icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หญิงหม้ายบ้านสือ

บทที่ 4 คงอยู่ 4

จำนวนคำ:1959    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

อ..

ื่อสำรวจบ้าน ดูเส้นทางรวมถึงสภาพแวดล้อมบ้านใกล้เรือนเคียง ความทรงจำของสือจวี๋อยู่ในหัวเธอทั้งหมดก็จริง แ

ิตใจ เหตุจากเดือนก่อนมีคนแปลกหน้ามาที่ไท่โหยวแล้ว

ออกจากบ้าน...” ข้อหาร้ายแรงตามนี้เลย แต่งเข้าประตูหน้า ถูกขับออกประตูหลัง เ

จะทำตัวเลวร้ายแบบนั้น ตอนหมอเวินบอกว่าเจ้ากำลังท้อง ยิ่งรู้สึกเวทนา

นบุญของเธอ สือจวี๋และเด็กในท้องที่มีเพื่อน

งแต่ตอนนี้จะแก้ต่างอย่างไรคนนอกก็คงไม่ฟัง และคงห้ามความคิดของใครไม่ได้เช่นกัน ออกจากสกุลเฉิงแล้วข้าก็ไม่อยากจะพูด

ยางปิงอีกน่ะดีแล้ว เดี๋ยวพวกเราจะช่วยกัน

ไรรึ” ถ

ทำทีใช้หลังมือป้ายปาก “แ

ลินหัวเราะเอ็นดูหล

าแล้วก็ตาย ทำให้บิดาไม่ค่อยรักเอ็นดูลูกชาย ตอนอาเจ๋ออายุแปดขวบ พ่อเขาไปค้าขายต่างเมืองถูกโจรฆ่าชิงทรัพย์ จึงเหลือเพียงญาติอาวุโสคอยดูแล เรื่องราวแย่ๆ มากมายใ

ทาว่าร้ายที่มีต่อสือจวี๋เพราะ

วยฝักจ้าวเจี่ยว เป็นครั้งแรกที่ได้ลองใช้ภูมิปัญญาโบราณนี้ แต่ตอนอยู่ไทเปเธอกับเสี่

ณ์ทำครัวครบครัน ขาดแต่วัตถุดิบทำอาหาร ข้างเล้าไก่มีกล่องไม้

ยนงานช่าง ทำอาหาร วิชาเกษตร ซ่อมท่ออ่างล้างจาน เปลี่ยนหลอดไฟ ซ่อมงานไม้เธอทำได้หมด อาจจะไม่ถึงระดับมือ

มีผู้คนอาศัยในไท่โหยวราวสามสิบหลังคาเ

อน เฉียนเสียปราบเสือดุร้ายบนเขาเซียวซานได้ ตลอดชีวิตเขาคอยช่วยเหลือผู้อื่นมากมาย เพราะคุณงามความดีตายไปจึงมีกา

ั่วคนน

้างในนะ หญิง

งซุบซิบระยะใกล้จากหญิงชาวบ้านสองค

่นี่อีกครั้งแน่ เธอมาอยู่ใหม่ทั้งทีต้อง

ซาน ที่ตรงนั้นมีถนนสองเส้นแยกไปอีกสองหมู่บ้าน ตรงลานกว้างหน้าวัดทุกสิบวันจะเปิดเป็นต

ึ่งหมู่บ้าน รวมแล้วสิบหมู่บ้านจึงกลายเป็นหนึ่งอำเภอ ส

ยงก็ชวนถานเจ๋อกลับ เพราะมีอีกหนึ่งชีวิตต้องรับผิดชอบ เรื่องสำคัญ

กินมื้อค่ำหลังพระอาทิตย์ตกดิน ค่ำคืนไร้แสงสีและผู้คน ชีวิตที่ไม่มีหนังสือหรือได้ทอดท่อง

ึงเห็นดวงดาวบนฟ้าชัด มีดาวตกหลายดวง สือจิ่วยก

ังมาจากรั้วไม้ไผ่ขัดแตะกั้นระหว่

หาพี่ไ

เพื่อนสมัยเด็กซึ่งแต่งงานย้ายไปหมู่บ้านอื่น สือ

ลเฉิง ข้าละอยากสู่ขอเจ้าให้แต่งกั

าดหวังจากสือจวี๋ ส่วนสือจวี๋ก็ไม่ผิดที่หลงรักเฉิงหยางปิง

*

อด้านในแช่น้ำแล้วขยำให้มีฟอง คนจีนสมัยโบราณใช้ซักผ้า(บางบ้านอาจซักผ้าด้วยน้ำด่างจากขี้เถ้าเผาฟืนผสมน้ำ)ใช้สระผมได้ สรรพคุณขจัดรังแค ลดอ

*

โฮ่วถู่ ระดับหมู่บ้านชุมชนเรียกเซ่อเสิน(ปัจจุบันเรียกถู่ตี้) ถ้าเป็นเจ้าที่ตามบ้าน

เปิดรับโบนัส

เปิด
หญิงหม้ายบ้านสือ
หญิงหม้ายบ้านสือ
“ถานเจ๋อบอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเขาจะไปเฟิงโจว เฉวียนโจวและถายโจว "เฟิงโจว..." ชายหนุ่มพยักหน้า "ข้าจะไปดูเฉิงหยางปิงเสียหน่อย" สือจิ่วมือกำลังพับผ้า สายตามองอาจื้อที่นั่งเล่นกลองป๋องแป๋งอยู่บนตักอาเจ๋อ "ดูเฉยๆ นะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเขา" "กลัวเขาจะทำอะไรข้างั้นรึ เขาไม่รู้จักข้านะ" "ไม่รู้แหละ ถ้าเขาไม่มายุ่งกับเราก่อน ก็ห่างๆ เขาไว้ ข้าไม่อยากให้เจ้าไปดึงดูดเขากลับมาวุ่นวายกับอาจื้ออีก อาจื้อเป็นลูกของข้า" "เป็นลูกข้าด้วย" ถานเจ๋อย้ำ สือจิ่วเห็นถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น "ตราบใดที่ข้ายังเป็นพระเอกในนิยายเรื่องนี้ ตัวร้ายจะทำอะไรข้าได้" "จัว...ย้าย" เสียงเล็กพูดขึ้นมา คนเป็นพ่อมันเขี้ยวจึงบีบแก้มเด้งของเด็กชายพร้อมทำเสียงดึ๋งๆ ไปด้วย มีเสียงฟึดฟัดของเจ้าอ้วนให้ได้ยิน มือเล็กฟาดกลองป๋องแป๋งใส่เข่าอาเจ๋อไปหนึ่งหน สือจิ่วค้อนพระเอกคนเก่งกับความขี้โอ่ของเขา "ก็ไหนเจ้าบอกว่าพระเอกชื่อจ้าวต่งหมิง" ถานเจ๋อวางอาจื้อบนเตียง มีเขานั่งกั้นไม่ให้ลูกตก ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นนับ "ตอนนี้จ้าวต่งหมิงคงอายุหกขวบเองมั้ง ถ้าเขาเป็นพระเอก เจ้าอ้วนก็ต้องเป็นตัวร้าย มิสู้ข้าแย่งตำแหน่งพระเอกมา ให้เฉิงหยางปิงเป็นตัวร้ายไปเลยยังดีกว่า ส่วนเจ้าก็เป็นนางเอก...ดีไหม"”