวินชี้หญิงสาวพร้อมยิ้มเอ็นดู หล

เดินดูรอบๆ หมู่บ้านได้หรือไม่ ไปดูไว้ก่

บสายตาฉายแววติด

ุดคือตอนท่านพ่อตาย ไม่รู้หม

าเป็นเชิงให้ถานเจ๋อ

อยากจะไปเดินรอ

ป็นจุดเริ่มต้นขอ

ี่เธอควรรู้ก่อนออกไปเดินสำรว

เปิดรับโบนัส

เปิด
หญิงหม้ายบ้านสือ
หญิงหม้ายบ้านสือ
“ถานเจ๋อบอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเขาจะไปเฟิงโจว เฉวียนโจวและถายโจว "เฟิงโจว..." ชายหนุ่มพยักหน้า "ข้าจะไปดูเฉิงหยางปิงเสียหน่อย" สือจิ่วมือกำลังพับผ้า สายตามองอาจื้อที่นั่งเล่นกลองป๋องแป๋งอยู่บนตักอาเจ๋อ "ดูเฉยๆ นะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเขา" "กลัวเขาจะทำอะไรข้างั้นรึ เขาไม่รู้จักข้านะ" "ไม่รู้แหละ ถ้าเขาไม่มายุ่งกับเราก่อน ก็ห่างๆ เขาไว้ ข้าไม่อยากให้เจ้าไปดึงดูดเขากลับมาวุ่นวายกับอาจื้ออีก อาจื้อเป็นลูกของข้า" "เป็นลูกข้าด้วย" ถานเจ๋อย้ำ สือจิ่วเห็นถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น "ตราบใดที่ข้ายังเป็นพระเอกในนิยายเรื่องนี้ ตัวร้ายจะทำอะไรข้าได้" "จัว...ย้าย" เสียงเล็กพูดขึ้นมา คนเป็นพ่อมันเขี้ยวจึงบีบแก้มเด้งของเด็กชายพร้อมทำเสียงดึ๋งๆ ไปด้วย มีเสียงฟึดฟัดของเจ้าอ้วนให้ได้ยิน มือเล็กฟาดกลองป๋องแป๋งใส่เข่าอาเจ๋อไปหนึ่งหน สือจิ่วค้อนพระเอกคนเก่งกับความขี้โอ่ของเขา "ก็ไหนเจ้าบอกว่าพระเอกชื่อจ้าวต่งหมิง" ถานเจ๋อวางอาจื้อบนเตียง มีเขานั่งกั้นไม่ให้ลูกตก ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นนับ "ตอนนี้จ้าวต่งหมิงคงอายุหกขวบเองมั้ง ถ้าเขาเป็นพระเอก เจ้าอ้วนก็ต้องเป็นตัวร้าย มิสู้ข้าแย่งตำแหน่งพระเอกมา ให้เฉิงหยางปิงเป็นตัวร้ายไปเลยยังดีกว่า ส่วนเจ้าก็เป็นนางเอก...ดีไหม"”